ACE SHIN
10 jaar
14 December 1999 - 14 December 2009
Beste allemaal,
Het begon allemaal zo onschuldig, zonder te weten waar je aan begint…
Helga Gasser, mijn heel speciale engelbewaarder mag ik wel zeggen, nam me mee naar het Hotelletje voor honden in La Cala.
Maar, eenmaal daarbinnen gingen we helemaal de brousse in, en toen in the middle of nowhere werd ik geconfronteerd met een ware holocaust....dit kon niet waar zijn !
Allemaal hokken, troosteloos en kil, geen mens te zien, behalve de man met de glazen ijskoude groene ogen van het dodenstation die ons nauwlettend in het oog hield, want hier waren pottenkijkers niet welkom, hier was niemand welkom die van viervoeters hield.
In mijn leven had ik nog nooit gehoord van een “dodenstation”, een “perrera”. Wij woonden hier in Spanje en hadden onze eigen zaak en werkten hard. En áls we dan vrij waren genoten we van de zon, familie en onze vrienden en van onze drie hondenkinderen die we mee hadden gebracht van België. Ons leven was als van alle anderen mensen, werken en dan genieten…
De enkele hondjes die er zaten, zaten troosteloos voor zich heen te kijken, een klein pupje, een kruising boxer, sprong tegen me aan, niet wetende waar zij was...
Zij was de eerste die ik uit de Refugio gehaald heb en zij leeft nog steeds als een prinsesje bij mijn zus in Antwerpen!
Een hond die een ongeluk had gehad kreeg geen medische hulp, het bloed liep uit zijn lijfje .... als je dat ziet en dan nog geen hulp mag bieden, dan ga je tekeer...
Neen, dit kon niet zo zijn...dit kon niet zo blijven…dit moest veranderen!
De ingang van de Refugio is een massagraf van hondenlijken... dit beeld staat in mijn geheugen gegrift, de geur...de lijken, de angst in de ogen voor het sterven...het gehuil, de strijd om zoveel mogelijk te redden, ons huis met in elke hoek een hondje, redden wat je kon redden, gepaard met veel machteloosheid en
verdriet...
De vrijdag was dodendag.... het weekend was stil...geen leven dat nog leefde....en dan de zakken in de diepe kuilen....
Die dag veranderde mijn leven.... het was één jaar voor we ACE opstartten, want niemand was welkom in dit dodenstation, mensen wisten niet wát en hóe het eraan toe ging, het was een calvarieberg die we stilaan bereikt hebben, met vele ups and downs. We hebben over de jaren heen zoveel geleerd, zoveel fouten gemaakt, zo vele hondjes een kans gegeven, maar ook heel veel hondjes hebben we moeten laten gaan. Er stond geen houden meer aan, dit moest en zou veranderen.
In 1999 kwam Ton Vandebroek in mijn leven, samen met zijn vrouw tot op heden aan mijn zijde. Ook in hun leven werd ACE een onvermoeibare strijd en zonder twijfel trotseren we nu 10 jaar onze zorgen en obstakels. Makkelijk is het niet, want elke organisatie heeft zijn goede en slechte tijden, vele mensen kwamen en gingen weer en uit de ervaring en samenwerking met ACE SHIN werden er heel wat andere organisaties geboren, die nu ook deze dieren hier een kans geven. Dat is alleen maar goed, want elk leven is er één…
Onze slogan :
“You cannot save all the dogs in the world, but you can save the whole world for one dog”
is de slogan die we van dag 1 hebben gebruikt. Die slogan is tot op de dag van vandaag een begrip geworden waar al onze geweldige vrijwilligers, inmiddels in 6 verschillenden landen mee werken...
Stilaan kwamen er mensen aan onze zijde, langzaam maar zeker. Velen bleven, anderen gingen, maar elk van hen was de moeite waard, want elk kwam met een hart voor dieren. We hebben elk ons karakter, overtuiging en meningen, maar ons doel om deze opgegeven levens te redden bleef altijd onze drive!
