Hier zal Fabiënne, President/Voorzitter ACE, bijzondere, vrolijke, maar ook trieste verhalen met u delen ...
Molleke & Bolleke - deel 2
Onze allerkleinsten. Stilaan ontdekken ze de wereld, voelen zich goed en spelen en ravotten zoals het hoort. Af en toe worden ze eens flink op hun plaats gezet door een van de grotere honden, maar zo leren ze het. Het is altijd veel werk om ze erdoor te krijgen, maar altijd weer de moeite waard. Het zijn zalige wondertjes...
Een van hen heeft het hart uit zijn broze lijfje geroepen: 5 pupjes, met het navelstrengetje er nog aan, door- en doorkoud. Het zijn nog flespupjes, laten we hopen dat ze in leven mogen blijven.
Fabiënne, 8 februari HELP ONS VECHTEN VOOR DIERENRECHTEN IN SPANJE!!!
Hallo iedereen,
Mogen we jullie vragen om even stil te staan bij dit bericht. Mogen we jullie vragen om allemaal te vechten voor dierenrechten in Spanje. We hebben geen tijd te verliezen!
El proyecto de Ley de reforma del Código Penal http://www.congreso.es/public_oficiales/L9/CONG/BOCG/A/A_052-01.PDF
Dit is een Spaanse tekst, gepresenteerd door het Spaanse gouvernement. Ondanks alle beloftes bevat het geen enkele wet tegen de mishandeling van dieren. De enige manier is vooral niet op te geven en het Parlement te benaderen. Er MOET hier verandering in komen!!! Dit kan toch niet meer...
¡¡ EL ÚLTIMO CARTUCHO POR EL CÓDIGO PENAL !!
PROTESTA (autorizada) el lunes 22 de febrero a las 9:30 (9 y 1/2) de la mañana en la sede del PSOE de Ferraz en Madrid calle Ferraz nº 70, metro Argüelles
Fabiënne, 7 februari Dodenstation van MALAGA - 4 februari
Vandaag was een zware dag. De regen kwam weer eens met bakken uit de hemel en we stonden maar weer eens met de voetjes in het water. Gelukkig scheen daarna weer het zonnetje zodat onze hondjes konden opdrogen. We zijn naar het dodenstation van Malaga geweest, 17 honden zijn meegekomen. Op deze honden na was het station volledig leeg: ze hadden opgeruimd, er was geen leven meer te bespeuren, het kattenverblijf was ook volledig leeg. De rillingen lopen over je rug, het is niet te beschrijven welke gevoelens hier bij een mens naar boven komen. Door de crisis worden duizenden honden en katten vermoord, het roept om wraak. En de telefoon staat niet stil: ''Can you please help me, I want to get rid of my dog...''. Je zou hen willen antwoorden, maar dat helpt het hondje niet.
Alle mensen om ons heen kampen met dezelfde ervaringen, wanhopig proberen we te bedenken hoe we dit toch een halt kunnen toeroepen. Soms ben je weleens terneergeslagen, maar dan peppen we elkaar weer op. We zijn hier nodig om de dieren te redden die we kunnen redden, want elk leven is er eentje. MATIAS ligt hier stilletjes aan mijn voeten, hij is nog erg zwak maar zijn kleine lijfje is warm en hij heeft flink gegeten. Híj zal nog een gelukkige tijd kennen, en daar doen we het voor.
CHINO baart me zorgen, hij wil niet meer. Hij vermagert zienderogen, hij heeft het opgegeven... De arme stakkerd, het zit hem niet mee. We hopen dat hij het redt, maar vaak als een hond beslist om het hierbij te laten, is het kantje boord. Hoe hard we hem ook proberen te overtuigen, hij begrijpt het niet. Eens in een warme zetel, en nu dag en nacht in een kooi, hoe kan je het ook begrijpen...
Fabiënne
Tres
Als je als podenco wordt geboren is je leven een raadsel: óf je hebt geluk óf je gaat een hel tegemoet. Jammer genoeg is dit heel vaak het geval, en dat terwijl podenco's schatten van honden zijn. Eens een podenco, altijd een podenco. Ze zijn zo apart en zo lief. Zo ook kleine TRES. Hij had geen geluk toen hij op deze wereld kwam, want hij heeft maar 3 pootjes. Maar hij heeft zin in het leven en is erg lief en zo dapper. Een zorgenkindje erbij, maar met liefde gedaan. Óók TRES zoekt een gouden mandje!
Fabiënne, 4 februari
Matias
Een noodoproep kwam bij ons binnen, Cordoba slaapt weer eens massaal in...
