Hier zal Fabiënne, President/Voorzitter ACE, bijzondere, vrolijke, maar ook trieste verhalen met u delen ...
Poupet hangt het uit...
Kleine pupjes, ze komen in je leven. Eerst zijn ze bang en heel erg teruggetrokken, maar na enkele dagen ben je hun wereld, hun thuis, hun toeverlaat, hun vertrouwen. Hun zekerheid groeit. Maar dan, als ze sterk en wel zijn, hun vaccinatieproces doorlopen, dan gaan ze van je heen, naar een nieuw leven, een nieuwe familie, een nieuwe toeverlaat. Met pijn in je hart gaan ze dan via Malaga Airport naar hun 'familie voor altijd'.
Het doet altijd pijn, vooral die blik van onbegrip als je ze loslaat. Wij weten dat liefdevolle mensen aan de andere kant staan, zij niet. Ons teamwerk is daarom zo belangrijk, zo intens van levensbelang voor hen.
Hier onze kleine Poupet, zelfverzekerd, gelukkig en oneindig trouw. Een goede start...
Amai, die Indy is groot, bijna net zo groot als ik... Hmm lekker...
Fabiënne, 7 maart Het kan niet waar zijn, drama in Los Barrios
Gisteren, zondag 7 maart...
De aanhoudende regen heeft Los Barrios, het afgrijselijke dodingstation, een drama gebracht. Geen woorden zijn er voor te vinden... De naastliggende rivier is uit zijn oevers getreden, en hulp kwam voor vele van onze hondjes te laat, ze verdronken... Een vreselijke dood: stilaan vulden hun hokken zich tot 1,5 meter water...
We konden er niet geraken met de auto, pas 's middags konden we er doorheen. Alles stond blank, maar het niveau was gezakt. Er waren er nog een 30-tal, allemaal grote, hondjes, verkilt en doordrenkt van de koude en modder, troosteloos en zonder moed, zonder enig levensgevoel. Echt een hartverscheurend beeld.
Peter nam hondjes mee, en wij namen er 15 mee. Het station is leeg, we hebben onze auto tot aan de nok gevuld met de overlevenden, niemand hebben we vergeten, niemand... Samen met de mensen van Algeciras en met de eigenaar van het dodingstation hebben we iedereen geëvacueerd. Tranen en verdriet, onmacht en boosheid vullen je hart. We denken niet meer: "hebben we plaats of niet", dit is iets wat je moet doen: hen redden, en hoe, dat zie je wel...
Terwijl we de honden een voor een weghaalden uit het vuil, de smeerlapperij en de dode ratten, keken we in de droevige, vol onbegrip kijkende oogjes. En dan breekt er iets in je, komt de boosheid naar boven naar de mensen die hen ooit dumpten. God, hoe kan je zoiets doen...
Ze zitten nu veilig bij ons in de refugio, allen zijn dood- en doodmoe van de strijd op leven en dood. Vooral Pastor en Touch zijn er erg aan toe, beiden zijn kantje boord...
We zijn allemaal heel erg begaan, emotioneel volledig uitgeput, we voelen ons schuldig dat we niet eerder bij hen konden zijn, bij zij die zijn verdronken. Het is echt verschrikkelijk, maar we moeten nu werken aan de honden die er nog zijn.
Mogen onze gestorven trouwe viervoeters in vrede rusten, het heeft niet mogen zijn...
Fabiënne Update Matias - 7 maart
Matias voor, tijdens en na de kapster. Matias, onze lieverd gaat stilaan goed...
Fabiënne, 7 maart
Honden nog steeds gebruikt voor hondengevechten
Hieronder een getuigenis van de vrouw die Pit heeft gered.
Hij heet Pitt, ze gooiden hem over een omheining van een herberg, meer dood dan levend... Ze hadden hem kunnen vastbinden aan de poort, of ze hadden hem kunnen achterlaten op het verlate terrein, maar neen, ze gooiden hem in de ring van de grote honden, zeker om het spektakel van de gruwel te kunnen zien... Ik heb de arme ziel mee naar huis genomen, hij kon niet meer bewegen, had hele hoge koorts en bleef maar drinken. Hij was erg moe en wilde rusten. Langzaamaan begon hij eten, de volgende dag ging hij staan, maar viel af en toe om. De dierenarts zegt dat het van zwakte is, de stakkerd had alle symptomen dat hij lange tijd zonder eten of drinken was. Hij heeft schurft en is nog erg erg zwak, bang, argwanend bij mijn honden. Hij kan niet bijten want hij heeft haast geen tanden meer, terwijl hij nog erg jong is... Piedy
Se llama pit, lo tiraron por encima de la valla a un albergue mas muerto que vivo, lo podían haber dejado atado en la puerta o en la parcelita que esta vacía pero no, lo tiraron en la jaula de los perros grandes seguramente para ver el espectáculo. El caso que es que me lo traje a casa, ,no se podía mover, tenia mucha fiebre y se paso mas de una hora bebiendo agua, descansaba y seguía, luego empezó a comer, al dia siguiente se levanto y ahora anda pero de vez en cuando le fallan las patas, el veterinario dice que es debilidad, porque tiene todos los síntomas de no haber comido en mucho tiempo, ahora tiene sarna aunque ya no tiene fiebre pero sigue con antibióticos, es muy muy sumiso , callado, se asusta de ,los míos, ya no puede morder no tiene dientes abajo casi, aunque tiene un par de añitos. Un beso, Piedy
De arme stakkerd kan niet meer terug naar de plaats van het onheil waar hij als lokaas gebruikt werd. Vaak worden onderdanige honden de prooi waarop geoefend wordt, deze dieren ondergaan een afschuwelijke dood of een lijdensweg die mensonterend is. Onze eigen Julio is er een voorbeeld van, hij krijgt nu nog echte nachtmerries en wordt met angst in de ogen wakker als je hem streelt en weer tot de wereld brengt, "Je bent veilig jongen, we zijn bij je, jou doet niemand meer kwaad...". Dat wil ik ook zo graag voor Pitt...
Pitt is een stakkerd die heel moeilijk zal worden geplaatst gezien zijn verleden, maar misschien is er toch ergens een potje dat ook op zijn dekseltje past. Kleine lieve man, we gaan ons uiterste best voor je doen.
Fabiënne, 5 maart
Molleke & Bolleke - deel 3
Kleine lieverds worden groot, herinner je je nog Molleke en Bolleke...
Het is echt de moeite waard hen een kans te geven!!!
Fabiënne, 4 maart
Hier de evolutie van onze allerkleinsten (zie 8 februari), onze pupjes uit de vuilcontainer...
