Hier zal Fabiënne, President/Voorzitter ACE, bijzondere, vrolijke, maar ook trieste verhalen met u delen ...
SWAN, hoeft niet meer op straat te leven,...
Sinds veel te lange tijd zoekend naar een bestaan, zoekend naar eten, zoekend naar dat baasje dat hem ooit in huis nam, zijn vachtje was een drekkige samenstelling van ellende en een dof bestaan,... Vandaag kwam ie naar ons, hij was erg bang, erg onzeker, en wist niet wat hem overkwam, maar gauw zal ie weten dat wij van hem houden, om hem vechten en zijn wereld veranderen in een wereld van liefde en gelukkig zijn, lieve SWAN, maak je maar geen zorgen meer, want wij staan als een paal achter je,.... En jouw hemeltje komt eraan,...
Fabienne, 30 augustus 2010
Beste Allemaal,
Het project, "'OPERACION GATA LIBRE, is ons in het leven geroepen toen de refugio van een dodings station naar een rescue center werd gedoopt, sinds hebben we een 300 katten die we allen gesteriliseerd hebben, OF gecastreerd, wij geven ze eten en drinken, en verzorgen ze zoals we kunnen, zetten overal huisjes en bedjes neer, en geven hen de aandacht die we kunnen geven, een katten dametje ontfermt zich over hun bekommernissen.
De meeste katten zijn wild en kunnen we niet aanraken, maar sinds de crisis in dit land zijn vormen ging aan nemen hebben we meer en meer gedumpte katten aan onze gate, enkele weken geleden werden we s morgens verrast met 22 extra katten,... Allen liepen in onze armen bij het aankomen aan de gate,... Allen waren heel erg lief en aanhankelijk en zelfs aan honden gewoon, er zijn nu heel wat lieve poezen die hier moeten leven, nadat hun baasje hun achterliet, we hebben geen adopties bij de poezen, maar vragen hiermee toch of mensen soms katten bedjes, katten voedsel willen doneren, zodat we onze katten kunnen blijven verzorgen, want de dame die ons vroeger steunde is er niet meer, ze ging ook terug naar haar land en wij blijven achter met alle poezen, die ook graag willen blijven leven op de andere kant van onze berg,...
Wie van katten houdt en hen wil een steuntje wil geven, met een beetje eten of een zachte mand,
daar zijn we alleen maar dankbaar voor,...
Fabienne, 29 augustus 2010
Garu, onze kleine grote CHOW SHOW beer, werd terug naar SPANJE gestuurd, met een krop in mijn keel haalde ik hem weer terug van de luchthaven, en dat doet pijn, maar het is beter dat, dan gedumpt te worden door zijn opvanggezin, die het mes op de keel van onze mensen zette in België, vandaag buiten of we gooien hem in het asiel,... Of we stampen hem de straat op,...
Aangezien we in augustus zijn, en vele mensen op vakantie zijn hadden we geen andere keuze dan deze lieverd terug te laten vliegen,... De omgekeerde wereld,...
Zijn leventje is een rare wending gegaan, hij was een showhond, met pedigree van hier tot Tokio, zijn baasje ging terug naar Engeland, en de grote villa werd zijn eenzame thuis, ... toen de makelaar kwam, kwam Garu hem uitbundig groeten en hem verstaan makende dat ie na een week wachten honger had,...en zo kwam hij dan bij ons,..
Hij ging met volle moed naar België naar een opvanggezin, maar deze waren niet de mensen die hem met liefde wilde omringen, wat kunnen we ons toch vergissen in mensen....
Om een lang verhaal kort te maken, onze Garu is weer veilig bij ons, omdat zijn vacht in zorgwekkende staat was, hebben we hem lekker gewassen en netjes gemaakt,... Hij heeft ons allen uitbundig gegroet en wij hebben hem uitbundig geknuffeld, en weten dat straks wel dat ene baasje komt die hem een leven vol geluk en liefde geeft,...
Fabienne, 28 augustus 2010
Onze nieuwe studenten in form.... Samen met Steven,..
Onze twee Iron Ladies,... Denise en Diane,..
Fabienne, 27 augustus 2010
Ronda mag bijna naar huis, ze telt de dagen af,....
SHARO, CHEF EN ARME BABETTE, met bange Tine 2,...wat een lieverdtjes toch,...
Onze medicijnwoman Denise, op pad, Malta mag wel graag haar extra stukje vlees,.... Met pilleke in,...
Zappy, Buddy en Mcqueen groetjes van ons ook,...
Kune even neuze neuze,...
Effe knuffelen voor de kleintjes,...
Ola ola ola,...
En maar kuisen he,.... we zijn allemaal blij met een nette kooi,...
Fabienne, 26 augustus 2010
Vandaag was er weer sterilisatie dag in de refugio, verschillende straat katten en los lopende straathonden die overal puppies verwekten aan de lopende band, werden geholpen, ook onze Hector was aan de beurt,..
Bedankt aan Wane en Kelly Engeland
Fabienne, 25 augustus 2010
Beste Allemaal,
Deze kleine, binnenkort grote beren, hebben zicht op de toekomst,.. Wie helpt me hen een veilige thuis te bezorgen,...
Groetjes,
Fabienne, 24 augustus 2010
Killingstation Los Barios
Vandaag,.... morgen,.... en dan niet meer,...
24 augustus 2010
ORO zit in het dodingstation van LOS BARIOS, waar we heden dagen vechten om niet in te doen slapen. De discussies met de eigenaar gaan soms de pan uit en mijn haar gaat soms gevaarlijk omhoog staan om mijn geduld niet te verliezen, maar we mogen op geen enkel moment vergeten dat wij daar de enige schakel zijn voor een kans op een nieuw leven...
Vorige dinsdag was ik op de luchthaven en zo mooi als de zomer kan zijn, zijn de uren van wachten soms veel minder flatterend. Vertragingen en vertragingen en hopen, hopen bleke gezichtjes die de zon met open armen aanschouwen en roosterend aan zee hun bruine tint vergaren,...
Maar goed, ik had 5 uur vertraging en dan ga je denken en denken en denken,...en ik had zo een heel raar gevoel vanbinnen, ik moest plots naar LOS BARIOS,...en daar ben ik dan laag naar toe gevlogen,..
Aangekomen in LOS BARIOS was de sfeer er om te snijden, er was vandaag het grote bezoek van de grote dappere dierenarts die de helft ging inslapen,... een van de mensen daar was in tranen, de dappere werkman was al druk bezig met de ter dood veroordeelden apart te zetten,....
Het was kantje boord, maar we hebben er 19 mee genomen en zijn dan de discussie aangegaan met de eigenaar, maar het resultaat telde, de dierenarts werd afgebeld, de excuses werden aangeboden, beloftes maken schuld,...
De eigenaar zegt dat wij er teveel willen laten leven en dat een perera een perera blijft,...en dat er plaats moet zijn voor nieuwe straathonden,...enfin, we zullen nooit begrip hebben voor deze gedachtegangen,... Ze zijn grauw, grijs en ondoorgrondelijk, en ik wil hier geen energie meer insteken...
19 leventjes die er niet meer hadden moeten zijn, lagen heel stilletjes mee te rijden met ons naar de refugio,... Muisstil,... alsof ze moe waren van de emoties,... En die, die achter bleven zijn even niet meer in gevaar,...heel even, maar hoop doet altijd leven en er is altijd licht aan het eind van elke tunnel,...
ORO is er eentje die niet mee kon, maar die ik heel graag wil redden, hij is erg depressief,.... En komt binnen 3 dagen vrij, vrij van afgetelde 10 dagen,....
Vooruit met zijn allen, en allen vooruit,...
Fabienne, 23 augustus 2010
KATTEN worden dagelijks dood geknuppeld.... In Salamanca worden dezer dagen de kleine katjes gewoon dood geknuppeld, maar niet alleen daar, overal komen de zieke gruwelijkheden weer naar boven... Waarom kan dit allemaal, waarom, waarom,.... ze zijn amper 4 maanden oud en de stoere werkmannen hebben daar gewetenloos en straffeloos, trots hun bier op geklonken,... Dos cervesas por favor,... Viva Espana,....
Fabienne, 22 augustus 2010
En meer,.....
Fabienne, 22 augustus 2010
Beste Allemaal,
Dit is een artikel dat vandaag verscheen in een Spaanse krant, er worden hier per dag 400 honden gedumpt,.... zonder woorden,....
Las protectoras recogen 400 perros y gatos abandonados al dia en España
In Spanje werden ze gedumpt, nadat ze in een Engels gezin woonden.
Ik zie de kinderen nog voor me, tranen en tranen want zij hielden van die twee lievelingen die niet langer welkom waren.
Daarna hebben ze heel lang hier bij ons gezeten en ze gingen door ups and downs, want Sky en Blade waren echte huishondjes, lief met kinderen en trouw aan hun gezin.
Op 12 september mochten ze in de grote vogel, richting België...
Eindelijk thuis, in een liefdevol gezin...
Vandaag, 15 AUGUSTUS 2010 moeten ze weg!
Indien niet snel, worden ze door ditzelfde liefdevol gezin gedumpt op straat of in een asiel....en natuurlijk willen we dit niet!!
De dreigementen van het liefdevol gezin zijn erg pijnlijk, te weten dat we hen zo vertrouwden en op handen droegen uit dankbaarheid voor de adoptie van deze twee lieve honden die geen vlieg kwaad doen, maar wel groot en sterk zijn en dus nu niet zo maar eventjes heel snel, kunnen herplaatst worden...
Het is vakantie...het is zomer...maar we krijgen geen tijd nog begrip...
Deze honden zijn nu terug onze zorgenkindjes en we willen niet dat er iets onaangenaams met hen gebeurt.
Daarom wil ik, indien er geen oplossing gevonden wordt, dat SKY en BLADE terugvliegen in de grote vogel...maar dan terug richting Spanje...
Dat is dan mijn enige oplossing want ze mogen niet op straat gegooid worden of in een asiel terechtkomen, dat wil ik in geen enkel geval!!
Als er mensen zijn die richting Spanje gaan, laat het ons weten want dan kunnen ze veilig terugkomen...We hebben geen andere keuze!
Vaak zijn mensen boos op me en begrijpen niet dat wij honden terug naar Spanje vliegen, maar als ik moet kiezen tussen een trap op straat of een asiel, dan is de keuze vlug gemaakt.
Het zijn onze zorgen, het zijn trouwens onze honden en wij willen hen begeleiden tot het echt niet meer nodig is.
Dat is onze plicht!
Onze mensen werken keihard, dag en nacht voor deze strays.
Ze worden vaak van de ene moment op de andere geconfronteerd met een sms of een grof telefoontje : "DE HOND MOET NU WEG"!! Dan gaan onze mensen aan de slag en werken en zoeken en breien alles wat mogelijk is, aan elkaar om een oplossing te vinden...maar als die er niet is, kan je de hondjes en de mensen niet in de steek laten...
Als verantwoordelijke ben ik verplicht tot het gene waar ik liever nooit aan wil denken, maar hun enige veilige plek is dan hier, in de Refugio... no mather what...
Met dank aan onze geweldige vrijwilligers die zoveel stress en verdriet hadden de laatste dagen, omwille van SKY, BLADE, NORBERT... We komen er samen wel uit en geen van hen komt ooit nog op straat te staan...nadat ze eens, één van ons zijn geweest !
Dit dankzij jullie allemaal....waarvoor een onmetelijke dank je wel !!
Fabienne, 15 augustus 2010
Babette... Babette zag het levenslicht in een donkere schuur. De enige vaste bezoekers waren de jagers en het talrijk ongedierte die hun lichaampjes bedekten. Zo groeiden ze op, opkijkend naar die moedige mama, die dit alles al zo lang onderging...
Op een dag mocht ze voor het eerst mee met de grote man, die hen allen in een karretje duwde. Het was er heel erg heet en ze konden niet bewegen... Maar toen mocht ze even rennen en rennen en rennen...God, wat een wereld, al die geuren, al die bloemen, allemaal samen, heerlijk vrij in deze prachtige natuur, want zo noemen ze dat...
Toen...
Ik werd wakker in een donkere kooi en daar ben ik toen gebleven. Ik kon niet bewegen, niet meer rennen, niet meer bij mijn mama zijn, ik mocht er niet meer uit... Een maand lang heb ik daar gezeten, stilletjes gehuild en gedacht dat mijn leventje zo zou verder gaan of misschien wel zou eindigen...Het was me allemaal gelijk, tot een jonge man die voor de jager werkte me meenam en me aan een lieve vrouw gaf. Haar lieve woordjes deden me goed, de pijn verzachtte, maar mijn pootjes zijn niet in orde...