Iedereen tracht een beetje te helpen, en wij nemen de meest erbarmelijke lieverd, eentje die zeker geen kansen maakt. Lopen kan hij niet, bewegen kan hij niet, zijn haar zit als een vaste muur geklit rond zijn lijfje, zijn oren zijn loodzwaar, zijn ogen en oortjes zijn vreselijk ontstoken. Hij wilde al een week niet meer eten, maar dat was niet erg, want zijn tien dagen werden afgeteld. De dood voor ogen, "Eindelijk, God verlos me van deze wereld", zo heeft hij gedacht, "Laat me gaan".
Zijn nageltjes waren in zijn lijfje gegroeid, pijnlijk en onbegrijpelijk. Pijn en angst waren zijn metgezellen voor lange tijd. Je hebt geen idee hoe hij eruit zag, zelden zag ik iets zo diep triest: het verdriet in die ogen, de roep om te mogen sterven, hij kon niet meer, totdat.. wij bij zijn kooitje gingen zitten en tegen hem spraken. Eerst zie je geen reactie en dan kijkt hij je plotseling met zijn rooddoorlopen pijnlijke oogjes aan. "Is het tegen mij, echt, een lief woord, echt? Zou het waar zijn, neen, of... ja, het is tegen mij!" Hij kruipt dichter naar de deur en legt zijn kleine pijnlijke hoofdje in mijn hand. Hij kreunt zachtjes, probeert te eten en drinkt een beetje. Mijn kleine lieverd, wij gaan voor je zorgen. Sinds vandaag heeft hij een naam, Matias ís iemand, sinds vandaag is hij belangrijk, sinds vandaag wordt er door ons voor hem gevochten, sinds vandaag kent hij liefde, sinds vandaag verandert zijn leventje, sinds vandaag gaan wij de normaalste zaak van de wereld voor je doen, je met liefde en respect behandelen! Mijn kleine lieverd, nog even volhouden. Fabiënne, 3 februari
Dodenstation LOS BARRIOS - update 1 februari
Beste allemaal, Mijn thuiskomst was eerder triest en ontmoedigend, want in het dodenstation Los Barrios wordt weer ingeslapen... We zitten aan meer dan 50 hondjes en er komen er elke dag bij. Drie eigenaren brachten hun beste vriend, een jager zijn podenco's en allen zijn reeds ingeslapen. Direct werd de daad bij het woord gevoegd.
Hoe hard we ook willen, dit kan je niet volgen. De vele gesprekken die je aangaat in de hoop om toch een oplossing te vinden, hoop op het redden van hondjes die dit lot niet verdienen, maar wat kan je doen als er elke dag maar honden bij komen en bij komen. Wat kan je doen als die rotmensen hun hondjes maar dumpen alsof het een wegwerpartikel is, ze denken er zelfs niet bij na, ze willen er vanaf, en de dood die daarop onverbiddelijk volgt kan hen niet raken. Hun leventje gaat weer verder en dat van hun trouwe vriend telt niet langer.
PINOS is niet meer, de jonge kerel werd vandaag samen met nog vele anderen ingeslapen... SNOES had geluk, hij is nu bij ons. Ik weet dat ik hen niet allemaal kan redden, dat weten we allemaal, maar het is een trap in je hart te weten dat hun tweede kans zo dichtbij was. Het doet pijn als je ze gekend hebt. Geen van hen heeft dit verdient.
In een
kartonnen doos in de vuilcontainer: 5 pasgeboren kleine pupjes, geboren met de
hoop op een lieve mama die hen deze wereld inleiden zou. Maar toen liep het
anders, ze werden gedumpt in een vuilcontainer...
Drie
van hen haalden het niet, twee hadden tot nu toe geluk.
Bolleke
en Molleke worden met de papfles door ons grootgebracht en stilaan worden het
pupjes met een toekomst.
Hier
zie je hun evolutie, het levensverhaal van dag 1:
Vandaag
was het weer een zwarte dag in het dodenstation van Los Barrios. We kunnen de
enorme aantallen van hondjes niet bijhouden en dus werd er toch ingeslapen…
De
afspraak is dat als ik boven de 50 hondjes heb er plaats moet worden gemaakt,
en er dus levens moeten worden geofferd… De eigenaar heeft opdracht gegeven in
te slapen, ik heb het niet kunnen stoppen. Machteloos kijken we toe…
Hoe
hard we ook werken, niemand kan dit volgen. We hebben net op tijd Snoesje meegenomen.
Hij is
veilig bij ons. Snoesje heeft een enorm probleem met zijn huid en ziet er niet
uit, maar hij heeft ons van boven tot onder gelikt van blijdschap. En nog
16 andere lieverds zijn bij ons, meer konden we niet meenemen…
Dan, vlak
voor sluitingstijd, vonden we aan de poort vastgebonden een oud Bodeguero
hondje. Hij heeft maar 1 oogje, waarschijnlijk door een kogel een oog
verloren, en is dus maar gedumpt. Het beestje is graad- en graadmager, ontzettend
bang en zijn ene oogje toont zijn pijn.