Fabiënne, 3 maart Vandaag was het als altijd een vanalles dag. Er kwamen heel wat hondjes binnen, waarvan twee hele trieste gevallen. Eentje is een bodeguerootje, een kleine vrouwtje. Haar neusje is half weg en ze is extreem magertjes en ziek, een levend geraamte. Haar oortjes zijn ook aan het wegetteren. Gelukkig is ze nu in onze handen.
Daarnaast kwam er een heel ander, maar ook een bijzondere zorg geval binnen. We hebben hem Quasimodo genoemd, omdat de stakkerd helemaal misvormd is. Hij heeft twee knieën en twee voeten aan een poot. Kortom, een echt sukkeltje. Voor onze Quasi hebben we aanstaande woensdag een bezoek aan de specialist, Carlos.
Ze zijn allebei onze nieuwe projectjes. Beiden zijn jong en vol levenslust, dus samen gaan we er tegenaan. Ze kunnen op ons rekenen!
De week gaat weer beginnen, nieuwe moed omringt ons. Het weer wordt een beetje beter, behalve dat het de stenen uit de grond waait hebben we toch droge periodes, en dat is wat onze wachtende nodig hebben. We hebben er enkele die zich zwaar laten gaan, onze Modesto ziet het niet meer zitten. Hij komt niet meer uit zijn mandje en kijkt je met lege ogen aan, hij kan niet meer, de dagen sluimeren aan hem voorbij, hij denkt aan zijn vrouwtje die hem ooit lief had... Hij wil niet meer verder, arme Modesto is aan het opgeven...
Zyan hebben we van Los Barrios gehaald. Hij wilde niet meer, hij werd net als Zappy uit het raam van een auto gegooid en hield hier ernstige verwondingen aan over. Zyan werd geopereerd en het gaat, behalve met zijn moraal, beter. Hij kijkt je zo triest aan, met onschuldige lieve ogen...
Zappy, ook uit de auto gegooid, voor onze deur...
Ons Isabelleke zit ook in een moeilijke periode, haar buren hebben vechthanen en deze veroorzaken een enorme vlooienoverlast. Het arme vrouwtje weet niet meer wat ze ermee aan moet. We proberen met alle middelen dit te bestrijden, maar met de hanen vlak naast haar huis, de tuin is direct aangrenzend, ze wint de strijd niet, hoeveel producten we ook gebruiken om de vlooien te bestrijden. We zoeken een manier, dus alle suggesties zijn welkom, want we zijn ten einde raad... Kleine Isabel zou je enorm dankbaar zijn...
Morgen gezond weer op...
Fabiënne, 1 maart
Het is onwaarschijnlijk, maar de Spaanse regering laat het nog steeds toe een ezel te "offeren", jaarlijkse traditie noemen ze dat! Verboden per wet in Europa of niet, Spanje lapt de wet continue aan haar laars!
Fabiënne, 28 februari Gelukkig weten we waar we het voor doen
Het leven van een gelukkige!! Spaanse asielhond
Gelukkig heb ik nu een dak boven mijn hoofd. Gelukkig mag ik nu in een mand slapen. Gelukkig krijg ik nu iedere dag mijn eten en drinken. Gelukkig weet ik nu dat er mensen zijn die mij lief vinden. Gelukkig mag ik hier blaffen zonder dat ik in elkaar geschopt word. Gelukkig zijn mijn wonden verzorgd en is mijn pijn verzacht. Gelukkig heeft mijn leven eindelijk zin. Gelukkig zie ik vele vriendjes, met hun koffertje gepakt, klaar staan om naar huis te mogen. Gelukkig zie ik jullie huilen en lachen om ons. Gelukkig weet ik dat jullie heel hard moeten vechten om jullie hoofd boven water te moeten houden. Gelukkig weet ik dat jullie het niet opgeven en wij!! heel belangrijk zijn nu! Gelukkig voel ik me geborgen in jullie schoot. Gelukkig hoef ik even niet meer te vechten en ben ik gelukkig dankzij jullie. Bedankt namens al mijn vrienden die door jullie gelukkig zijn geworden.
Aukje Van Hees Spanje, 25 februari
Blauwe Maandag 22 februari 2010
De aanhoudende stortregen, de droevige blik in vele hondenogen, de ziektes en de overvolle refugio; alsof het nog niet genoeg is voor een maandagmorgen gooien "de mensen" nog eens 9 wezentjes naar binnen. Gekwetst over de poort gekieperd, vastgebonden aan de vuilcontainer, of, met zijn zevenen, als sardines in een blik in één van ónze (geleende) transportkooien gepropt. Allemaal schatten van honden, de moeite waard om weer eens onze nek voor uit te steken, eens goed vloeken, op onze tanden bijten, vuisten in onze zakken maken, heel het boeltje wat opschuiven en herschikken zodat er toch nog een plaatsje is. Anders is er enkel de dood voor hen in de "perrera".
Een bruin gekwetst niemandalletje (zoals Toon Hermans het zou zeggen), waarschijnlijk uit de auto geworpen, een koddige ruwharige Houdini, een bezorgd moedertje met 5 schattige pups vergezeld van een 6 tot 8 maanden jonge cavalier (misschien wel een zoontje van haar uit de vorige worp)... Moedertje was helemaal in paniek, bezorgd om de toekomst van haar gezin.
Toen we haar en heel haar kroost onderbrachten en wat eten, drinken en bemoedigende zachte woordjes gaven, kwam ze heel stilletjes likjes geven. Toen ze zag dat het goed was, begon ze zelf wat te eten.
In de namiddag scheen het zonnetje een beetje. De toekomst zal wel beter zijn...
Regen en storm overladen ons, iedereen raakt moe en depressief. De honden, de mensen, het is een lange winter. We trotseren, we hopen dat morgen de zon weer schijnt. De wereld staat op zijn kop. Bij ons in de refugio regent het ook bull terriers momenteel, we hebben er zomaar eventjes 4. De crisis eist zijn tol, maar ook de bull terriers verdienen een kans. Hier komen ze:
Onze Chino was eerst ernstig ziek maar is nu aan de beterende hand.
Safira werd gedumpt in het dodenstation van Malaga. Ze is amper een jaartje oud en een vrouwtje dat al heel veel slaag kreeg. In het begin was ze heel erg bang, maar nu wordt ze stilaan een echte knuffelbeer en is super met iedereen, mens en dier.
Dartacan, een gedumpt bulletje dat veel meemaakte. 4 jaar oud en nu op straat...