Ik word hier verzorgd en heel lief behandeld en volgende week gaan ze met me naar de dokter die misschien mijn pootjes weer kan doen gaan en misschien, misschien kan ik dan ooit weer rennen, rennen, rennen en kan ik ooit genieten van datgene waar ik zo van droom...
Fabienne, 14 augustus 2010
Dagboek PAKOS zijn pootje werd geamputeerd... Het was al even een gehekketrek... 4 maanden lang hebben we geprobeerd om deze jonge, lieve heer zijn pootje in orde te krijgen. Hij werd geopereerd door een andere dierenarts dan normaal. Maar omdat het niet beter werd en eigenlijk alleen maar achteruit ging, ging ik naar Carlos voor een second opinon. Hier is het resultaat... Pakos pootje kon niet meer worden gered. Hij is nu een Pakos op 3 pootjes, maar heeft geen pijn meer.
Deze lieve schat zoekt ook nog naar een lief baasje...
Fabienne, 13 augustus 2010
VAMPI, het zieke pupje van ALGECIRAS
Onze VAMPI, onder de hoede en met veel liefde van Paky van Algeciras, heeft zijn buikje vol gegeten, 't was lekker denk ik...
Schattig hé...
Fabienne, 11 augustus 2010
Inka, ONZE MASTIN PUP MET HET VERVORMDE POOTJE,... Kleine grote Inka werd geboren met een afwijking aan haar pootje. Ze loopt door deze afwijking trager dan haar zusjes en zal moeten worden geopereerd. Dinsdag hebben we een afspraak met de orthopedist en gaan we kijken hoe we deze prachtige lieverd kunnen helpen. Momenteel is ze een gelukkige pup bij ons thuis, sociaal in de grote bende en heel heel erg lief. Elke dag een uurtje "hooligan" want het is best een deugniet, maar het wordt zeker een geweldige hond! Inka zoekt nog een baasje...
Fabienne, 10 augustus 2010
De week zit erop, morgen gezond weer op en met frisse gedachten er tegenaan...
Deze week verloren we weer enkele leventjes, maar voor anderen lacht het geluk hen toe... Pili is niet meer en kleine Neo die overleefde en die al zo flink zijn leventje leefde, overleed na vreselijke aanvallen van epilepsie, echt hartverscheurend... Vele kleintjes redden het niet, ééntje overleed na te zijn afgezet in de bloedhete zon, onvoorstelbaar...
Dit is Sindy, haar baasje stierf en ze werd er gewoon uitgezet. Dagen wachtte ze voor het tuinpoortje, wachtende op haar beste vriend en toeverlaat...haar baasje...toen kwam ze terecht in het dodingstation...
Hoe onmenselijk kan je zijn.... Ik heb geen woorden meer...
Fabiënne, 9 augustus 2010
Beste Allemaal,
Vanaf volgend jaar zouden we graag professioneler te werk gaan in onze kliniek voor onze hondjes, de volgende apparaten hebben we nodig, en zijn vanaf volgend jaar zelfs verplicht, we willen hier heel graag een project van maken, in de hoop dat we stilaan de financiën vinden om ze aan te schaffen.
De anesthesie apparaat en het zuurstofapparaat zullen heel wat levens redden, nu is het vaak een mirakel dat er hondjes de ouderwetse manier van opereren doorstaan, maar regelmatig hebben we toch hondjes die we verliezen, en dan is het vaak heel erg triest, en dat willen we zo graag anders zien…
Met hoop dat we dit stilaan kunnen realiseren,
Bedankt alvast,
Fabienne, 9 augustus 2010
Dagboek DODINGSTATION LOS BARIOS augustus 2010
Het was heel lang geleden maar we moesten gaan, want teveel hondjes waren reeds ingeslapen en we voelden de nood om toch enkelen hun leven te redden. Met lood in onze schoenen er heen... De eigenaar was net ter plaatse en daar begon het dan: Ze moeten allemaal dood, hier is het 10 dagen en dan is het over, begrijp dat toch... Je kan hier geen andere politiek voeren! En zo werden we weer eens ingelicht. Ik ben er gewoon doorheen getrapt.. Na een hele tijd mochten we dan toch laten leven wie er nu was, oeps, weer een weekje uitstel... DANK JE WEL EERWAARDE, DANK JE WEL...
We namen er 15 mee, volgeladen en met gemengde gevoelens naar huis want die, die achter blijven, blijven toch op je netvlies gegrift... De vele zieke pupjes, die je aankijken met zulke droevige en doelloze oogjes, die zo graag hun mama hadden gehad en die zo graag een kans hadden gekregen. Zij, die hier stilaan op het leven uitgekeken raken en dan heen gaan. Al die jonge leventjes; galgootjes, podencootjes, lieve snoeties.
We blijven positief en gaan weer, zij die stilletjes mee rijden, weten en voelen, dat het nu anders wordt voor hen.
Weg met enkele. 15 gered.
Deze hebben nog 10 dagen nadat ze net binnen kwamen.
....
Verkoeling in de drinkbak.
Klein, groot.
Doodziek pupje... Zo triest, zo oneindig triest.
Een vriendelijke, sociale Pit-Bull, amper 1 jaar oud, wachtende op zijn dood... Waarom???
En wij?? Help ons.
Geef me een kans.
Klein of groot.
Dit oudje ging met ons mee.
Geen woorden...
Fabienne, 6 augustus 2010
Samson en Delilah, koppeltje van deze week... Ze wegen amper 1,5 kg en zijn onafscheidelijk. De één leeft voor de ander, als vrouwtje eet, eet ventje ook, als vrouwtje lacht, lacht ventje ook. Ze zijn samen sterk in deze grote hondenmassa, maar soms weten ze het niet meer... Dan kijken ze angstig om zich heen, kroelen zich tegen elkaar aan, teder en zo lief voor elkaar. Ze zijn enkel samen te plaatsen, hij gaat niet zonder haar en andersom. Ik noem ze Samson en Deliliah. Ons koppeltje van de week. Hij is een mini- Yorky met erg flatterende oortjes, zij is een lady Chihuahua, een knap paartje.
Fabienne, 6 augustus 2010
Tonneke
Deze morgen waren we net binnen in de refugio toen de bel ging.
Een Madammeke met een indrukwekkende silicone-boezem kwam binnen met een klein hoopje hond in haar armen.
Het arme ding keek zo droevig uit zijn oogjes dat we hem direct over namen, kleine Ton. Hij doolde al dagen rond het huis van het afgestreken koppel, maar hun grote honden wilden Tonneke verslinden. Dus....
Hier is hij dan, ons TONNEKE, hij heeft overal bijtwonden en is duidelijk zwaar verwaarloosd, erg mager en dood, dood ongelukkig, hij weegt amper 3 kg.
Hij was het zoveelste slachtoffertje van verlatenschap deze week.
Fabienne, 3 augustus 2010
Verlaten op een terras. Mastin pupjes.
De telefoon gaat weer. Non stop. Het lijkt hier wel een hot line.
´´Kan je me aub helpen, ik weet niet wat ik moet doen. Ik kom in mijn vakantiehuis aan en er zitten 7 Mastin-pups op mijn terras. Wat moet ik ermee, het dodingstation wil ze niet ophalen. Pas volgende week als ze wat meer ruimte hebben, ze hebben teveel inslaapwerk."
Gelukkig hebben we ze op tijd kunnen redden, het was hun lot om in onze handen terecht te komen. Het is toch niet te geloven dat mensen pupjes achter laten op een terras, in een hitte van 37 graden!!
Hoe iemand dat kan. Het is mij onwaarschijnlijk. Niet om bij na te denken wat er kan gebeuren met zulke fragiele wezentjes.
Maandag gaan we aan deze kleintjes werken, ze hebben nu eten, drinken, knuffels en zijn veilig. Ze zijn gered.
Fabienne, 31 juli 2010
Zwembadpret
Fabienne, 30 juli 2010
Franse Bull dogs zijn in.
Deze week was een spannende week, elke dag leek net een zucht en dan gedaan, het was ochtend en dan weer avond. Maar altijd voldoening. Geen dag gaat waardeloos voorbij, een refugio hier, is elke dag anders. Elke dag een verrassing, goed of slecht.
We kregen heel wat hondjes binnen. Het stopt niet. Jammer genoeg.
De verstikkende en verschroeiende hitte, het gaat niet voorbij. Heel wat kleintjes zijn heengegaan. In deze hitte winnen de bacteriën van onze inspanningen, sommigen zijn sterk genoeg, anderen kijken even op deze wereld neer en gaan weer. Dat is de realiteit.
Maar er zijn heel wat hondjes in een mandje geraakt deze week, daarom zijn we enorm dankbaar, want die zijn of thuis of bijna thuis en dat is toch onze goal. Hun redding, hun thuiskomst, een thuishaven voor altijd. Omringd met te veel verwennerij, je kunt ze niet genoeg verwennen, die zalige wezens.
Eén van ons ervaringen deze week.
De Franse Bulldogjes, Engelse Bulldogjes en de Chihuahuas zijn dé hondjes, dezer dagen hier in Andalusië. Deze week kwamen er drie binnen, allen met een probleem. Ééntje had een hartprobleem, ééntje had een Cherry-eye en ééntje was op de één of andere manier, zwaar verwaarloosd en gebruikt om te kweken, zo erg, dat ze een zware zakking kreeg en zo ronddoolde door de straten.
Het beestje was volledig ondervoed en had heel veel pijn, ze werd per spoed geopereerd en is aan de beterhand, maar haar lijfje werd zo misbruikt dat we in twee weken weer moeten opereren.
Het verdriet en de pijn, dat, dat kleine hondje heeft moeten ondergaan is hartverscheurend.
Kleine Franchie - want zo hebben we ze gedoopt, is in goede handen, een modehondje, gedumpt en opgebruikt.
Als klein pupje zien ze er schattig uit, maar dan, dan begint de opvoeding en die heeft tijd en geduld nodig.
Dat beseffen vele mensen niet, het zijn geen engeltjes. Maar soms grote bengeltjes, pupjes zijn als kinderen, ze hebben ons nodig om op te starten, met veel liefde en geduld.
Fabienne, 29 juli 2010
Het einde van een gruwelijk tijdperk kent zijn einde, en het begin van civilisatie is er dan toch.
Door: Novum, Vernieuwd: 28-7-2010
Catalonië verbiedt stierengevechten
Copyright 2010, Novum
Catalonië verbiedt stierengevechten
(Novum/AP) - Stierenvechten wordt verboden in Catalonië. Catalonië is de eerste regio op het Spaanse vasteland die de traditionele sport in de ban doet. Voorafgaand aan de stemming in het Catalaanse parlement werd woensdag fel gedebatteerd. Uiteindelijk trokken degenen die tegen het dierenleed zijn aan het langste eind. Van de 135 leden in het parlement stemden 68 voor het verbod en 55 tegen. Negen parlementsleden onthielden zich van stemming. Het verbod wordt in 2012 van kracht. Caralonië is de tweede Spaanse regio die het stierenvechten verbiedt. Op de Canarische eilanden werd een dergelijk verbod in 1991 ingesteld. Stierenvechten geniet in Catalonië weinig populariteit. Het enige grote stadion in de regio voor de bloedige gevechten staat in Barcelona. Het was niet alle voorstanders van het verbod om het welzijn van de stieren te doen: Catalonië geniet sinds 2006 een ruime mate van autonomie en veel inwoners zijn van oudsher tegen traditionele nationale Spaanse symbolen - waarvan stierenvechten wel een heel in het oog lopende is. De centrumrechtse, nationalistische Partido Popular (PP) loopt tegen het verbod te hoop. De partij gaat in het nationale parlement proberen een wet erdoor te krijgen die stierenvechten tot beschermd cultureel erfgoed maakt. Met een dergelijke status kan het door regionale parlementen niet verboden worden. De regionale regering van de Spaanse hoofdstad Madrid heeft stierenvechten als 'fiesta nacional' reeds deze beschermde status verleend. Dierenrechtenactivisten maken er, hoewel ze vijftigduizend handtekeningen hebben verzameld, daarom weinig kans op succes.
Fabienne, 29 juli 2010
Waterpret in 37 graden!
Onze beestenbende gaat voor koel.
Fabienne, 27 juli 2010
Welk kleurtje kies ik vandaag????
Komt ze nu terug eruit, of wat?
Man, zo heeeet.