Het was een strijd van 8 jaren lang, 8 jaren lang was ACE SHIN een rescue center in een dodenstation.
Stilaan kregen we een weg binnenin de vele dodenstations, samen met José Carlos, Protector van Málaga, die helaas momenteel heel ernstig ziek is, konden we het gasstation van Málaga doen vernietigen. Samen konden we de eerste perrera sluiten in Puerto Reál.
We kregen ook belangstelling in andere landen en kregen we aandacht in het programma “Koppen”, en in “Dieren in nesten”.
Langzaam kreeg de roep om dit land attent te maken op zijn dierenbehandeling vorm, alles op zijn tijd... en we gingen maar door... en we gaan maar door….
Tien jaar lang hebben we gewerkt, zonder te aarzelen, met volle overtuiging en motivatie, samen met de geweldige medewerkers, vrijwilligers, vrienden en kennissen.
Ieder droeg hier en daar zijn steentje bij. We zijn een team, een geweldige schakel van mensen die geven om deze honden hier.
Wat ben ik jullie allen dankbaar want zonder jullie waren er geen 10.000 honden naar hun gouden mandje.
Samen staan we sterk, samen kan je bergen verzetten, samen redden we waardevolle levens die hun opgegeven 10 dagen lijdzaam aftellen….
Bedankt aan iedereen, de honden waren het allemaal waard, één voor één…
Graag wil ik mijn echtgenoot Dirk apart bedanken, want zonder hem, was het me nooit gelukt….
Vandaag, morgen, overmorgen, we gaan door, want onze grenzeloze liefde voor dieren blijft in ons zolang we bestaan...
Met een heel warme groet,
Fabiënne Paques
Ik en Max, December 2009
**************************************
Extra, een stukje geschiedenis in beeld:
Ik met Max, December 1999
Toen, 10 jaar terug, ging alles nog met de gewone camera, honderden foto’s heb ik ontwikkeld, opgestuurd en stilaan kregen we adopties. Oostenrijk was het land dat toen mijn meeste hondjes redde. Onze eerste site werd opgericht en zachtjes aan werden de adopties een feit !
Dit waren onze eerste pamfletten die Dirk maakte en we hier verdeelden, langzaam kregen we een stem... we stuurden ze op naar een ieder die het hebben wilde ...alles toen per post!
Onze Dierenarts Antonio, sinds 10 jaar trouw aan onze organisatie, samen met zijn vrouw heeft hij ons altijd gesteund...waarvoor mijn oprechte dank!
10 Jaar terug op de luchthaven met 1 van de gelukkigen...ik heb het altijd met liefde gedaan....voor een hondenleven .....
De 1e “database”, zo werkte ik in mijn eerste jaren!
 Met Kerst 2001 stonden Dirk en ik alleen voor de Refugio. Terwijl ik op kerstavond vlug wat inkopen deed, we waren met ons tweetjes omdat de Refugio ons nodig had en Dirk er aan het schoon maken was, viel zijn oog op dit hondje TINEKE.... haar bazinnetje was gestorven .....en ..... op kerstavond 2001 zat deze lieverd bij ons aan tafel! Nu nog, ze is zijn schaduw, zijn grote liefde, zijn álles geworden!
Elke Kerst werd ons hondengezin groter.....zalig...zalig ....zalig....!!!
Kerst op de luchthaven, Málaga
Onze Maribel, sinds de prille periode bij ons!
De Refugio, onze ACE SHIN in 2000.....ver weg verdoken, verre weg van de waarheid, de realiteit,
een dodenstation, als zovele,.... een gewone normaliteit in heel Spanje...
Nog sterven dagelijks duizenden honden en katten een verschrikkelijke dood, wanneer hoort Europa ons?
Wanneer gaan deze vreselijk afgrijselijke slachtingen eindigen?
Fabiënne Paques
“VAN HET CONCERT DES LEVENS KRIJGT NIEMAND EEN PROGRAMMA”
Toon Hermans
|