Bomba, een pupje van 6 à 7 maanden en nu al niet meer gewild... Allen verdienen een kans, ook de rassen die niet gewild zijn, want het zijn de mensen die hen veroordelen. Elk van hen komt "'puur'' op onze wereld en wij zijn verantwoordelijk voor wat er met hen gebeurt, jammer dat het "'macho"' elementen zijn, met hen kunnen ze "'stoer'' doen. Wat jammer, want bulls zijn zalige honden, als ze maar bij de juiste mensen terecht komen. Fabiënne, 22 februari
Dodenstation LOS BARRIOS – update 21 februari
Woolfie, Stan (zie onder update 25 januari) en nog tientallen anderen werden afgelopen woensdag ingeslapen in Los Barrios. Tot 50 wordt er niet ingeslapen, boven de 50 gaan ze onverbiddelijk dood... In welk tijdperk leven we, als je niet vlug bent dan moorden we. Bodegueros en podencos hebben rang 1. Hoe moeten ze zich voelen, hoe moet het voelen om ter dood veroordeeld te zijn zonder ooit een vlieg kwaad te hebben gedaan...
Fabiënne, 21 februari
De week zit erop, regen, regen en nog eens regen. Overstromingen en veel verdriet bij mens en dier. Huizen zijn niet bestand tegen de hevige regenval, noch minder onze primitieve refugio's, maar we zijn er weer eens door. Het heeft jammer genoeg bij ons heel wat levens gekost: onze oude Zulu, onze nieuwe Kinba, 16 kleine pupjes, het heeft voor hen niet mogen zijn. Ons hart brak, telkens weer enkelen, en hoe hard we ook ons best deden, hun leven is niet meer. We mogen weer eens niet omkijken, maar moeten verder gaan voor hen die op ons rekenen. Er is nog zoveel te doen, onze weinige opvanggezinnen in Spanje zitten overvol. We hebben ons allen overladen, maar dat om levens te redden, ze te behoeden voor deze winter, die toch wel heel hard was. Maar straks schijnt de zon weer...
Graag wil ik een van onze hondjes extra onder de aandacht brengen: CANDELA. Zij laat zich gaan, ze is hier te lang en de moed raakt op. Het is een oudje, en ze is geen schoonheidskoninginnetje, maar ze verdient zo goed een mandje dat we haar eens extra onder de aandacht brengen. Candela komt uit een van de vele afschuwelijke krotten van een van de afschuwelijke jagers, waar ze dag en nacht was vastgebonden aan een korte ketting. Ze zou zo graag eindelijk een thuis vinden, waar ze geknuffeld en bemind wordt.
Candela, in de krot waar we haar van verlost hebben
De week zit erop, morgen gezond weer op...
Fabiënne, 20 februari
Tres, ons podencootje met drie pootjes Ons mirakeltje gaat goed. Hij is stoer en flink tussen de vele andere hondjes bij ons thuis. Op zijn drie pootjes valt hij de andere vriendjes aan, valt regelmatig om, maar gaat dan direct weer statig in aanval. Klein en dapper, en een karaktertje om "U" tegen te zeggen.
Kleine Tres is een mirakeltje, zoals hij in leven bleef en niet werd vernietigd is een echt mirakel, daarom zijn we ook superblij dat hij nu gelukkig mag worden, op zijn drie pootjes!!!
Fabiënne, 19 februari
Update Matias, ons zwaar verwaarloosde cockertje dat jaren op een vierkante metertje leefde MATIAS en DIETER, ze hadden zoveel pech en verdriet in hun leven. Enkele weken geleden kregen wij bericht van Vanessa dat zij onze Matias wilde opvangen; een Belgische dierenarts met een hart. Wij zijn haar hier enorm dankbaar voor! Hier is het verslagje van onze jongens, die het geluk nu stilaan gaan vinden. Met dank aan Vanessa Zenebergh en co van Dierenartsenpraktijk Artemis, Liersesteenweg 173, 2800 Mechelen, België, tel. 015 - 34 53 94
Matias’ eerste week in België Zondagnacht 7 februari kwam Matias aan in België. Heel stilletjes lag hij naast Dieter in de bench, allebei moe van de lange reis die ze achter de rug hadden. Nog even een autorit en dan eindelijk niet meer in een kooi! Als ze aankomen zijn ze uitgelaten en blij en vliegen op hun kom met eten af. Daarna lekker in een zacht mandje slapen.
De eerste dagen was Matias nog heel moe, maar toch had hij zin om achter iedereen aan te lopen en aandacht te vragen. Vrolijk kwispelend is hij nu een heel stuk uitgeruster. Ondanks zijn zwakke spiertjes van de lange opsluiting huppelt hij nu weer energiek rond. Alles is nieuw en alles is interessant: de stofzuiger, een bezem, de papierbak, elke kast die opengaat, Matias steekt overal zijn neus in. Liefst ligt hij de hele dag aan je voeten.
Zijn gezondheid gaat al stukken vooruit sinds hij door Fabiënne uit het dodingstation gered is. Matias eet ondertussen al flink brokjes en gaat zelfs de kom van blinde Dieter leegroven als hij kan. Zijn oortjes zaten vol korstjes van het krabben en waren heel erg ontstoken. Na een goed bad (het zoveelste, want bij Fabiënne was hij ook al een paar keer gewassen) hebben we eindelijk de korstjes kunnen weghalen, de wondjes eronder zijn mooi genezen.Nu nog zalf en wat pilletjes, en dan is ook de binnenkant van de oortjes snel in orde. Een kappersbeurt zal hem ook deugd doen, maar eerst wat wachten tot de haartjes op zijn buik en poten weer wat langer zijn want die hebben ze allemaal moeten wegscheren omdat het allemaal vastgeklit en vuil was.
En nu maar hopen dat iemand deze kleine lieverd een tweede kans wil geven, of beter gezegd: een eerste kans, want hij heeft nog niet veel gehad in zijn leventje. Veel vraagt hij nochtans niet, gewoon een lekker mandje, een baas om achteraan te sloefen en die hem op tijd en stond een knuffel wil geven. Misschien is Matias niet een standaard cocker en waarschijnlijk het zwarte eendje uit het nest die dan ook nog niet goed verzorgd was, en met zijn 7 kg is hij kleiner dan gemiddeld,maar Matias heeft het hart van een echte cocker! Kijk ook op Youtube voor een filmpje van Matias: http://www.youtube.com/watch?v=cjaaout2C2Y
Groetjes, Vanessa Zenebergh 17 februari
Een heel weekend lang kwamen ze ons helpen met o.a. steriliseren en castreren. Ze hebben niet veel van Spanje gezien, er was zóveel te doen. Graag willen wij dierenarts Chris De Rop, zijn vrouw Lieve en Griet die het allemaal regelde, uit Puurs, bedanken voor de hulp van een Belgische dierenarts! Het doet goed te weten dat er nog dierenartsen zijn met een hart!