Tegen wie zeg je het?
Ik win!
Fabienne, 26 juli 2010
Straks geven we op 28 augustus in België en 11 september in Nederland onze ACE SHIN DAG van het jaar 2010.
Het jaar 2010 is voor onze ACE SHIN een aparte, speciale gebeurtenis, een terugblik op 10 jaar ACE SHIN.
Het begon allemaal heel onschuldig, heel onbewust, de liefde voor de viervoeters zat in mijn bloed toen ik het eerste licht zag, maar dat het zo een print op mijn leven zou geven, dat was mijn voorbestemd lot, dat ik met heel veel liefde doe en zal blijven doen. Samen met jullie allemaal.
Wij willen graag een oproep doen aan onze adoptanten, vrienden en sympathisanten, om deze twee dagen tot een succes te maken, om andere adoptanten en heel veel hondjes te laten ontmoeten, om te mogen zien hoe gelukkig dat ze werden, na hun soms bittere en trieste start in Spanje.
Verschillende medewerkers van Spanje komen mee op 11 september, onder andere mensen van Algeciras, mensen van de refugio, die dagelijks samen met ons hier aan het roer staan en trachten het hoofd koel te houden in de vaak niet te begrijpen wereld van de crualiteit die te vele hondjes hier ondergaan, zij verheugen zich nu al op deze dag, om vele van hun zorgenkinderen ook terug te zien.
Het is een riem onder het hart te weten dat zoveel mensen een hond hun wereld hebben gered, voor elk van hen is het een wereld van verschil, dat deze dagen daar een bewijs van zijn, is voor al onze medewerkers een reden om ons nog meer in te zetten voor deze lieverds.
28 augustus, en 11 september, allen erheen!!!!
Schrijf je meteen in!
Groetjes,
Fabienne, 25 juli 2010
Labrador of tekenbed???
Deze lieverd kon niet meer, gedumpt en dan aan een ketting langs de wegen van Tarifa.
Ze was helemaal onder het teken en de vlooien, maar haar staartje blijft kwispelen, haar wereld werd gered.
Fabienne, 23 juli 2010
Klein pupje aan poort van LOS BARIOS DODINGSTATION
Dodingstation LOS BARIOS opende deze morgen zijn deuren met dit pupje aan de poort.
Vast gehangen en opgeruimd. Het kleine pupje heeft een ernstig huidinfectie en is duidelijk zwaar ondervoed en zwak. Hij is lief, en wil toch graag een kans krijgen, zijn naam is ET.
De kleine stakkerd wordt behandeld.
Fabienne, 22 juli 2010
Beste Allemaal,
De zomer gaat hier fel, en hierdoor is het brandgevaar enorm hoog, vorig jaar zijn we door het oog van de naald gekropen, en dit jaar werden we verwittigd dat er weer een groot brandalarm is.
We zijn dan hulp gaan vragen aan de gemeente, om de zijkanten van de refugio te kunnen ontginnen, maar hier werd ons geen hulp geboden.
De kant van de berg hebben we al volledig brandvrij, maar de kant van de bambu is niet aan te beginnen door te groot gevaar van ongedierte, vooral slangen, en je geraakt er gewoon niet door.
Daarom hebben we een speciale machine nodig en dit kan alleen worden gedaan door professionele, de hele rivier en de bambu, zou dan worden verwijderd en elke 15 m zouden ze het afval in een vrachtwagen weg rijden.
We hebben prijs laten maken en ze vragen om de volledige rio te ontginnen 3000 Euro dat voor ons uiteraard niet haalbaar is, daarom wil ik er een projectje van maken, misschien lukt het ons dan wel en zijn we brandvrij om deze te hete zomer te trotseren.
Bedankt alvast.
Fabienne, 22 juli 2010
De toeloop van de toeristen is er,
Niet tegenstaande dat dit land zwarte sneeuw ziet, en er heel wat toeristen minder zijn dan ooit,
Toch, de werkloosheid zijn eisen stelt, en de miserie en armoede duidelijk zichtbaar wordt,
Als je hier woont. Toch.
Zie je nu overal rode velletjes lopen, dronken en luidruchtige mensen,
Stranden liggen vol, roosteren onder de Costa del Sol, veel cerveza, Sangria en Flamenco,
''Viva Espana".
Toch zijn er toeristen die wel eens iets meer zien dan de wel gedrapeerde, overgoten en weggemoffelde perfectie van dit land.
Een getuigenis:
Twee weken geleden heb ik je in Spanje gebeld over de ontdekking van 2 hondjes in een schuurtje, vlakbij ons vakantiehuis, die er slecht aan toe waren.
Wij hebben de verhuurder van onze vakantiewoning gevraagd van wie die hondjes zijn. Nu blijkt dat zij van hem zijn. Gegevens heb ik in bijlagen vermeld.
Een dag later waren ze verdwenen, net toen wij ze voor de tweede keer eten wilde brengen.
Duizenden podenco’s, Breton Espanols, Bodegero’s, Galgo’s, Setters of Pointers ondergaan dit troosteloze leven.
Laat ons dit veranderen, laat ons aub hier iets aan doen, vergeleken met vele beelden in mijn hoofd gegrift is dit nog een van de beste die ik zag. Het kan nog veel en veel erger.
Fabienne, 19 juli 2010
Bedenkingen van een hond achter de tralies van een dodingstation.
Ik ben een grote hond.
Sinds enkele maanden leef ik in het rescue center van ACE SHIN, omdat ik hier alles zie en ervaar wil ik jullie graag mijn gevoelens weer geven. Een blik vanuit mijn kooi, mijn bescheiden mening, en mijn oprecht gevoel. Ik werd gered uit een van de zo vele dodingstations, en had geluk. Ik zit nu in de refugio, en wacht sinds lang op dat ene baasje, mag ik even mijn bedenkingen neer schrijven.
Al deze mensen die deze officiële dodingstations vullen met ons hondjes, kleine en grote, jonge en oudjes, al diegene. Onverantwoorde baasjes, jagers, fokkers, toeristen, verkopers, zouden eens 1 dag moeten komen werken in dit asiel, 1 dag of 1 dag leven in een dodingstation, 1 dag beleven, zien en horen en nooit kunnen vertellen, of na vertellen.
Dan zouden ze die trieste blikken kunnen aanschouwen, de verwarde ogen, de onzekerheid, de angst, de wanhoop. Misschien zouden hun handelingen een keerpunt krijgen, te weten dat al deze dieren ooit werden in huis genomen om een thuis te hebben, te worden bemind en gerespecteerd voor hun verdere leven. Het dure rashondje dat plots niet meer welkom is en verdwijnt in een dodingstation. Te weten dat 90 procent van de afgegeven hondjes in een dodingstation nooit meer het licht zal zien, ras of geen ras, de dood is hun einddoel, hoe jong, hoe oud, onverbiddelijk moeten ze heen gaan, en vaak op een gruwelijke manier. Achter de schermen, kijkt niemand toe. Maar wij hoorden de doodskreten, de angst van de man met de glazen ogen die menig dier in zijn greep neemt en dan zijn spuit zet in dat kloppende hart, en dan hoor je onze vrienden, onze buren, stilaan heen gaan, de dood ruikt het heelal vol, de oven draait, we weten wat er ons te wachten staat, de angst is ons soms ondraaglijk. Laat de dood vlug komen, laat het over zijn.
Zo dacht ik toen ik daar zat, 9 dagen lang, 9 dagen lang keek ik door die tralies heen, naar hem en haar, naar de kleintjes van kooi 10, naar het oudje van kooi 23. We keken elkaar aan telkens als de lasso kwam, met zijn tweeën sleurde ze hen telkens mee, en na de angstkreten kwam de ijzige stilte, de stilte van de dood. Ik zou morgen aan de beurt zijn, bij wonder werd ik gered.
Wij zijn hier allemaal gestrand met een excuus, ofwel was het vrouwtje zwanger, een hele erge ziekte moet dat zijn. Zwanger worden? Ofwel moesten mijn baasjes verhuizen, naar een andere woning en mocht ik niet meer mee. Maar waarom zocht het baasje dan geen huisje waar ik wel mee mocht???
Ofwel werd ik te groot en dat werd niet verwacht. Maar ik ben toch dezelfde lieverd en met een beetje opvoeding kan ik net zo makkelijk zijn als een klein hondje??? Ofwel ben ik allergie, ik heb er nooit van gehoord. Nu is het de crisis, of hun thuisland, alle redenen zijn goed om ons te dumpen. Wat onze werelden laat instorten.
Elke dag in een dodingstation is er eentje teveel, we worden bruut behandeld, de meeste glazen ogen hebben een sadistische blik, houden van folteren, en van pijn doen, en dat mag allemaal, ze komen met een bak eten, de sterkste overleefd. Dan de tuinslang en met geweld moeten we allemaal dulden dat we worden getrapt en geslagen. Geen hond die er naar kraait. Geen controle of wet die hen tegen houdt, zij hebben de macht en zij beslissen hier over leven en dood.
Als je hier binnen komt, je bent zwart, of groot, of van een gevaarlijk ras, van het ogenblik je deze poort wordt ingewandeld is je lot hier te sterven. Geen mens dat hier iets aan doet, de wet geeft zich kracht in hun dood.
Op een hoop wordt je gegooid, vaak nog niet helemaal heen gegaan, er wordt gelachen en gegrapt, voor hen is het dagelijkse kost, dagelijks worden er duizenden vernietigd, het is een hele dagelijkse bezigheid in Andalusië en nu, nu de zomer zich heeft ingezet, branden de ovens non stop. De enorme aantallen hondjes en katjes zijn hun job, afmaken aan de lopende band.
Nu zit ik hier, in het rescue center, denkend en wetend wat er gebeurt, ik ben gered. Hier hebben we eten, aandacht, en veel liefde, maar we zijn met heel erg veel, de sfeer is anders, hier mogen we leven en wordt er voor ons gevochten, elke persoon die je kruist aait over onze bollen, geeft ons moed en belooft ons de hemel op aarde. Alleen beseffen we het niet goed en de onzekerheid is er, de doffe oogjes van hoop, hoop op de toekomst.
Koop ons niet, adopteer ons niet, fok ons niet, als je me niet een leven lang verzekert te verzorgen, op te voeden, te beminnen, je hebt mijn trouwe vriendschap. Mijn hele wereld, dat ben jij, verhuis me mee, zwanger worden is geen ziekte, aanvaard me als ik ben, werk aan ons samen zijn, geef me opvoeding en tijd om jouw hond te worden, zoals jij dat wilt, willen en bewust zijn van mijn afhankelijkheid aan jou. Daar moet je mee starten. Jij neemt mij naar huis. Jij beslist. Denk er eerst goed over na. Als ik bij je kom, wil ik er blijven tot mijn leventje opgebruikt is. Voor altijd.
Bedankt om me te lezen. Ik ben een hondje van rescue center ACE SHIN.
Fabienne, 18 juli 2010
Tamy
Tamy, een grote flinke meid, die sinds weken rond doolde van de ene vuilbak naar de andere, dacht dat haar baasje wel terug kwam.
Maar....
Eindigde zo bij ons, en hier werd het een hel voor deze zachtaardige onderdanige lieverd, ze wordt constant aangevallen en ze staat haar mannetje niet, ze is te braaf. Vandaag gingen enkele tekeer tegen Tamy en ze ligt nu weerloos en zwaar gekwetst in het ziekenhuis.
Een goede brave ziel, geen vlieg doet ze kwaad en agressie kent ze niet. Ze heeft een klein hartje in een grote verpakking.
Mogen we hopen dat ze vlug weer beter wordt.
Fabienne 17 juli 2010
Ik weet dat we allemaal met vakantie gaan.
Dat mensen nu niet willen beginnen aan de zorg van een hondenfamilie, of een hondenkind, maar toch doe ik deze noodoproep.
Deze mama met puppies moet weg van het terrein van de jager en hij wil ze naar het dodingstation brengen. Wij zijn hier met man en macht mee bezig om een oplossing te vinden. Als wij enkele opvangertjes meer zouden mogen sturen, dan zouden we een plaatsje vrij krijgen voor deze mama. Ze hebben alle protectora opgebeld, niemand heeft plaats, wij ook niet, maar misschien kunnen we toch samen een oplossing vinden. Op hoop van zegen.
Fabienne 17 juli 2010
Coky
Coky, zijn wereld is gered. Coky voor in het asiel,
Coky ''thuis gekomen'', zijn wereld is gered.
Fabienne, 12 juli 2010
Ten huize van Fabienne en Dirk.