Met dank in naam van alle hondjes, Fabienne, 16 februari
LOLA , een cockervrouwtje van 12 jaar oud
Het is niet te geloven, niet te vatten en niet te aanvaarden... In 2006 verloor LOLA haar bazinneke aan de dood. Haar mensenmama ging heen en lieve Lola, met een karaktertje van goud, net als haar vachtje, kwam terecht in het dodingstation. Het werd de hel van haar leven, dacht ze toen, maar na korte tijd werd ze geadopteerd door een Spaans gezin en alles leek een wending te krijgen. Lola was bij hen voor 4 jaar, van 2006-2010, tot gisteren. Een ring aan de bel van de poort, een grote gesloten zak die bewoog... "We brengen deze hond terug..." Wij kijken verbaasd: "Hond, waar is de hond?" "Ja, we hebben haar in deze zak gestopt, want we kunnen de geur niet meer verdragen, ze stinkt zo!" We rukken de plastic zak uit hun handen en naar adem snakkend komt Lola tevoorschijn. We worden uitgelachen en ze verdwijnen. Wij staan met Lola in onze handen... Tranen vloeien, van onmacht, van boosheid, van ellende...
Lola is zwaar verwaarloosd, ze is blind en ze kijkt ons aan, met die hele droeve oogjes. Blind, maar met zoveel expressie. Hoe kan je toch zoiets een onschuldige beestje aandoen, haar oortjes zijn een stinkende hoop viezigheid, ontstoken en zo pijnlijk, haar zicht verloor ze door de verwaarlozing...
Lola is oud en heeft niet veel kansen, maar ik hoop zo dat iemand nog even deze lieverd gelukkig wil maken, wij gaan haar verzorgen en weer beter maken, ook al is het maar voor even...
Fabiënne, 15 februari
Het was vandaag een dag van heel veel emoties. Een Engelse familie werd uit hun huis verdreven met 7 hondjes. Nadat de man zijn werk verloor ging het almaar slechter met hen en vandaag haalde men de hele familie uit het huis, met 7 hondjes... De kleintjes waren geen probleem, maar de drie grote waren nergens welkom... Ze zijn nu bij ons, een husky, een herder en een retriever. Huilende mensen, misère en verdriet, echt hartverscheurend. Je kan dan wel zeggen dat ze het hadden kunnen voorzien, maar in het leven weet je nooit. Het verdriet van deze mensen was echt. Hun hondjes zijn gered, maar zij staan onder de blote hemel, want Spanje geeft je geen enkele hulp...
Toen we naar de secondhand shop reden met een volle bus om weer voorraad te brengen, stond er een dame met een piepklein hondje, net gedumpt door een zigeuner. Het hummeltje keek onschuldig en vol leven om zich heen. Poupette ligt hier voor de verwarming, lekker opgekruld. Kleine meid, je had geluk...
En dan ons Trippeltje, onze kleine vent, werd ook gedumpt aan de shop. Hij dwaalde al enkele dagen rond daar, op zijn drie pootjes, want hij heeft lang geleden een gebroken pootje gehad maar er werd niets aan gedaan. Hij is nu bij ons, maar hunkert naar een baasje met een goede schoot. Tripie is een kleine lieverd die je heel erg zal liefhebben, hij trippelt overal achteraan.
Ondertussen regent en regent het, troosteloos, onze hondjes zijn doorkoud en nat. Het is eigenlijk om te huilen, mogen we hopen dat het eindelijk gaat stoppen met regenen! Ach, morgen weer een nieuwe dag...
Fabiënne, 13 februari
Poppemieke, een opgegeven chihuahua oudje
We waren in het dodenstation van Malaga, veel hondjes waren er niet meer. De dag ervoor was er schoon schip gemaakt, de lege kattenkooien stonden buiten, niet één leven gespaard. Er waren nog 17 honden, en die zijn allemaal mee. Enkele pupjes en 2 grote honden konden er niet meer in... Tot onze grote spijt, we willen wel, maar we kunnen niet... We hebben gevraagd om ze een kans te geven zodat we hen dan volgende keer mee kunnen nemen. We zullen zien... Toen we aan het inladen waren gebeurde dit, de woorden van een oud chihuahua hondje:
De zoon van mijn baasje heeft me hier gebracht, samen met mijn metgezelletje. We waren jarenlang in een veilig thuis, nooit gedacht dat de zoon van ons baasje ons hier zou brengen. Ik ben altijd lief en trouw geweest, en nu wordt er met ons gegooid en zitten we in een koude hoek van een cel, het eindstation. Het is hier hard, koud, de mensen zijn ruw en bruut tegen ons. Ik bijt naar iedereen, dan kunnen ze me niet pakken.
En toen kwamen plotseling 2 dames. Ze namen iedereen onder het toezicht van de glazen ogen mee, en wij... wat gaat er met ons gebeuren. Ik was bang, gaan we nu dood, ik grom en ik bijt, maak me klein en maak mezelf heel gevaarlijk. Toen kwam de ene dame bij me binnen gekropen door het open gat. Help, wat moet ik doen... Ik kijk in haar ogen, ze komt dichterbij, ik grom nog harder en maak me nog kleiner. Plotseling kijk ik in de ogen van die dame, en ik voel geen agressie, geen dood, en toen heb ik haar hand gelikt... Tranen van de dame, en tranen bij mij, zij heeft me gered, en echt, het was liefde op het eerste gezicht. Ik mag bij mijn nieuwe vrouwtje blijven, dit keer voor altijd.
Kijk hoe gelukkig ik ben! Ook mijn metgezelletje is gered, we kunnen weer grollen en gek doen, maar dit keer van overtuigend geluk.
Poppemieke, een opgegeven chihuahua oudje
Fabiënne, 10 februari
Molleke & Bolleke - deel 2
Onze allerkleinsten. Stilaan ontdekken ze de wereld, voelen zich goed en spelen en ravotten zoals het hoort. Af en toe worden ze eens flink op hun plaats gezet door een van de grotere honden, maar zo leren ze het. Het is altijd veel werk om ze erdoor te krijgen, maar altijd weer de moeite waard. Het zijn zalige wondertjes...
Een van hen heeft het hart uit zijn broze lijfje geroepen: 5 pupjes, met het navelstrengetje er nog aan, door- en doorkoud. Het zijn nog flespupjes, laten we hopen dat ze in leven mogen blijven.
Fabiënne, 8 februari HELP ONS VECHTEN VOOR DIERENRECHTEN IN SPANJE!!!
Hallo iedereen,
Mogen we jullie vragen om even stil te staan bij dit bericht. Mogen we jullie vragen om allemaal te vechten voor dierenrechten in Spanje. We hebben geen tijd te verliezen!
El proyecto de Ley de reforma del Código Penal http://www.congreso.es/public_oficiales/L9/CONG/BOCG/A/A_052-01.PDF
Dit is een Spaanse tekst, gepresenteerd door het Spaanse gouvernement. Ondanks alle beloftes bevat het geen enkele wet tegen de mishandeling van dieren. De enige manier is vooral niet op te geven en het Parlement te benaderen. Er MOET hier verandering in komen!!! Dit kan toch niet meer...
¡¡ EL ÚLTIMO CARTUCHO POR EL CÓDIGO PENAL !!
PROTESTA (autorizada) el lunes 22 de febrero a las 9:30 (9 y 1/2) de la mañana en la sede del PSOE de Ferraz en Madrid calle Ferraz nº 70, metro Argüelles
Fabiënne, 7 februari Dodenstation van MALAGA - 4 februari
Vandaag was een zware dag. De regen kwam weer eens met bakken uit de hemel en we stonden maar weer eens met de voetjes in het water. Gelukkig scheen daarna weer het zonnetje zodat onze hondjes konden opdrogen. We zijn naar het dodenstation van Malaga geweest, 17 honden zijn meegekomen. Op deze honden na was het station volledig leeg: ze hadden opgeruimd, er was geen leven meer te bespeuren, het kattenverblijf was ook volledig leeg. De rillingen lopen over je rug, het is niet te beschrijven welke gevoelens hier bij een mens naar boven komen. Door de crisis worden duizenden honden en katten vermoord, het roept om wraak. En de telefoon staat niet stil: ''Can you please help me, I want to get rid of my dog...''. Je zou hen willen antwoorden, maar dat helpt het hondje niet.
Alle mensen om ons heen kampen met dezelfde ervaringen, wanhopig proberen we te bedenken hoe we dit toch een halt kunnen toeroepen. Soms ben je weleens terneergeslagen, maar dan peppen we elkaar weer op. We zijn hier nodig om de dieren te redden die we kunnen redden, want elk leven is er eentje. MATIAS ligt hier stilletjes aan mijn voeten, hij is nog erg zwak maar zijn kleine lijfje is warm en hij heeft flink gegeten. Híj zal nog een gelukkige tijd kennen, en daar doen we het voor.
CHINO baart me zorgen, hij wil niet meer. Hij vermagert zienderogen, hij heeft het opgegeven... De arme stakkerd, het zit hem niet mee. We hopen dat hij het redt, maar vaak als een hond beslist om het hierbij te laten, is het kantje boord. Hoe hard we hem ook proberen te overtuigen, hij begrijpt het niet. Eens in een warme zetel, en nu dag en nacht in een kooi, hoe kan je het ook begrijpen...
Fabiënne
Tres
Als je als podenco wordt geboren is je leven een raadsel: óf je hebt geluk óf je gaat een hel tegemoet. Jammer genoeg is dit heel vaak het geval, en dat terwijl podenco's schatten van honden zijn. Eens een podenco, altijd een podenco. Ze zijn zo apart en zo lief. Zo ook kleine TRES. Hij had geen geluk toen hij op deze wereld kwam, want hij heeft maar 3 pootjes. Maar hij heeft zin in het leven en is erg lief en zo dapper. Een zorgenkindje erbij, maar met liefde gedaan. Óók TRES zoekt een gouden mandje!
Fabiënne, 4 februari
Matias
Een noodoproep kwam bij ons binnen, Cordoba slaapt weer eens massaal in...
Iedereen tracht een beetje te helpen, en wij nemen de meest erbarmelijke lieverd, eentje die zeker geen kansen maakt. Lopen kan hij niet, bewegen kan hij niet, zijn haar zit als een vaste muur geklit rond zijn lijfje, zijn oren zijn loodzwaar, zijn ogen en oortjes zijn vreselijk ontstoken. Hij wilde al een week niet meer eten, maar dat was niet erg, want zijn tien dagen werden afgeteld. De dood voor ogen, "Eindelijk, God verlos me van deze wereld", zo heeft hij gedacht, "Laat me gaan".
Zijn nageltjes waren in zijn lijfje gegroeid, pijnlijk en onbegrijpelijk. Pijn en angst waren zijn metgezellen voor lange tijd. Je hebt geen idee hoe hij eruit zag, zelden zag ik iets zo diep triest: het verdriet in die ogen, de roep om te mogen sterven, hij kon niet meer, totdat.. wij bij zijn kooitje gingen zitten en tegen hem spraken. Eerst zie je geen reactie en dan kijkt hij je plotseling met zijn rooddoorlopen pijnlijke oogjes aan. "Is het tegen mij, echt, een lief woord, echt? Zou het waar zijn, neen, of... ja, het is tegen mij!" Hij kruipt dichter naar de deur en legt zijn kleine pijnlijke hoofdje in mijn hand. Hij kreunt zachtjes, probeert te eten en drinkt een beetje. Mijn kleine lieverd, wij gaan voor je zorgen. Sinds vandaag heeft hij een naam, Matias ís iemand, sinds vandaag is hij belangrijk, sinds vandaag wordt er door ons voor hem gevochten, sinds vandaag kent hij liefde, sinds vandaag verandert zijn leventje, sinds vandaag gaan wij de normaalste zaak van de wereld voor je doen, je met liefde en respect behandelen! Mijn kleine lieverd, nog even volhouden. Fabiënne, 3 februari
Dodenstation LOS BARRIOS - update 1 februari
Beste allemaal, Mijn thuiskomst was eerder triest en ontmoedigend, want in het dodenstation Los Barrios wordt weer ingeslapen... We zitten aan meer dan 50 hondjes en er komen er elke dag bij. Drie eigenaren brachten hun beste vriend, een jager zijn podenco's en allen zijn reeds ingeslapen. Direct werd de daad bij het woord gevoegd.
Hoe hard we ook willen, dit kan je niet volgen. De vele gesprekken die je aangaat in de hoop om toch een oplossing te vinden, hoop op het redden van hondjes die dit lot niet verdienen, maar wat kan je doen als er elke dag maar honden bij komen en bij komen. Wat kan je doen als die rotmensen hun hondjes maar dumpen alsof het een wegwerpartikel is, ze denken er zelfs niet bij na, ze willen er vanaf, en de dood die daarop onverbiddelijk volgt kan hen niet raken. Hun leventje gaat weer verder en dat van hun trouwe vriend telt niet langer.
PINOS is niet meer, de jonge kerel werd vandaag samen met nog vele anderen ingeslapen... SNOES had geluk, hij is nu bij ons. Ik weet dat ik hen niet allemaal kan redden, dat weten we allemaal, maar het is een trap in je hart te weten dat hun tweede kans zo dichtbij was. Het doet pijn als je ze gekend hebt. Geen van hen heeft dit verdient.