Soms denk ik, hoe kan het toch,
Maar in tijden van nood kan alles en ga je, je grenzen te buiten,
En dit is elke zomer zo. Te veel, te zielig, wat doen we en zo trotseren we elke zomer opnieuw, wij noemen het een ACE zomer, mijn man noemt het: ”het zotte kot”, maar het lukt wel, met alle ups and downs.
Kleine Mathilde leert pupje Bertje eten met twee uit een kom,
Manchita, de nieuwe opvang cocker kreeg de shock van haar leven toen ze in deze grote groep kwam, ze gromde de eerste dagen om zich heen, maar dat is omgeslagen naar, “amai, gij ook hier?” Onze Mastin pup Inka, met haar gehandicapte pootje is een zalig inwonertje met een hartje van goud, iedereen heeft begrip voor haar, en ze krijgt van allen een likje hier en een likje daar. Onze Lolika, een podenco, is verliefd op de katten en Gitta is de gekke hond met de bal.
Lara kijkt het gemoedelijk aan en Alfa Ben, die is het allemaal een beetje beu, hij is moe en slaapt rustig door. De bulletjes bullen en de cavaliers zijn de charmeurs van de bende, grote zus Indy regeert en kleine mops Belzebub, die is Goddelijk met haar humoristische karakter. Ach, het zijn zalige wezens. Die lieverds, wat kan ik genieten van die viervoeters.
Ons Tieneke, de wijze dame, blijft dapper naast haar papa staan, waar en wanneer ook, geen ogenblik wijkt ze van zijn zijde. Net als stoere Max, mijn schaduw.
Als je hier leeft en elke dag in hun oogjes kijkt, dan kan je, jezelf niet kwalijk nemen dat je op een zwak moment ze mee naar huis neemt. Het is niet het ideaal, maar slecht is het niet. We doen ons best, allemaal, maar bovenal zij, die uit een totaal andere wereld kwamen en nu, of in de refugio terecht komen, of bij jou, of bij ons, zij weten het even niet, en dan, dan snappen ze toch dat ze veilig zitten en straks helemaal gelukkig worden.
Wat is er mooier en zaliger dan al die lieve snoeten.
Weet zeker, dat ieder die dit leest het kan begrijpen.
Fabienne, 11 Juli 2010
Nicolas wacht al zooo lang
Nicolas was een van de lievelingen van Jose Carlos, die onlangs heen ging uit dit leven, deze lieverd heeft jaren en jaren gevangenis in Malaga achter de rug, een goede lieve en zachte hond, vriendelijk en oprecht. Hij is 10 jaar oud, en was meer dan de helft van zijn leventje opgesloten, wie geeft hem een kans.
Fabienne, 11 juli 2010
Neo
Neo. Welk baasje wil hem geven waar hij recht op heeft.
Neo, een pupje van amper drie maanden, zal nooit meer kunnen tonen hoe hij zicht voelt met zijn staartje, als alle hondjes willen doen, blij, triest of twijfelend. Neo, klein, klein ventje. Amper drie maanden en al het slachtoffer van de menselijke wreedheid.
Een zieke geest had rond zijn staartje een koord gebonden die zo dicht snoerde dat er een hevige ontsteking op kwam en dat het vlees er rond aan het weg rotten was, een 7 tal dagen moet hij in een afgrijselijke pijn hebben geleefd op de straten. Niemand wilde hem redden, noch hulp bieden.
Neo is per spoed geopereerd en zijn staartje is geamputeerd, niets kon worden gedaan, amputatie was de enige oplossing.
Neo zal de pijn en het verdriet, de verlatenheid, en de onzekerheid nooit meer vergeten.
Nu is het aan ons om zijn verdere toekomst in handen te nemen, en zeker te zijn dat de kleine man gelukkig zal worden.
Fabienne, 10 juli 2010
Onze lieverds hebben het warm.
Vandaag was het 35 graden, het is erg warm en onze hondjes zien af, de hete kooien en de lange dagen zijn soms zwaar voor hen. We trachten met man en macht hen allen eens goed te knuffelen, alles netjes te houden, om de vliegen en ongedierte te ontmoedigen, maar het is een hete zomer. Een blik op de zon aan de Costa del Sol. Achter de hoek van het vier sterren hotel.
Fabienne, 9 juli 2010
Kora, een hond van 18 jaar
18 jaar lang heeft Kora geleefd op een dak. Nooit zag ze groen, noch was er een wandeling, noch een beetje aandacht. Haar ketting kwam met haar mee, vergezeld met de tekenen van het verleden, oud, vergaan en geoxideerd met de tijd.
Haar oogjes zijn zwak en moe van de tijd die haar mee sleurde om dit leven te lijden, haar oortjes zijn doof, uitgedoofd, ze willen niet meer. Ik weet dat het onmogelijk lijkt maar ik zou haar graag nog even gelukkig zien, haar tonen dat een mandje bestaat. Gewoon enkele dagen dit leven aanvoelen en dan heen gaan in de armen van een goed mens, gedragen naar de overkant...
Fabiënne, 6 juli
NUMA, nog een mama met pupjes
Bij deze foto zijn geen woorden nodig, kijk alleen maar naar de oogjes....
Fabiënne, 5 juli 2010
Mama Cocker en zoontje gered uit handen van een broodfokker
Donderdagochtend kwamen mama en zoontje cocker spaniel binnen. Mama was een fokmachine voor 6 lange jaren, jarenlang moest ze na elke loopsheid produceren. En toch was zij elke keer weer een voorbeeldige mama. Nu puppies niets meer opbrengen werd vorige week haar wederhelft Pruno gedumpt en 1 juli waren moeder en zoon aan de beurt, want ze kregen hen niet meer verkocht...
Gelaten zit mama om zich heen te kijken, niet beseffend wat er nu gebeurt. Haar kleine zoontje volgt zijn mama overal, zijn lieve snoet vertedert je hart. Maar ook mama is een bijzondere lieve schat, die ondanks alles zo lief en zo innemend alles gelaten ondergaat.
Sinds vandaag zijn ze niet langer financieel belangrijk voor de fokker. Sinds vandaag kunnen ze rekenen op mensen die van hen houden. Sinds vandaag zullen hun leventjes anders worden.
Met de dag zullen ze stilaan weten dat het verleden voorbij is en het alleen maar beter zal worden.
Fabiënne, 4 juli
Dodingstations zijn zomerse slachthuizen, laatste bezoek voor deze zomer
De vakantie is begonnen. Gisteren deden we ons laatste bezoek aan een van de vele dodingstations, de zomer is bij ons ook toegeslagen. Enkele honden zijn nog gered, het was een schrijnend beeld om te zien hoe de honden maar bleven toekomen, en hoe zelfs de beulen je vragen om toch enkele mee te nemen. Zelfs de beulen vinden het dezer tijden te ongezien. Ze lachen het weg, voor hun is het dagelijkse kost.
Een kleine pitbull van 4 maanden liep er los en mocht alle honden opjagen, dat vonden ze grappig... Een boxer werd hardhandig aangepakt omdat hij niet in de kooi wilde, en podencootjes werden direct in een kamer apart gezet, geen hulp kan hier nog geboden worden. Honderden, zoniet duizenden honden worden nu afgemaakt over heel Andalusië. De slachting is begonnen, de autoriteiten kunnen beginnen te tellen, en dan straks hebben we weer een artikel dat er zo vele deze zomer werden afgemaakt.
Ze beschouwen het aantal geëlimineerde honden en katten als een prestatie, als een grote dienst aan deze maatschappij... Ze kijken niet neer op een hond of een kat, voor hen is het handelswaar, een leven is geld en geen levend wezen, geen haar op hun hoofd beseft wat deze dieren voelen, denken en beseffen. En daar sta je dan machteloos, toekijkend naar wat zo anders zou moeten zijn...
De zomer is aangekomen, toeristen stromen toe, stranden zijn netjes en de drank vloeit. En achter de hoek kijken de minderen der aarde, maar graag gewoon negeren want het mag niet geweten zijn, niet gehoord, niet gelezen. Vakantie, vakantie, VIVA ESPANA, COSTA DEL SOL...
Deze mama hebben we meegenomen. Toen we haar meenamen plaste ze van angst, kroop in mekaar in de hoop dat ze niet werd gezien. Linie heeft geluk gehad.
Doerak, een bouvier met een zwaar gekwetste poot, jong en zo lief...
Moppie, een afgedankte hond die nog zoveel dankbaarheid toont.
Tieneke, een herdertje.
Beneteau
Enkele honden zijn gered, elk leven is er een...
Fabiënne, 3 juli
Update zieke Mathilde
Onze kleine zieke Mathilde met hoog Leishmania, Ehrlichia, bronchitis en nog zoveel meer, heeft het gered! Haar wondjes zijn genezen, enkel de littekens blijven, letterlijk en figuurlijk, want de pijn en het verdriet staan in haar hartje gegrifd. Haar neusje is nog steeds zwaar toegetakeld, maar gelukkig hindert haar dat niet. Kleine Mathilde kan weer lopen en spelen en heel voorzichtig bedelen als je het even niet ziet. Ze is een grote lieverd, een bodeguerootje dat ondanks alles geluk had.
Fabiënne, 3 juli
Grootoorpodenco zoekt baasje
Lydia is een van onze vele podencootjes. Zie haar verhaaltjes van 12 mei, 25 mei en 1 juni. Ze wacht nu op een baasje die er mee kan leven dat een van haar pootjes niet altijd perfect volgt. Nadat haar pootje zwaar was gekwetst en daarna geopereerd groeit ze stilaan. Alles verliep naar omstandigheden goed, maar het blijft een mankepootje. Ze heeft een karaktertje met gevoel voor humor en grappige grote oren. Maar vooral heeft ze zoveel vriendschap in petto. Deze kleine meid hoopt ergens thuis te mogen komen, voor altijd...
Met beschermengel Paqui Algeciras
Fabiënne, 2 juli
Het verhaal van onze hele lieve White Socks
De baasjes van White Socks gingen weer terug naar Engeland. Hij groeide bij hen op, maar toen gingen ze weg en hij mocht niet mee... White Socks belandde op straat. Hij slenterde en slenterde, dag na dag, week na week, tot hij het plaatselijke schooltje in de buurt ontdekte en daar wat eten kreeg. Zo werd hij de mascotte van de kinderen. Menig kinderhartje viel voor deze innemende persoonlijkheid vol pure vriendschap, hij was hun schoolvriend.
Enkele dagen geleden kwam een van de ouders zijn beklag doen dat de vieze likkende hond moest verdwijnen. Dit tot spijt van heel wat kinderen, leerkrachten en ouders. White Socks werd opgehaald door het dodingstation en zou binnen 10 dagen worden ingeslapen. Maar velen die hem hadden gekend wilden er alles aan doen om dit te voorkomen, en dus ging een van de leerkrachten White Socks vrij kopen na 7 dagen en... bracht zo die lieverd naar ons. Ondanks dat er eigenlijk geen plaats was, is White Socks nu toch bij ons. Hoe konden we dit weigeren, dat is altijd zo moeilijk... De leerlingen stonden aan de poort met deze lieverd, samen met de leerkracht. En toen we eenmaal in die trouwe ogen keken was weigeren onmogelijk. White Socks heeft recht op een gelukkig leven, net als zovele anderen.
White Socks, we gaan voor je zorgen jongen, grote lieve beer.
Deze foto wil ik jullie niet ontnemen, hij staat voor zo velen, maar ik neem hem even als voorbeeld. Onze Ronny, wegkwijnend in ons asiel, met de andere honden triest en hopeloos kijkend naar de dagelijkse sleur van onze drukke refugio, onderling elkaar opbeurend, want dat weet ik zeker. Je hebt van die honden die de andere even een duwtje in de rug geven en hen de raad geven van ''Komaan, ze zorgen voor ons hoor, en ze werken aan een goed baasje voor je, even volhouden!!!'' De ene dag is het de ene die flink en moedig is, de andere dag de andere. Maar dat ze samen spreken dat staat vast als een huis.
En wij, wij werken en knuffelen, en gaan altijd maar door. Want zij, zij zijn ons leven geworden, onze trots. Want om zoveel ellende te weerstaan, van thuisje, gedumpt, dodingstation, bijna spuitje, hoop en opgeven, dood om hen heen, en dan ons tussenstation naar de hemel, is toch een hele zware weg. Maar toch blijven die staartjes kwispelen, blijven die snoetjes krullen, blijven die hartjes kloppen.