In een kartonnen doos in de vuilcontainer: 5 pasgeboren kleine pupjes, geboren met de hoop op een lieve mama die hen deze wereld inleiden zou. Maar toen liep het anders, ze werden gedumpt in een vuilcontainer...
Drie van hen haalden het niet, twee hadden tot nu toe geluk.
Bolleke en Molleke worden met de papfles door ons grootgebracht en stilaan worden het pupjes met een toekomst.
Hier zie je hun evolutie, het levensverhaal van dag 1:
Vandaag was het weer een zwarte dag in het dodenstation van Los Barrios. We kunnen de enorme aantallen van hondjes niet bijhouden en dus werd er toch ingeslapen…
De afspraak is dat als ik boven de 50 hondjes heb er plaats moet worden gemaakt, en er dus levens moeten worden geofferd… De eigenaar heeft opdracht gegeven in te slapen, ik heb het niet kunnen stoppen. Machteloos kijken we toe…
Hoe hard we ook werken, niemand kan dit volgen. We hebben net op tijd Snoesje meegenomen. Hij is veilig bij ons. Snoesje heeft een enorm probleem met zijn huid en ziet er niet uit, maar hij heeft ons van boven tot onder gelikt van blijdschap. En nog 16 andere lieverds zijn bij ons, meer konden we niet meenemen…
Dan, vlak voor sluitingstijd, vonden we aan de poort vastgebonden een oud Bodeguero hondje. Hij heeft maar 1 oogje, waarschijnlijk door een kogel een oog verloren, en is dus maar gedumpt. Het beestje is graad- en graadmager, ontzettend bang en zijn ene oogje toont zijn pijn.
STAN is een oud hondje van het ras Bodeguero, een ras dat onbekend is buiten Spanje, maar dat hier erg populair is omwille van hun oneindig lief karakter voor kinderen. Ook zijn ze enorme rattenvangers, en hele goede trouwe hondjes met een heel hoog IQ. Ze verdienen net als elk ander hondje een heel goed thuis waar ze flink worden verwend.
Ach, weer een trieste dag in dit afschuwelijke dodenstation... Weer levens die geleefd hadden moeten worden en niet om te sterven alsof ze nooit hebben bestaan...
Fabiënne
Carmela
Wie wil een onbekend, onbemind, zwart hondje...
Sinds jaar en dag lag ze aan een ketting. We mochten haar niet meenemen, we mochten haar niet aanraken. Tot ze van de week in een grote plas bloed lag, bewegingloos. Toen moest ze per direct opgeruimd... Carmela leefde, heel stilletjes nog. Ze ademde en keek je met die troosteloze doodvermoeide blik aan. Nog even, kleine meid, we gaan voor je zorgen, geef alsjeblieft niet op....
In het ziekenhuis kwam de dierenarts na onderzoek tot de vaststelling dat lieve Carmela zwanger was geweest en nog enkele dode pupjes in haar lijfje droeg. Dit had haar bijna haar leven gekost.
Ze maakt het naar omstandigheden goed, is nog erg zwak, maar ze leeft. Ze is stilletjes en nog erg droevig, want ze weet dat zij een zwartje is, van een jaar of 6 en daarom niet erg geliefd is. Ze is geen rashond, ze heeft geen favoriete kleur, maar ze heeft een ding wel mee: ze heeft een bijzonder lief en een heel dankbaar karakter.
Wat zal ik blij zijn als jij gered wordt door iemand die je mateloos gaat verwennen, want je weet het nog niet, kleine lieve Carmela, maar daar gaan wij voor zorgen. Wij willen je zo graag gelukkig zien, zo graag zien genieten van een wandeling in het bos, van een knuffel van je baasje, van een gouden mandje...
Fabiënne, 25 januari
Snoes
Snoes, een jonge sharpei reu die momenteel nog in het dodenstation verblijft, is gedumpt omdat hij een huidprobleem heeft. Hij is een vrolijke en uitzonderlijk vriendelijke jonge knaap, die hoopt hier niet te moeten blijven. Het is hartverscheurend hoe hij je blijft nahuilen als je weggaat…
Hij is jong en wil zo graag spelen en gelukkig zijn! Hij snapt totaal niet waarom hij nu in een donker kot zit, in dit prille jonge leven...
Snoes verdient beter, wie kan ons hierbij helpen?
Fabiënne
21 januari
Beste allemaal,
Is er nu niemand onder onze mensen die ons kan helpen om dit, wat we hier dagelijks mee maken, aan te klagen in het EUROPEES PARLEMENT!
Deze foto’s zijn genomen in Valencia, in een van de vele dodenstations over heel Spanje, en ergens in een veld waar een zot zijn gang ging.....
Dit is een dagelijks beeld hier. Moeten wij hier echt mee blijven leven? Is dit dan Europa, is er niemand van al die hoge pieten die een hart voor dieren heeft en ons helpt dit een einde toe te roepen?
Ieder op zijn eiland, zo kan je het noemen, vecht hier tegen de bierkaai. Hier is dit keer Valencia die een noodkreet roept, morgen weer anderen, dan wij en dan die weer. Maar altijd SPANJE.
We smeken om hulp en verkondigen ons woord, werken als gekken om toch enkelen te redden, we dienen klachten in tegen de barbaren, maar dan hoor je niets meer...
Hier kan je rustig dieren martelen, pijn doen, mishandelen, geen haan (mens!) die er naar kraait. Het is toch onvoorstelbaar dat wij de dodenstations met een kracht als EUROPA geen wet kunnen opleggen die onze dieren beschermen zal. Een wet die hen halt toeroep en die sadisten en zieke geesten een straf oplegt. Hoe lang nog?????
Als de dodenstations samen met ons zouden werken aan sterilisatieplannen en projecten die Spanjaarden leert wat een dier is, dan hebben we binnen 5 jaar resultaat.
Maar natuurlijk, dan brengt hun winkeltje geen geld meer binnen: ze hebben dan geen lijken meer!!
Hoe lang sluiten ze nog hun ogen en gaan door alsof er niets aan de hand is, hoe lang nog?????????
Fabiënne, 19 januari 2010
Vandaag, 12 januari 2010, is een hele trieste dag. Jose Carlos, de president van Malaga, Protectora de Animales y Plantas, is niet meer...
Een grote man, die zo belangrijk was voor deze dieren hier, is heen gegaan. We zullen hem missen. Hij was een fijne man, een vriend, maar bovenal een vechter voor de dieren. Samen hebben we 10 jaar lang lief en leed gedeeld. De ene keer zat ik erdoor, de andere keer hij, en dan belden we of gingen even samen een babbeltje doen, en dan gingen we weer verder.