Kijk even naar onze happy Ronny, hij is in de zevende hemel beland, en dat willen we zo graag voor hen allemaal... En jullie ginder ver, bedankt om mee te trekken aan die ene soms te zware kar. Maar geloof me, ze zijn het absoluut waard.
Fabiënne, 24 juni
Waarom ben ik hier?
Mijn naam is Pruno en ik ben 3 jaar. Enkele dagen geleden ben ik gedumpt, en nu ben ik helemaal in de war. Ik ben een stille, lieve cocker en ik ben gewend om altijd mee te gaan met mijn baasje.
Hier, in de refugio, ben ik ten einde raad. Ik zit stilletjes in een hoekje en wacht tot deze nachtmerrie overgaat...
Fabiënne, 22 juni
Antoinette, 17 juni was haar dag!
Een Spaanse familie kocht hun modehondje Antoinette, 3 jaar geleden. Toen ze klein en grappig om zien was mocht ze in hun gezin een plaats innemen, maar dat duurde maar even... sinds ruim 2,5 jaar ligt onze lieverd aan een zware ketting achter in de tuin, geen mens die haar nog zag. De dagen en jaren duurden veel te lang, en haar al zo korte leventje had geen zin.
Gelukkig konden we de ´´dame des huizes´´ overtuigen om Antoinette aan ons te overhandigen. Na lang te hebben gesmeekt kregen we haar onder onze hoede. Geen lange dagen meer, leeg en zonder horizon voor deze stakkerd.
Toen we haar binnen brachten in onze refugio werd ze door iedereen met liefde onthaald. Hoe kon het ook anders, ze lacht en schudt met dat dikke kontje heen en weer en kan haar geluk niet op, haar weg naar het geluk is gestart!
Ze zal ergens iemand supergelukkig maken met dat vrolijke snoetje en toffe karakter. Ze is jong en als alle buldogs een bulldozer, ze zal die de andere eens even omver lopen, even laten zien hoe stoer ze is. Maar dan wordt er gespeeld en gaat alles goed.
Antoinetje is gered!!!
Fabiënne, 19 juni
Zonder woorden... 8 maanden lang op deze wereld, 8 maanden leven, en wat voor een leven...
Fabiënne, 18 juni
Mario, de hond van de maand van Algeciras
Mario zit sinds 4 jaar in Algeciras. Paqui heeft hem steeds kunnen redden van de dood. Hij is amper 13 kg en 45 cm, maar hij viel nooit op bij iemand. Toch is deze lieverd echt een hartedief: lief, zacht, onopvallend en trouw.
Dinsdag 15 juni was zijn dag, hij mocht voor het eerst mee voor een dagje uit naar de zee. Zijn snoetje in de lucht, hij zijn geluk niet op. Rennen en rennen, en zich even gelukkig voelen, maar toen moest hij weer terug in die kooi waar ze in Algeciras nooit uit mogen, omdat het een dodingstation blijft in handen van onmogelijke mensen zonder hart.
Mag ik vragen de handen ineen te slaan en samen te zoeken naar dat ene baasje dat onze lieverd naar huis haalt, hij zal je onvoorwaardelijk dankbaar zijn.
Fabiënne, 17 juni
Kleine Lia, weer een slachtoffer van een gewetenloze jager
Kleine Lia, zoekend naar hulp nadat ze was verlaten. Tot ze in een val trapte, een val gezet voor een ander slachtoffer. De angst en de pijn in die blik van het kleine hondje, amper 2,5 jaar oud en 3,5 kg. Lia wandelde in een val die was opgezet om wild te vangen. Haar kleine pootje werd verminkt tot op het bot. Doordat kleine Lia zich in allerlei bochten wrong om zich te bevrijden van de ijzeren draad die haar pootje in zijn macht had, werd het alleen maar erger. De wond is niet om aan te zien en de pijn moet ondraaglijk zijn geweest. De dierenarts die haar behandelt zegt dat dit kleine hondje erg sterk is. Haar pootje werd verzorgd en ze is veilig nu. Ze had zoveel geluk bij een ongeluk, want velen gingen haar voor maar zagen hun leventje stilaan eindigen op deze manier.
De angst en de tragedie zitten in haar hele lijfje voor de rest van haar leven. Ons nieuwe doel is iemand te vinden die onze kleine Lia gelukkig wil maken.
Fabiënne, 15 juni
RUFU - update 13 juni, een vertederend verhaal
Rufu, de herder die van pup af aan aan de ketting lag (zie 10 mei) en nooit een grotere halsband kreeg, zodat zijn puppy-halsband in zijn nek groeide. Hij kwam bij ons aan met een man die achter hem aanliep met een schop in zijn handen. We wisten niet wat we zagen, hij zei dat Rufu een valse hond was, dus hij moest weg. Maar wie was er hier vals...
Rufu had even tijd nodig om bij te komen, even tijd nodig om te beseffen dat het treiteren voorbij was, even tijd nodig om te zien dat wij mensen ook lief kunnen zijn En tijd nodig om te genezen van zo vele wonden, op zijn zieltje, in zijn zwaar gekwetste halsje. En wij gaven hem even die tijd. Hij werd geopereerd en genas langzaam.
Zaterdag 12 juni. De broer van een van onze fostergezinnen wilde zo graag Rufu een kans geven en wilde hem vandaag leren kennen. Zo gezegd zo gedaan. Meneer en mevrouw, erg lieve en goede mensen, dat zag Rufu direct, kwamen hem halen voor een wandeling. We haalden hem uit zijn kooi. Het was eerst even aftasten. Meneer was een beetje vreemd, het was een meneer en Rufus was bang van meneren. Maar het viel hem allemaal nog mee. Hij wandelde mee en liet zich de knuffels en lieve woordjes welgevallen. Zijn getekende lieve oogjes keken regelmatig onze richting uit, alsof hij zich ervan wilde overtuigen dat als het niet gaat, wij er ook nog zijn om van hem te houden. Dit ging zo een uurtje door. Toen we later allen buiten waren en de meneer zijn koffer open deed om ons te laten zien dat Rufu hier altijd in zou meegaan, sprong Rufu, alsof hij nooit anders had gedaan, met zijn twee voorste pootjes tegen de kofferbak op. Mevrouw tilde zijn derrière omhoog en ging Rufu zelfverzekerd liggen en wilde niet meer weg! Hij keek heel moedig uit zijn nog altijd droevige oogjes en was vastbesloten mee te gaan. Hij ging niet meer terug, hij ging naar huis!!!
Meneer en mevrouw keken elkaar aan, en ja, hij moest mee naar huis. Het was zo vertederend, zo intens apart, maar God zo meesterlijk mooi. Wat zijn die viervoeters toch duidelijk zonder woorden, wat zijn deze schatten toch oneindig verrassend. Rufu ging dus eerder naar huis dan verwacht!
After what seemed like an eternity without our faithful friend, we were finally reunited with our beloved pet KAOLA on Thursday 3rd June. This was due to the huge efforts of Fabiënne, Diane, Tony, Emma, Amalia and many others working with the ACE organisation. Not forgetting the many people who responded to the appeal for help to find Kaola and free him of his ordeal.
I cannot explain the relief and sheer happiness when I first saw Kaola that afternoon. I gave him lots of cuddles and attention. He kept licking and nuzzling up to me. KAOLA was so well behaved in the car on the journey home. As soon as we entered our pueblo, he became very alert and watchful of his surroundings. When we turned the corner to our house he became very excited.
I had not told our children, Celine 10 and Steven 9, that Peanut had been found, in case of any complications with his collection. When the children opened the front door and saw KAOLA they were absolutely delighted and so excited. Kaola gave everyone a welcome. His tail wagging furiously, it hasn’t stopped wagging since. My husband was over the moon with joy. Our other little dog Sasha, who had hardly eaten during the time KAOLA was missing, leapt all over him. The two of them ran around chasing and playing with each other until finally KAOLA was tired out.
Later we took Kaola and Sasha out for a walk through the Olive groves. It was wonderful to see the children playing and fussing over the dogs, especially KAOLA, he was enjoying every minute of the attention. KAOLA enjoyed two large bowls of food and treats on his return. He then lay on the sofa with the children and went to sleep exhausted after his 9 daylong ordeal.
He follows us around from room to room constantly at the moment. He becomes quite nervous if he cannot see us. He needs confirmation that we are there for him. He is a loving and trusting dog, who thrives on attention.
When we first saw KAOLA abandoned in the streets many months ago, so thin and sad with a leg so badly fractured he could not walk on it. Our hearts went out to him. We took him home, giving him food, love and comfort. Over the months his leg has continued to improve with daily massaging. He not only walks on this leg but also runs around playing with the children and Sasha. To have suffered once is more than enough, but to be put through another ordeal was unthinkable. He deserved better than this. I dread to think how his life has been since he was taken from us and how betrayed he must have felt. The guilt we have at allowing someone we should have been able to trust put him through this was unbearable. To have him home safe and sound is amazing. We are eternally grateful to Fabiënne and her team at ACE for the wonderful help given to KAOLA and us.
Thank you,
Jacky, Jeff, Celine, Steven, Sasha our pup and Tabatha our cat Spain, June 12
Verdeling van 7 ton blikvoer
Gisteren en vandaag zijn we bijna al onze grote fostergezinnen en andere protectora's gaan bevoorraden met blikken voer die we via Triple A gedoneerd kregen. Waarvoor hartelijk dank! Hier zie je ons Isabelleke met Diane, blij met het gedoneerde blikvoer. We kunnen onze hartediefjes even verwennen!!!
Fabiënne, 11 juni
Lana, aan een boom vastgebonden met pupjes om haar heen
Lana werd de ochtend van 9 juni gevonden, vastgebonden met een koord aan een boom. De pupjes zijn graatmager en volledig uitgehongerd. Ze bleven rondom hun mamaatje, trouw aan de mama die hun het leven schonk.
Mama en kids zijn veilig bij ons, maar erg ondervoed en zwak. We zullen er alles aan doen hen een toekomst te bieden.
Hoe kan een mens dit over zijn hart verkrijgen, hoe kan je hierna jezelf nog in de spiegel kijken...
Fabiënne, 10 juni
Vega - update 9 juni
Bedankt aan Sonja en Marjolein voor het adopteren van onze oude VEGA (zie 6 juni). Eindelijk verdiende rust voor onze Vega!
Gelukkig zijn onze honden omringd met zovele vrijwilligers en supporters met een hart!!!
In naam van hen allen, een dankbare poot!
Fabiënne, 9 juni
Tim stapt opnieuw
Kleine Tim, die zoveel moed had, heeft voor het eerst op zijn pootje gestaan. Zijn operatie evolueert goed. We hebben heel wat geopereerde hondjes in revalidatie en allen zijn even moedig en dankbaar. Ze doen zo hun best om er weer bij te horen, het zijn echte knappe, moedige hondenkinderen!!!
Fabiënne, 9 juni
Deze week is het een drukke week met vele voorbereidingen. Want voor de eerste keer in de geschiedenis van FUENGIROLA heeft de gemeente 'EEN DAG VAN DE HOND' georganiseerd. Wij als Protectora mogen hier onze doelstellingen verdedigen, en we hopen dat het een bewustmaking en een succesvolle dag wordt. Jullie zijn allemaal welkom!!
Fabiënne, 8 juni
Omdat Vega een van onze oudjes is, ons Cockertje Ronny en nog zovele anderen...
Vega is een grote hond die haar trieste verleden dacht achter te laten toen ze de grote vogel naar Nederland nam. Na jaren in het asiel van Malaga te hebben verbleven, waar ze in die tijd met veel geluk overleefde, werd ze eindelijk geadopteerd door een baasje. Maar het waren geen baasjes die haar de belofte waar maakten om haar levenslang trouw te blijven... Ze werd opnieuw na jaren gedumpt, op 12-jarige leeftijd... Ongelooflijk maar waar, ze werd gewoon op straat gezet en kwam zonder ons te verwittigen in een asiel terecht.
We zoeken dringend voor deze oude lieve dame een opvang of een eeuwige oprechte belofte om haar laatste jaren of jaar nog even bij echte baasjes te vertoeven. Vega ging naar huis met zoveel hoop...
Vaak is het hartverscheurend dat oudjes als Vega niet langer welkom zijn. Hun oude dag zou zo anders kunnen zijn. Grote honden zijn al zoveel kwetsbaarder als het om een goed thuis gaat. Mensen kiezen vaak voor de mooie en gemakkelijke hondjes, of het ras dat hun hartje draagt. Maar in onze refugio zitten zoveel onopvallende hondjes die groot zijn, of het uiterlijk niet hebben dat men van hun verwacht, maar die innerlijk elk de schoonheidsprijs gewonnen hebben. Alleen zien mensen dat niet... We zoeken naar mensen die hen ook een kans willen geven, ze zijn groot, en prachtig innerlijke kant.
Wij vinden onze opvanggezinnen geweldig, dat elk hondje even bij hun thuis mag zijn, even tot de familie mag behoren, even een tussenstation heeft naar de familie waar ze dan de rest van hun leventje mogen blijven.
Het doet me zoveel hartpijn als hondjes van hier vertrekken, met de volle moed, met de hoop dat ze naar huis gaan, met de hoop dat ze gelukkig worden en worden bemind. Velen hebben al jaren die droom, ze hoeven niet meer op de vlucht, ze hoeven niet meer in een kooi.
Jammer dat sommige mensen zo weinig geduld hebben met de nieuweling. Zoals Ronny, onze cocker die deze week naar huis ging, die een droomthuis leek te hebben gevonden. Na een dag moest hij al weg, geen geduld kon er worden opgebracht. Zijn rugzakje werd nooit geopend, zijn persoonlijkheid niet ontdekt, hij is weer gedumpt... Dat komt hard aan voor ons, voor elke van onze medewerkers, maar vooral voor Ronny...
Fabiënne, 6 juni
KAOLA IS THUIS!!!
Lieve mensen allemaal,
Het waren enkele dagen van veel spanning en onzekerheid. We wilden aan deze chantage op geen enkele manier toegeven, en daarom zijn we gisteren eigenlijk de hele dag bezig geweest om de eigenaar zelf te vinden, aangezien de dierenarts ons geen naam of info wilde geven. Het was zo frustrerend. Amalia heeft werkelijk alles gedaan om ons te helpen, zij was degene die voor de doorbraak in ons gevecht zorgde. Om 18.00 uur gisteravond kwam het verlossende telefoontje!
Aangezien al die jagers elkaar kennen ging het verhaal daar rond, en plotseling kreeg Amalia een man aan de lijn die vroeg: “Bent u een podenco aan het zoeken die in Granada gevonden werd en waarom heb je de hond dan niet mee teruggenomen van de dierenarts? De hond is mank, heeft in een huis gewoond en dient niet meer voor de jacht. Ik heb de dierenarts gezegd dat als ik de kosten voor de dierenarts, 270 euro, zou krijgen en een redelijke aankoop van 370 euro, ik de hond zou laten gaan. Maar hij vertelde me dat jullie hem niet wilden, dus ben ik de hond gaan halen en hij zit nu weer samen met de andere 80 honden. Wat wil je dat ik doe met hem? Kom je hem halen?”
Ik denk dat ik zelden vlugger in Malaga aankwam. Het baasje heb ik opgetrommeld, en daar gingen we. Er werd weinig gesproken, weinig gezegd, iedereen liep op zijn tandvlees. Was het inderdaad Kaola, meent de jager het wel, zou het lukken, het moet lukken, het moet lukken, het moet lukken… En ja, daar was de jager! Van hem kregen we eerst te horen dat hij nooit heeft geweigerd de hond aan de mensen terug te geven. Jacky, zijn mensenmam, huilde en huilde. Deze mensen, die al jaren bij deze dierenarts kwamen, waren sprakeloos. Dit kon toch niet waar zijn, hun dierenarts bleek een oplichter, ongelooflijk maar waar! Na dit gesprek vroegen we waar de hond was en of we hem alsjeblieft mochten ophalen. Maar dat had de jager liever niet. Hij ging zelf de hond halen en de spanning rees de pan uit. We hielden ons allen rustig en probeerden onze spanning niet te tonen.
En toen kwam het moment... De jager stopte aan de overkant, en ja, daar was KOALA! Ik kan je verzekeren dat we allemaal hebben staan huilen, het was zo emotioneel. Hier was hij dan, Kaola, HIJ STAAT VOOR ZOVELE DUIZENDEN ANDEREN... Jacky, Koola’s geliefde mensenmama sloot hem met zoveel liefde in haar armen, HIJ WAS GERED!
De jager kwam met KAOLA. Kaola was zo verward, maar zo verschrikkelijk blij! De arme stakkerd wist eerst niet hoe hij het had. Eerst weer terug bij de jager, en nu plotseling weer terug in het paradijs, bij zijn liefste redster, zijn eigen mensenmama. Plots likte en likte hij van geluk, maakte bokkensprongen, en we gingen allemaal rondom hem zitten. De jager keek ons aan alsof we een stelletje gestoorden waren. Hij lachte om ons en zei: “Je gaat toch niet op de grond zitten om een hond??'' Waarop ik hem een pint aanbood, en zei dat onze honden onze kinderen zijn. Hij keek me ongelovig en met een vreemde blik aan. We hebben toen gelachen en gehuild. Hij vertelde dat zijn 80 honden dienden voor de jacht, eten en drinken kregen, maar een dekentje nooit zullen kennen, laat staan een knuffel. Hij was ten minste eerlijk, ook al kon hij geen enkele sympathie bij ons opwekken.
Maar, we hadden nog steeds de afspraak met de dierenarts, de volgende dag om 13.00 uur. Toen de jager het verhaal hoorde dat de dierenarts 1300 euro wilde plus transportkosten, ging hij ermee akkoord om de afspraak te laten doorgaan en zo de dierenarts in bijzijn van de baasjes, onze fostermensen in Granada, Ana en Jesus van Granada Padul, Diane en Isabelleke, te schande te brengen.
Allen waren we vandaag om 13.00 uur bij de oplichter van KAOLA. Diezelfde Kaola werd ondertussen al sinds vannacht schandalig verwend, maar dat wist de dierenarts van de hel niet… Ikzelf stapte binnen met een envelop waarop geschreven stond 1300 euro + 70 euro, maar in werkelijkheid zaten in de envelop de foto’s van de happy ending, de ontmoeting van de jager en de mama van Kaola, de overdracht chip van de jager naar de familie en vooral de hereniging van twee kinderen met hun geliefde knuffelbeer...
De dierenarts Jose deed opnieuw zijn verhaal aan ons, dat de jager geen contact wilde, dat hij 1300 + 70 euro wilde. Toen ik hem vroeg om de jager alsjeblieft op te bellen, want waar was hij en waar was dan toch de hond, bleef hij maar doorliegen. Ons bloed kookte, en elk van ons was zo geschokt… En toen hebben we hem geconfronteerd met het nieuws dat we op de hoogte waren van zijn walgelijke daad. Hij schrok enorm dat Kaola alweer thuis is en dat zijn hele smerige spelletje uit was. Ik heb ADIOS gezegd en we zijn weggegaan. Voor ons was het over, het is zijn geweten, de rest volgt...
De jager komt aan met Kaola!
Onze KAOLA staat voor zovele honden en podenco’s in nood. Voor zovele honden die zo vaak onrechtmatig en onschuldig in het niets worden gezonden, de hel in. Deze man is gestopt. Hij is erg onder de indruk en is op zijn knieën gegaan, want nooit had hij gedacht dat wij zo zouden vechten voor dit ENE leven, een podenco van de REHALES. Maar dat is nu juist onze missie: langzaam maar zeker het lot van deze dieren veranderen.
Graag wil ik iedereen bedanken die me hielp en alle mensen die doneerden voor dit ENE leven, Het is geen 1370 euro geworden, maar veel minder, dankzij ons volhouden en onze overtuiging dat wie wil kan veel, en samen sta je sterk en kan je hele bergen verzetten. We willen graag het overige geld in een apart potje reserveren voor onze volgende podenco in nood, want die gaat er zeker weer komen. En ook voor hem of haar zullen we doen wat we deze week voor Koala deden.
Speciale dank aan Amalia, Elena, Ana en Jesus van Granada Padul, Peter van AIN, Diane, Isabelleke, Emma en Tony, Paqui en Eva Algeciras, die deze week allen meevochten. Bedankt aan iedereen die meeleefde, het werd een happy end!!!
Fabiënne, 4 juni
DRINGENDE OPROEP OM HULP VOOR KOALA! 1300 EURO OM HEM TERUG TE KOPEN VAN DE JAGER!!!
Mijn naam is Kaola, ik ben als podenco geboren op 25 december 2008 in een donkere schuur. Sinds kleine pup leerde ik in de beruchte ''REHALA'' overleven, met tientallen op elkaar gedrukt, trotserend onze eigen uitwerpselen en af en toe wat droog brood. Als we allen goed uitgehongerd waren mochten we mee gaan jagen. Telkens verloren we enkele van onze medegevangenen.
Op een dag kon ik niet meer. Ik bezeerde mijn pootje en volgde mijn groep niet. Ik belandde in de velden en verzwakte met de dag. Ik zocht eten hier en daar en kort bij een dorpje vond ik in de vuilbakken net genoeg om me staande te houden. Op 25 december trachtte ik met mijn zwakke lijfje in de vuilbak een beetje voedsel te vinden toen een mama en een papa en twee kindjes me plots omringden en me zachtjes streelden. Nooit eerder had ik dit ervaren... Ik was bang, ik wist niet wat ik zou mogen verwachten, maar ik was zo zwak dat ik me overgaf aan de vrouw met de twee lieve kindjes. Ze brachten me in een huis, gaven me heel speciaal lekker eten, ze noemden het kip met rijst. Mijn zwakke lijfje deed overal pijn van de vele verwondingen en ik had een gebroken pootje.
Stilaan werd ik beter, stilaan leerde ik een thuis kennen. Ik leerde met de bal spelen, ik leerde knuffelen, wandelen, in de zetel liggen en slapen op het bed. Ik was in het paradijs terecht gekomen: geliefd, bemind, geknuffeld en heerlijk verwend. Steven en Celine waren mijn soulmates en mijn beste vriendjes, we waren zo dol op elkaar. Heerlijke lieve kinderen, heerlijke mensenmama en -papa. God, wat een paradijs!!!
Tot, op een dag, 6 maanden later, zouden ze me naar de dierenarts brengen om me te castreren en om me een paspoort te bezorgen. Samen gingen we naar de dierenarts in Granada. Mijn lieve kindjes, mijn vrouwtje, allen gingen mee. Ik moest bij de dierenarts blijven en straks mocht ik weer naar huis, om weer lekker ''thuis'' te zijn, bij hen die ik zo lief heb.
Maar...
De dierenarts zette me in een kooi, en enkele uren later kwam niet mijn familie, maar tot mijn grote schrik de jager me ophalen. De jager die me achterliet, die me schopte en mishandelde... Nee, nee, alsjeblieft niet, waar is mijn vrouwtje, waar is mijn familie? Ik werd in de kofferbak gegooid, hoorde nog dat de dierenarts blij was dat hij me door de chip had kunnen terugbezorgen aan de jager. De jager lachte hard en schor. En zo reden we weg, ik kon niets doen en ik jankte en jankte... Maar hij was mijn eigenaar, hij had de chip in mij laten planten en de dierenarts had hem gebeld en me aan hem terug gegeven. De dierenarts noemde het 'volgens de wet', mijn lieve familie wist van niets...
Ik zit weer in de hete schuur, dicht tegen andere hondjes aangedrukt. Geen lichtje zien we, geen eten wat ons sterk of gelukkig maakt. Ik denk even dat ik alles gedroomd heb. Elke avond vertel ik aan mijn lotgenoten hoe het is in het paradijs. Hoe ik geliefd was, wat kip met rijst is, wat een zetel is, wat een heerlijk bedje is, dat je echt bij je baasje kan liggen, dat kinderen je beste soulmates zijn, dat je kan wandelen en achter een balletje kan lopen... in het paradijs... Ze luisteren geboeid naar me, en als we uitgeput en moe zijn vallen hun troosteloze oogjes dicht, en denk ik alleen verder aan die lieve familie van me, zou het een droom zijn geweest? Of was het niet echt? Waar zijn mijn baasje en die lieve kindjes, waar zijn ze...? En zo gaan mijn dagen nu voorbij, troosteloos en uitzichtloos droom ik van mijn familie. Zal ik hen nog ooit terug zien???