Vaak gingen we samen midden in de nacht op pad om een hond te redden, en vaak belde hij midden in de nacht om hulp voor een hond in gevaar. Zoveel honden hebben we gered, we stonden altijd voor elkaar klaar. Hij heeft de nieuwe refugio Malaga uit de grond gestampt. Dit was zijn droom die realiteit werd.
Toen ik hem de laatste keer bezocht, zei hij: “Fabke, mijn refugio is klaar, mijn hondjes zitten veilig... Ik wil niet gaan, maar ik moet. Mijn werk zit er voorlopig op.”
Samen hebben we duizenden honden en katten gered, samen hebben we het gasstation afgeschaft. Hij was eensterke kracht, een man die door een hel ging om een leven van een dier te redden, niets was hem teveel.
Een hele grote vriend is weg, maar voor altijd in mijn hart én in dat van zovele dankbare dieren, die dankzij hem werden gered.
Rust zacht, lieve vriend, ik zal je vreselijk missen...
Regen en koude, dat is wat onze stakkers dezer dagen trotseren. En dan zijn er jasjes, die hun kleine lijfje een beetje warm houden... http://www.youtube.com/watch?v=Bjyu-SsE9TA
Met dank aan al onze vrijwilligers die hun jasjes maakten en bezorgden, ze zijn er heel erg blij mee!!
Fabiënne, 12 januari 2010
Zaterdag 9 januari 2010. Na de hevige regenval hebben we nu de kou. Het is 0 graden en dus bibberen, maar het is droog tot maandag, dan krijgen we weer regen. We hebben onze lieverds bijna allen een jasje kunnen aandoen, maar komen heel veel tekort. Vooral van de medium en small maatjes hebben we er heel wat tekort. Via deze weg wil ik nogmaals al onze mensen danken die ons de jasjes schonken, ze komen erg van pas!!!
Fabiënne, 9 januari 2010
Julito, ex-vechthond, nu gevangene...
Ik ben Julito, voorheen een vechthond en nu een gevangene. Ik moet je mijn verhaal vertellen. Ik ben gebruikt als oefen- en als vechthond in de illegale vechtscholen in Algeciras...
Deze ervaring heeft littekens achtergelaten op mijn lichaam, maar vooral in mijn ziel.
Ik heb nog altijd nachtmerries... en dan denk ik terug aan de tijd dat ik een vechthond was. Dan trap ik met mijn pootjes en grom ik. Er is dan niemand die mij zachtjes wakker maakt en zegt: "Het is maar een droom, je hebt nu je veilige thuishaven gevonden."
Ik heb het overleefd, hoewel, toen ze me vonden was ik bijna dood. Ze hebben me opgepakt en ik moest in een winkel werken als waakhond. Ik deed mijn job goed aangezien ik een goede hond ben. Maar toen was er geld voor een alarmsysteem en was ik niet meer nodig. Ik moest weg en werd weer verlaten.
Ik ben oud, knorrig en heb mentale littekens van mijn verleden. Ik houd niet van sommige mannen en soms kan ik dan wel eens bijten. Ik weet dat het met mijn verleden en mijn persoonlijkheid moeilijk wordt om geadopteerd te worden. Ik weet het en daarom weet ik dat ik ook in deze kooi ga sterven als een gevangene.
Soms wens ik dat ik in de vechtpartijen gestorven was zoals de andere honden.
Is er toch iemand die mij een kans wil geven?
Ik ben ongeveer 8 jaar oud...
Fabiënne, 8 januari 2010
El Refugio, ACE, Donderdag 7 januari 2010, een dag die we snel willen
vergeten…
's Morgens bij onze aankomst in de Refugio beleefden we een ware nachtmerrie. Door de hevige regenval stond het water tot aan de bovenrand van onze poort. Met geweld gutste het langs alle kieren naar buiten.De parking stond blank. Door de enorme waterdruk begaf plots de sluiting van onze poort, een ware dijkbreuk. Een zondvloed brak los en sleurde ons materiaal mee naar buiten. Kooien, hondenbedjes, stoelen, onze zakken eten, en alle materiaal wat aan onze ingang stond, werd door de enorme kracht van het water honderden meters meegesleurd, tot op de rijweg. Een kolkende modderstroom met gevaarlijk grote stenen erin veroorzaakte een ware ravage.
Onze grootste angst ! Hoe is het met onze honden !Met opluchting zagen we dat er bij hen alles redelijk OK was. Ze waren druipnat en allen doorkilt van de koude, de pupjes gaan niet goed, de gietende regen maakt het ons niet makkelijk en onze mogelijkheden zijn beperkt…
De honden klapperen van de kou en van hun natte vacht die al dagen niet meer opdroogt...Het water gutst van de berg naar beneden, maar ging gelukkig, richting ingang Refugio. Marc zijn auto stond daar geparkeerd, ondergelopen tot aan de zittingen van de zetels....
Hier volgt een filmpje. Het ergste was toen reeds voorbij.Het waterniveau was toen reeds een halve meter gezakt. Tijd om de schade op te nemen...
Met man en macht ons materiaal terug binnenhalen. Enkele ramptoeristen waren reeds "gratis" hondenmandjes en transportkooien aan het inladen...De aasgieren mochten alles netjes teruggeven "Ho, sorry, we dachten dat het bij het vuilnis stond..."
De schade is verschrikkelijk. Heel wat eten is door de modderstroom onbruikbaar geworden. In de eerste container-cabine stond het water 50 cm hoog. Vele dingen die mensen ons geschonken hebben om te
verkopen op de bric-a-brac markt zijn helaas onbruikbaar geworden. Vele ingezamelde hondenjasjes en dekens dienen gewassen te worden en door de aanhoudende regen is het moeilijk om iets te drogen....
Donderdag, 7 januari 2010, een dag die we liefst vergeten.Morgen gaan we er terug tegenaan... het belangrijkste is dat onze hondjes gered blijven .... we hopen dat we vlug weer het zonnetje zien schijnen...
Fabiënne, 7 januari 2010
Ook paarden worden hier zwaar verwaarloosd
Gisteren op nieuwjaarsdag ontdekte we dit:
Vandaag gingen we terug en ontdekten we nog meerdere zwaar verwaarloosde paarden,
hun ogen, triest en dof, niet meer hopend, hun maagjes leeg, hun pootjes tot 25 cm in de stront.
Sommigen met open wonden en de etter die er zo uitloopt,echt schandalig. We hebben vandaag de rescue center van Paarden hier verwittigd en gaan hier uiteraard iets aan doen.