Dit is de situatie van KAOLA momenteel. Wat hij niet weet is dat wij met man en macht trachten hem terug te krijgen, dat zijn hele familie het verdriet niet meer aankan, wetende wat hij nu moet doorstaan. Ze hebben hem zo lief... De dierenarts die KAOLA dit aandeed, in Granada, paste enkel de wet toe. KAOLA had een chip en die behoorde tot een hele gemene jager, die 80 honden houdt in afschuwelijke maar voor Spanje normale omstandigheden. De dierenarts belde hem en hij gaf zonder enige verwittiging aan de mensen die hem op Kerstdag vonden weer terug aan de jager... De familie die KAOLA lief heeft wist niets van een chip. Ze hebben hier nooit bij stilgestaan. Het enige dat ze wilden was dat hij weer beter en gezond zou worden. Ze hebben hem al die maanden verzorgd en verwend, en nu hij volledig in orde was wilden ze hem vaccineren en chippen en hem zo veiligstellen voor de toekomst na een lange weg van herstel en recuperatie, van maanden massages en oefeningen voor het pootje dat zo gekwetst was...
Sinds enkele dagen slagen verschillende protectora's de handen ineen om toch maar KOALA te vinden. De dierenarts gaf geen enkele medewerking en hield zich vast aan het feit dat hij de wet had toegepast. Dat KAOLA nu een hel van een leven heeft is nu eenmaal pech, niet zijn probleem... Vandaag was er een doorbraak, hij zou toch nog eens vragen aan de jager voor hoeveel hij KAOLA zou willen verkopen. Maar de jager bleef onderhandelen en wij hadden enkel te volgen, anders... Vanavond kregen we te horen dat hij 1300 euro voor KAOLA wil hebben, te nemen of te laten. We mogen hem nooit zien, alles wordt door de dierenarts geregeld, het geld moeten we aan de dierenarts bezorgen en KAOLA zou dan terug kunnen naar zijn familie. De dierenarts zou na betaling zelf de chip omzetten op naam van de familie, enkel na betaling...
Mijn vraag is nu, lieve allemaal, het is tegen mijn principes om aan deze pure chantage te doen, maar we staan machteloos en hebben echt dit geld nodig. Wie helpt KAOLA terugkopen, we willen hem zo graag redden, maar de som is zo hoog... Als we allemaal een beetje kunnen helpen gaan we KAOLA ophalen. We weten dat het maar 1 van de vele podencootjes is van de miljoenen die dit lot ondergaan, maar God, help me hem redden, het is gewoon zo intens erg wat hier is gebeurd. De jager zelf weet dat de familie zo innig hun hondje terug wil, maar hij wil niet in prijs zakken en heeft ons dus in zijn macht, en KAOLA in zijn bezit...
In naam van Kaola, dank je wel...
Fabiënne, 2 juni
Mama Maneta neemt andere pupjes er maar bij
Ons mamaatje podenco Maneta (zie 20 mei) heeft zich sinds een paar dagen ontfermd over enkele vreemde pupjes die bij ons gedumpt werden. Ze is nu mama van haar eigen hondjes en de nieuwe kleintjes. Wat een prachthond, wat een prachtmama, echt hartverwarmend!
Fabiënne, 2 juni
Lidia - update 1 juni
Kleine Lidia, geopereerd en herstellende, wordt een hondje dat goed om kan gaan met alle poezen. Haar beste vriend is Zwartje de kater, die haar ondersteunt in deze herstelperiode, wat zijn het toch schatten!!!
Deze kleine kapoen werd met haar broertjes en zusjes in een kartonnen doos bij ons voor de deur gezet, zomaar achtergelaten in de volle hitte, en volledig uitgedroogd... Caramela overleefde, haar broertjes en zusjes zijn gestikt door de hitte. En zo moest deze enige overlevende aan de drip, .met hoop op overwinning op dit kleine leventje...
Fabiënne, 30 mei
Onze Barón is verliefd op de poes!!!
Maar... hij zoekt nog steeds een gouden mandje. Wie weet bij mensen met een poes?
Fabiënne, 29 mei
Pups houden van watermeloen!
Een paar van onze pups, waaronder BACH en BEETHOVEN en onze nieuwe MORENA, vinden watermeloen heerlijk...
Fabiënne, 28 mei
Gitta wordt gedumpt in het dodingstation van Malaga
Toen we in het dodingstation waren en net wilden weg rijden, zagen we een man met een kindje. Zijn onwetende hond liep mooi langs hem mee naar binnen, naar haar eindstation. Het arme beest weet niet wat er haar te wachten staat. Vader en kind gaan naar binnen. Ze worden ontvangen en vader zegt dat Gitta tegen zijn kind gromt en ze moet vandaag nog weg, ze willen haar niet meer... Gitta's lot is bezegeld, ze zal worden ingeslapen aangezien ze wordt afgestaan. Wij nemen haar mee. Ze is doodsbang, maar gaat zonder tegenwerking in onze auto. Gered van de dood, een nieuw begin tegemoet.
Thuisgekomen ondervinden we dat deze lieverd zwaar werd geslagen. Een hand en ze gaat helemaal onderuit, bibbert als een rietje en geeft zich over. De eerste dagen is Gitta een hele bange hond, maar in het gezelschap van onze bende die vrij buiten rennen. Ze kijkt ze haar ogen uit, en heel stilletjes wil ze meespelen. Ze is amper 2 jaar oud, ze ontdekt onze tuin en rent en rent en rent, haar snoetje verandert van een angstige bange wezel naar een mooie lieve krullenkop. Ze komt naar me toe en ontvangt zachtjes haar eerste knuffels van een mensenhand... Voor Dirk blijft ze bang, maar is toch nieuwsgierig naar die nieuwe man. Dit komt goed, dit wordt een geweldige hond, die ergens heel gelukkig zal worden. Met een beetje geduld, en heel veel knuffels...
Vader en dochter komen hun viervoeter even langs brengen in het dodingstation. Van kleins af aan een gewone handeling, een gewone zaak... Het lot van de arme stakker is beslist, amper 2 jaar oud...
Gitta enkele dagen later, een knappe griet met een gelukkige snoet!
Fabiënne, 27 mei
Al vele jaren komen Ton en Janny ons helpen met een projectje afwerken. Dit keer is het de bouw van twee kooien die zullen dienen voor de kleinere hondjes. Hier zie je Ton en Dirk aan het werk. Binnenkort kunnen kleintjes er zich even thuis voelen, als tussenstap naar hun gouden mandje!!!
WEER EENS HARTELIJK DANK AAN TON EN JANNY!!!
Fabiënne, 27 mei
Blind en opgebruikt, geklasseerd en vergeten...
Prince mocht zijn leven lang dekhengst zijn en produceren. Toen werd hij blind en moest weg. Prince is een oudje dat stokstijf staat als hij mooi wordt gemaakt. Een oudje dat niets anders kent dan een draadkooi zonder dekbedje. Een oudje dat nog heel even de andere kant wil zien, de kant van een schoothondje en een vriend, een kameraad wil zijn. Zelfs in de duisternis wil hij nog even voelen hoe liefde en respect aanvoelen...
Prince, met een lijst van grote titels van hier tot Tokyo, staat nu op straat...
Fabiënne, 26 mei
Belgische dierenartsen met een hart weer naar huis
Vandaag gingen Vanessa Zenebergh en Sofie Huybrechts, beiden dierenarts in Mechelen, met hun echtgenoten weer naar huis. Een hele week lang hebben ze al het lief en leed gedeeld met onze hondjes. Wij willen hun graag nog eens extra bedanken, want het doet goed te weten dat er nog mensen zijn als zij, die met ons meeleven en werken, en ons sterilisatieproject steunen!!! Heel wat van onze viervoeters zijn geholpen, waarvoor een grote pluim!!!
Fabiënne, 25 mei
Lidia - update 25 mei
Lidia is ondertussen geopereerd en gaat echt stilaan beter. Ze is dapper, een onvoorstelbaar schatje en ze wil graag heel vlug een gewoon speels dametje worden.
Fabiënne, 25 mei
Met stagiaires naar Lobopark
Om het onze stagiaires gezellig te maken maakten we een uitstapje naar Lobopark. Eerst was er een presentatie van africhting van honden, daarna gezellig samen eten, en toen een boeiende rondleiding in het unieke Lobopark van Antequera.
Effe uitrusten in de zon
Ton met zijn passie, paarden
Een grappig gezicht, ook Napoleon, mijn frans bulletje heeft talent voor pakwerk en wilde even stoer doen
Fabiënne, 24 mei
Tia
Onze goede oude Tia, die een hele tijd in foster mocht bij een lieve oude dame, is weer terug in de refugio. Haar opvangmama kreeg een herseninfarct en kan niet langer voor haar zorgen. Tia's wereldje stortte in. Blind en verlaten, en nu weer in dit helse lawaai tussen al die soortgenoten die ook naar huis willen. Tussen al dit verdriet moedige dieren die vaak hopen en niet opgeven. Maar Tia's leventje stort weer in, in haar duisternis lijkt nu weer geen licht...
Fabiënne, 23 mei
Guapo is overleden
22 mei, de dag begon als altijd. Drukke gekke honden om je heen, iedereen vrolijk wakker. Guapo, als altijd het zonnetje in huis. De stille lieve beer, altijd lief en zacht met jong en oud. Alleen zijn eten was hem heilig, dat wilde hij nooit delen. Maar verder was hij de liefste, wat cavalier eigen is. Enkele uren later, plots, begaf zijn hartje het...
Hij werd bij ons gedumpt op een avond. Een Engelsman moest terug naar zijn land en hij gaf mij die kleine pup in mijn handen, ik zal het nooit vergeten... het was liefde op het eerste gezicht. Later ontdekten we dat Guapo een van de vele overfokte cavaliertjes was die grenzeloos worden verkocht. Alle specialisten hebben hem in handen gehad, zo dikwijls, en hij was altijd even flink en dankbaar. Maar geen van de specialisten heeft ons ooit verteld dat zijn hartje zwak was, dat weten we pas sinds gisteren, maar toen was het te laat...
Mijn liefste gezellige beer, wat is dit leeg in huis, zonder jou. Wat mis ik je gezellig snurken en je lieve kop tegen mijn been. Wat mis ik je deugnieterij als het om een koekje ging, wat mis ik je lieve schat...
Op zo een moment als vandaag en gisteren zou je nooit meer aan een hond beginnen, de pijn en het verdriet zijn ondraaglijk, een stukje van jezelf gaat mee dood. Het is onbeschrijflijk als een hondje heen gaat als hij oud is, dan leer je dat aanvaarden met de jaren. Je weet dat en kan stilaan accepteren dat hij er straks niet meer is. Maar dan kan je terugkijken op lange gelukkige jaren, dan kan je aanvaarden. In het geval van mijn lieve beer van 3 jaar oud is het verdomd hard en onaanvaardbaar. Je gevecht tegen het fokken en dumpen komt dan boven. Hoeveel mensen zijn er niet die hun lieveling moeten zien gaan, zo jong, zo in de bloei van hun leven, omdat ze gegroeid zijn uit de noden van deze maatschappij. Alles draait om geld. De grenzeloze handel pakken ze niet aan, er is teveel geld mee gemoeid...
Mijn lieve Guapo was zo een exemplaar, hij kwam ter wereld in Tsjechië, werd door een Engelsman gekocht en na 5 maanden weer gedumpt in Spanje. Bij ons was het een zoon, en veel meer dan dat.
Lieve schat, rust zacht voor altijd in ons hart...
Fabiënne, 23 mei
Bevallen op straat in Calahonda
Dit kleine podencomoedertje was het hondje van een Argentijns gezin dat haar elke dag weer op straat gooide. Toen ze zwanger werd was ze helemaal niet meer welkom. Gisteren beviel ze van 5 pupjes op straat... We hebben haar nu bij ons, ze is nu tenminste vast veilig...
Fabiënne, 22 mei
Belgische dierenartsen helpen in de refugio
Deze week hebben we Belgische dierenartsen aan boord. Vanessa en Sofie helpen ons een hele week met het castreren en steriliseren van onze hondjes. We zijn er enorm dankbaar voor om nog dierenartsen met een hart te hebben, gewoon geweldig!
Onze zwaar mishandelde Rufu gaat stukje bij beetje beter, onze Pakos en kleine Tibeau ook, hij loopt weer op zijn 4 pootjes, en eindelijk kan ons Francineke na lange tijd herstellen bijna naar huis.
Vanmorgen kregen we een oproep van nog een moedertje die aan het bevallen was op straat. Moeder en kinderen zitten vooraan in de port-a-cabins, we hebben geen plaats meer. Vervolgens kwam er nog een mama binnen, hier werd gelukkig opvang voor gevonden.
Toscah en Zizi zijn vandaag geopereerd aan hun zieke oogjes, alles is goed gegaan.
Morgen weer een nieuwe start.