Fosteren doet wonderen
Cobbie werd enkele dagen geleden bij ons binnengebracht door zijn baasje. Cobbie's baasje was alweer één van die vele slachtoffers van de crisis; werk verloren, moeten verhuizen, een mondje meer kon er
niet meer af.... Cobbie, de makkelijkste schakel in het gezin, werd aan de kant gezet. Het was de keuze tussen het dodingsstation en ons.
Wat er door het hoofdje van de schat heenging kunnen we ons niet voorstellen. Zijn wereldje stortte in. Waarom zou hij nog willen leven, waarom zou hij nog schuilen voor de gietende regen; waarom zou
hij nog eten; waarom zou hij nog vriendelijk zijn tegen vreemde mensen en lotgenoten... Het hoefde allemaal niet meer voor Cobbie en zijn doodswens bleef maar duren; hij zat dagenlang, stil en kleddernat te
rillen. We vreesden voor hem; ondanks onze zorgen... een vogel voor de kat als er niets zou gebeuren...
Gisteren avond hebben we Cobbie meegenomen naar huis. Diane heeft hem nog eerst een zalig lekker warm bad gegeven en flink drooggewreven. Thuisgekomen was Cobbie al een heel andere hond. Met de minuut
verbeterde dat. Hij was lief tegen onze andere hondenkinderen; sloot dadelijk vriendschap met onze alfa boxer Ben en de katten. Wij stonden versteld. Cobbie was niet meer dezelfde hond van in de Refugio. Hij geniet met volle teugen van zijn nieuw gezinnetje, zegt met heel zijn lijfje en alle mogelijkheden die hij heeft, hoe gelukkig hij wel is. Hij zoekt voor ons geschenkjes en komt die aandragen met zijn kort staartje dat kwispelt tegen recordsnelheid. Cobbie is een droomhond in een gezin; steeds vrolijk en dankbaar. Uitgehongerd,
als hij was, liet hij zelfs andere honden zijn kom delen. Met een knuffel is ie als de koning te rijk.
Hartverwarmend te weten dat een fostergezin (en zeker een adoptie gezin) werkt als een wonder- elixer. Cobbie, tussen gisteren en vandaag, is als de nacht en de dag.
Fabiënne
Een jaar gaat voorbij, ACE even terugblikken...
Lieve Allemaal,
2009 ligt achter ons, even terug kijken en dan niet meer achterom blikken maar met volle moed naar 2010 met positieve energie en een onweerstaanbare wilskracht, samen, allen want alleen dan lukt het ons om dit jaar tot een succes te brengen en een levensbelangrijk verschil te maken voor elke viervoeter die naar huis mag....
Graag een hele warme knuffel en een grote dank je wel van ons allen hier, van hen die naar huis gingen, van hen die nog wachten en die in ons leven gaan komen. We staan klaar voor hen die zullen worden gedumpt en door ons zullen worden gered, net op tijd,als altijd...
In dit leven is er geen toeval, het ligt op onze weg, zij passeren ons pad en God wat ben ik blij dat ik de kracht krijg om hen naar huis te sturen,telkens weer...
Vaak wordt je de vraag gesteld, "'Als je de hondjes weg stuurt en ze weg gaan doet het geen pijn?
Daar is mijn antwoord op, "'Het is altijd pijnlijk als je die onbegrijpelijke oogjes ziet in die transportkooi, je kan ze het wel vertellen maar ze begrijpen het niet en als ze die band afgaan, dan ben je ze kwijt... dan zetten onze mensen in de verschillende landen onze missie voort. Zij zorgen ervoor dat zij veilig thuis komen, ons vertrouwen in onze verantwoordelijke is er en dan gaat er een stuk spanning van je af, ze zijn op weg naar geluk en dan rijden we weer naar de refugio waar net weer eentje gedumpt wordt.
we gaan altijd maar door....
Enkele terugblikken....
Velen kwamen in onmenselijke omstandigheden binnen, maar gingen bijna allen naar huis en zijn vandaag Nieuwjaar en Kerst aan het vieren !!!
HOOGTEPUNTEN VOOR ACE 2009
ACE bestaat 10 jaar en redde 10.000 hondjes van de dood !!!! Met dank aan allen die hierin een rol speelde door de jaren heen...
ACE had ettelijke evenementen, een ACE dag, een ACE wandeling, een ACE muziekkwis, onze ACE shop in San Pedro, Kerstmarkten, allen georganiseerd door onze fantastische vrijwilligers,waarvoor onze oprechte dank !!! Dit over onze 5 landen !!!
ACE gaat op 17 feb op reportage op DIEREN IN NESTEN met dank aan Chris.
ACE gaat in premiere op CANAL SUR ESPANA met het project '"redden van podencos"' waar onze "'Chocolatine'' een voorbeeld was.
Eindelijk krijgen deze kansloze ook in Spanje een beetje aandacht !!!!! We zullen blijven vechten voor een beter leven voor hun !!
ACE besluit om dodenstation ALGECIRAS onder haar vleugels te nemen en hier zijn ondertussen al heel wat gelukkigen gered van de dood. ACE gaat convenium aan met MALAGA perrera en sindsdien is het inslapen ook hier drastisch aan het verminderen.
ACE gaat onderhandelingen aan met het ergste dodenstation in omstreken LOS BARIOS en slaagt erin hier de controle te krijgen over de honden die worden binnen gebracht. De overeenkomst is dat zolang er 40 honden zijn er niet wordt ingeslapen en alle honden krijgen 20 ipv 10 dagen, sindsdien is er niet meer ingeslapen maar het is hard labeur....
ACE gaat voor de eerste keer in 10 jaar en dat met de schrik in mijn hart over de weg, een geslaagde operatie met dank aan Marc en Ann, die hen veilig naar huis brachten....
Heel wat hondjes werden gered door middel van talrijke operaties, zonder onze doorzet hadden ze hier niet meer geweest, waarvoor onze oprechte dank....
ACE is maar ACE als de echte kansloze een kans krijgen, no matter hoe ze eruit zien !!! Dat is onze drijfveer, IEDEREEN moet een kans krijgen, daar staan wij voor !!!
Met dank ook aan alle mensen die inzamelden voor onze hondjes, mee hielpen in alle transporten, hondenjasjes, medicatie, Eten, mandjes en nog zoveel meer....
Heel wat hondjes gingen naar huis via de lucht, telkens een hele organisatie met dank aan alle mensen die ons hier in bijstaan.
Onze refugio gaar er stilaan beter en beter uitzien, dankzij jullie allemaal !!!
Met dank aan alle medewerkers en vrijwilligers, aan elk die ons helpt hoe klein het gebaar ook...