Fabiënne, 21 mei
Nog een mama, een podenco maneta
Dit is weer een mama podencootje die werd gedumpt. Ze is in Los Barrios dodingstation en is een afgestane podenco maneta, dit zijn kleine podenco's op korte kromme pootjes. 5 kleine podencootjes bracht ze ter wereld in het veld, ze zijn 40 dagen oud. Wie helpt hen te redden? Ze verdient nu toch om gered te worden, en die kleintjes ook...
Fabiënne, 20 mei
Mama Nala en haar 3 pups - update 19 mei
Sinds de foto's van 4 april zijn de 3 kleintjes van mama Nala al erg gegroeid. Nala en de kleintjes maken het goed, en we hopen snel een liefdevol thuis voor ze te vinden.
Fabiënne, 20 mei
Vlooienmarkt in refugio
Zondag 16 mei hielden we een vlooienmarkt in de refugio. We haalden rond de € 300 op!
Hartelijk dank aan iedereen die ons spulletjes bezorgde!!!
Fabiënne, 17 mei
De week zit er weer op, morgen weer een nieuwe start. Het is druk, druk en druk, er komen zoveel hondjes binnen. De dodingstations bellen me nu zelf op of ik a.u.b. enkele wil redden. Het gaat dan om Malaga Perrera, waar de dierenarts ondanks alles toch een beetje gevoel heeft voor de velen die moeten gaan, het dodingstation van Fuengirola zoekt ook medewerking, en morgen zijn we zelfs uitgenodigd door de gemeente. Begint er een beetje beweging in te komen, of is het de zoveelste illusie?
Onze zieken hebben we een beetje onder controle. We hebben vele honden herstellende, dus hoop doet leven. We hebben veel vrijwilligers vanuit al onze landen op bezoek. Ieder ondergaat op zijn manier de ervaringen van onze dagelijkse beslommeringen, ieder wordt verliefd op een snoetje, of men is zo geschokt door dit hele gedoe dat ze sprakeloos zijn.
Vandaag hadden we de vlooienmarkt, ook hier spreekt de crisis zich uit. Op de een of andere manier gaan we weer door, want zolang de staartjes kwispelen zijn we er voor hen, die zo graag naar huis willen...
Een paar nieuwelingen:
Je mag ze wel een paartje noemen, ze waren samen gedrukt in een hoekje en onafscheidelijk. Het zijn zo een lieve dankbare kleintjes. Antonio lijkt een miniretriever, ook met dat lieve zachte karakter, en Isabel is een rustige, zachtaardige cockermix.
Garu, van WERELDKAMPIOEN tot VERLATEN STRAATHOND. De familie woonde in een super-de-luxe villa, en hun trots was Garu. Hij is een prachtexemplaar, behaalde van show tot show de hoogste prijzen, tot... zijn baasje van de ene op de andere dag terugging naar zijn eigen land en Garu achterbleef in de prachtige tuin van de grote, dure luxe villa.... Daar wachtte hij tevergeefs op zijn trotse baas... GARU is nu bij ons en tracht te settelen, maar omdat hij een afgewezen lieveling is gaat hij een harde tijd door. Garu is erg lief, erg sociaal, maar heel erg verdrietig... Waar is baasje gebleven?
Bollie zingt je elke dag een liedje. Met zijn onafwendbare oogjes tracht hij je te hypnotiseren in de hoop dat je hem meeneemt, echt schattig...
Kleine Thibeau werd uit een rijdende auto gegooid en was geschaafd en verlamd over zijn hele lichaam. Zonder onze dierenarts en de geweldige mensen om hem heen had hij het nooit gered. We hebben hem allemaal verwend, opgebeurd, geknuffeld en vooral gesteund in de pijnlijke periode die hij doormaakt. Sinds vrijdag kan hij weer op zijn pootjes staan, een echt mirakeltje, het is hem gelukt! Zijn staartje stopte nooit met kwispelen, hij wilde zo graag leven... Het is een galgopupje, een jongetje van 3 maanden oud,
Deze kleine lieverd werd door haar baasje gedumpt, want beide oogjes zijn ziek en moeten worden geopereerd. Ze is een cockertje, een schatje van amper 4 maanden oud. Toscah is haar naam, ze is bij mij in opvang en blijft net zolang tot ze een gezonde kapoen is. Voorlopig nog niet beschikbaar voor adoptie, want ze heeft een lange weg te gaan en wij willen dit graag voor haar doen. Toscah is een cockertje dat je hart steelt, als zovele anderen...
Fabiënne, 16 mei
Dringend: Benito, wie wil hem helpen?
Benito zit in het dodingstation van Algeciras. Het arme beestje is erg depressief en wil hier dolgraag weg. Wie kan hem een liefdevol thuis bieden?
Fabiënne, 16 mei
Verschrikkingen in dodingstaton Mairena
Dit gebeurt er in weer een ander dodingstation, MAIRENA in Sevilla, de prachtige stad waar duizenden toeristen een bezoek aan brengen. Alleen het toerisme telt voor Sevilla. Geen haan die kraait naar de ellende achter de schermen, het leed van deze onschuldige dieren. Wanneer je ze zat bent schopt ze gewoon in een dodingstation. We zien het elke dag, en het wordt alleen maar erger en erger, want de crisis siert de Spanjaarden en de Engelsen niet. Dit zijn de gevolgen...
Fabiënne, 15 mei
Galgopupje uit rijdende auto gegooid
Dit kleine galgopupje van ongeveer 3 maanden werd bij ons gebracht nadat hij uit een rijdende auto was gegooid. Hij is zwaar gekwetst en momenteel herstellende van zijn letsels. Hij kan niet meer lopen, maar er is elke dag een beetje vooruitgang. Hij wil zo graag leven, zo graag weer lopen. Het is het meest lieve, vriendelijke en dappere hondje dat je kan hebben. Als je even tegen hem spreekt gaat zijn staartje onophoudelijk heen en weer.
Zijn massages en oefeningen doet hij met volle overgave. Ieder van ons is er elke dag wel even mee bezig, en ieder van ons is helemaal verliefd op dat mooie karaktertje, dat dappere ventje. Onze dierenarts maakt er een projectje van, ook hij wil dat het hondje weer gaat lopen en gezond wordt. Ook hij is verliefd op die dappere lieverd.
We hebben het hondje TIBEAU genoemd.
Fabiënne, 12 mei
Lidia, het hondje met het kreupele pootje
Weer maar eens een gebeurtenis die Spanje niet eert. Er komt een kleine auto aangereden op de parking van de Lidl in Algeciras. Zonder ook maar enige scrupules gooit de man een zwaar aan het pootje toegetakelde witte pup uit zijn auto, daarna de vader, een witte maneto en vervolgens een bodeguerootje, waarschijnlijk de moeder, en rijdt vervolgens fluitend weg. En geen mens reageerde...
Het pijnlijke pootje ziet er zo slecht uit dat het waarschijnlijk zal moeten worden geamputeerd. Op het ogenblik rust de arme stakkerd uit en doen we enkel iets tegen de pijn en de ontsteking. Ze krijgt een infuus en slaapt stilletjes, door de pijn onbewust van het feit dat haar hele familie momenteel veilig is.
Hoelang kan dit nog in dit land, hoelang moeten we de constante mishandelingen nog verdragen???
Fabiënne, 12 mei
Espero, hoop, maar is er die nog?
Vandaag werd er een klein hummeltje ontdekt op het strand. Nadat hij sinds dagen vastgebonden stond aan een verlaten boot, werd hij vandaag door verschillende honden aangevallen, gebeten en bijna gedood. En toen... toen gingen er mensen reageren en kwam hij bij ons terecht. Espero ligt op intensive care in de kliniek, zijn situatie is kritiek.
Woorden schieten hier te kort. Oud, bijna zonder tandjes, dagenlang wachtend op dat baasje dat hem vastbond aan die ene verlaten boot, als een stuk vuil. Hoe kan je zoiets doen, wat ben je dan voor een mens?
Kleine Espero vecht voor zijn leventje. Wil hij nog wel, kan hij dit nog aan...?
Fabiënne, 10 mei
RUFU groeide en men merkte het niet...
Rufu, een duitse herder die heel zijn leven aan een ketting lag, 7 jaren lang...
Gedurende het weekend was de familie er, gedurende de week was hij alleen en moest het erf bewaken. Niemand zag hem groeien, dat kon alleen Rufu voelen, want zijn puppybandje groeide met hem mee...
Zijn droeve trieste bestaan werd opgemerkt door een voorbijganger. Zijn keel is half weggerot en zijn situatie is ernstig, we weten niet of hij het redden zal. Ondanks zijn trieste verleden heeft hij zijn lieve karakter behouden, ongelooflijk maar waar.
De eigenaar moest hem niet meer, hij mocht weg...
Fabiënne, 10 mei
Worrik, kleintje gered van vechtkamp zigeuners
WORRIK is van de dood gered. Hij was in handen van de zigeuners die aan hondengevechten doen. Met heel veel geluk hebben we hem kunnen redden. Een klein beetje geluk, dat zijn leven veranderde. Anders zou hij geleerd hebben hoe te vechten, te haten, te doden...
Worrik werd gehouden op een onmenselijke manier, vreselijk ondervoed en in zijn eigen vuil, zo erg dat zijn pootjes bijna vervormden door de tekortkoming aan voeding en vitaminen. Hij is nu behandeld en gaat de goede kant op. Hij wordt sterk en is uitzonderlijk lief en sociaal tegen de andere hondjes. Worrik is een mixje van vanalles met grappige grote oren.
Fabiënne, 10 mei
Paquirei
Lieve mensen allemaal, Onze oude PAQUIREI ziet het niet meer zitten, ze is erg depressief na jaren opsluiting in het dodingstation van Algeciras. Uitzichtloos hoopt ze een klein beetje nog, maar sinds enkele dagen ziet ze het lichtje niet meer branden en zit ze stilletjes te hunkeren dat het licht mag uit gaan. Ik hoop dat we haar toch nog kunnen redden, al is het maar voor even.
Kunnen we hier samen aan werken? WIE GEEFT HAAR EEN KANS...? Fabiënne, 8 mei
Niet op tijd...
Het goede nieuws dat Oostenrijk de 5 pupjes wilde opvangen kwam als een geschenk uit de hemel. Als een raket vlogen we naar het dodingstation. Maar... we waren te laat, ze waren reeds ingeslapen...
Fabiënne 7 mei
Weken gaan voorbij...
De laatste weken zijn drukker dan ooit tevoren. Elke dag gaan we ervoor, we geven niet op, hoeveel tegenwerking en zorgen we ook hebben. Er zijn zo van die dagen.
Even een klein overzichtje van een drukke week. Heel wat Belgische en Nederlandse vrijwilligers zijn er, de honden worden heerlijk verwend en geknuffeld, de studenten doen erg hun best, het is een grote gekke boel met hier en daar chaos. Maar dat doet er allemaal niet toe, als we maar samen sterk staan. De eensgezindheid houdt ons draaiende en verzekerd de honden een toekomst.
We bezochten dodingstation Malaga. Heel wat sukkeltjes wachten op de reddende hand.
Een podenco-mixje kijkt hopend naar ons, ze willen zo graag gered worden...
Een oude herder van 8 werd gedumpt nadat zijn baasje stierf. Hij is zo lief en goed opgevoed, maar wie geeft hem nog een kans...
De poezen in het dodingstation, daar zijn echt geen woorden voor. Zij hebben nog minder kans, en ze weten het...
Podencootjes in Cartama en pupjes, ziek en ondervoed...
Hun drinkwater...
De oven brandt dag en nacht, duizenden leventjes worden vernietigd...
Een broodfokster vraagt ons hulp bij haar afgedankte elementen, ze produceren niet meer genoeg dus brengen niet genoeg meer op. Weg ermee...
Meer en meer rashonden worden gedumpt. Twee weimaraners zijn stervende, ziek en onbegrijpend kijken ze je aan...
Thuiskomen is altijd een zegen, je wordt altijd uitbundig onthaald. Even beseffen dat het ook anders kan, gelukkig...
Groetjes, Fabiënne 5 mei
Pups bovenop vuilcontainer...
De vorige weken waren een beetje té, een verslagje volgt morgen. Hier werden we verrast met 5 pasgeboren pupjes in de vuilcontainer. Dit behoeft geen commentaar...
De jager komt aan met Kaola!
Effe uitrusten in de zon
Ton met zijn passie, paarden
Een grappig gezicht, ook Napoleon, mijn frans bulletje heeft talent voor pakwerk en wilde even stoer doen