STAN is
een oud hondje van het ras Bodeguero, een ras dat onbekend is buiten Spanje,
maar dat hier erg populair is omwille van hun oneindig lief karakter voor
kinderen. Ook zijn ze enorme rattenvangers, en hele goede trouwe hondjes met
een heel hoog IQ. Ze verdienen net als elk ander hondje een heel goed thuis
waar ze flink worden verwend.
Ach, weer een trieste dag in dit afschuwelijke dodenstation... Weer levens die geleefd hadden moeten worden en niet om te sterven alsof ze nooit hebben bestaan...
Fabiënne
Carmela
Wie wil een onbekend,
onbemind, zwart hondje...
Sinds jaar en dag lag
ze aan een ketting. We mochten haar niet meenemen, we mochten haar niet
aanraken. Tot ze van de week in een grote plas bloed lag, bewegingloos. Toen
moest ze per direct opgeruimd... Carmela leefde, heel stilletjes nog. Ze ademde
en keek je met die troosteloze doodvermoeide blik aan. Nog even, kleine meid, we
gaan voor je zorgen, geef alsjeblieft niet op....
In het ziekenhuis kwam de
dierenarts na onderzoek tot de vaststelling dat lieve Carmela zwanger was
geweest en nog enkele dode pupjes in haar lijfje droeg. Dit had haar bijna haar
leven gekost.
Ze maakt het naar
omstandigheden goed, is nog erg zwak, maar ze leeft. Ze is stilletjes en nog
erg droevig, want ze weet dat zij een zwartje is, van een jaar of 6 en daarom niet erg
geliefd is. Ze is geen rashond, ze heeft geen favoriete kleur, maar ze
heeft een ding wel mee: ze heeft een bijzonder lief en een heel dankbaar karakter.
Wat zal ik blij zijn als
jij gered wordt door iemand die je mateloos gaat verwennen, want je
weet het nog niet, kleine lieve Carmela, maar daar gaan wij voor zorgen. Wij
willen je zo graag gelukkig zien, zo graag zien genieten van een wandeling in
het bos, van een knuffel van je baasje, van een gouden mandje...
Fabiënne, 25 januari
Snoes
Snoes, een jonge sharpei reu die momenteel nog in het
dodenstation verblijft, is gedumpt omdat hij een huidprobleem heeft. Hij is een
vrolijke en uitzonderlijk vriendelijke jonge knaap, die hoopt hier niet te moeten blijven. Het is hartverscheurend hoe hij je blijft
nahuilen als je weggaat…
Hij is jong en wil zo graag spelen en gelukkig zijn! Hij
snapt totaal niet waarom hij nu in een donker kot zit, in dit prille jonge leven...
Snoes verdient beter, wie kan ons hierbij helpen?
Fabiënne
21 januari
Beste allemaal,
Is er nu niemand onder onze
mensen die ons kan helpen om dit, wat we hier dagelijks mee maken, aan te
klagen in het EUROPEES PARLEMENT!
Deze foto’s zijn genomen in
Valencia, in een van de vele dodenstations over heel Spanje, en ergens in een
veld waar een zot zijn gang ging.....
Dit is een dagelijks beeld hier.
Moeten wij hier echt mee blijven leven? Is dit dan Europa, is er niemand van al
die hoge pieten die een hart voor dieren heeft en ons helpt dit een einde toe
te roepen?
Ieder
op zijn eiland, zo kan je het noemen, vecht hier tegen de bierkaai. Hier is dit
keer Valencia die een noodkreet roept, morgen weer anderen, dan wij en dan die
weer. Maar altijd SPANJE.
We
smeken om hulp en verkondigen ons woord, werken als gekken om toch enkelen te
redden, we dienen klachten in tegen de barbaren, maar dan hoor je niets meer...
Hier
kan je rustig dieren martelen, pijn doen, mishandelen, geen haan (mens!) die er
naar kraait. Het is toch onvoorstelbaar dat wij de dodenstations met een kracht
als EUROPA geen wet kunnen opleggen die onze dieren beschermen zal. Een wet die
hen halt toeroep en die sadisten en zieke geesten een straf oplegt. Hoe lang
nog?????
Als de
dodenstations samen met ons zouden werken aan sterilisatieplannen en projecten
die Spanjaarden leert wat een dier is, dan hebben we binnen 5 jaar resultaat.
Maar
natuurlijk, dan brengt hun winkeltje geen geld meer binnen: ze hebben dan geen
lijken meer!!
Hoe
lang sluiten ze nog hun ogen en gaan door alsof er niets aan de hand is, hoe
lang nog?????????
Fabiënne,
19 januari 2010
Vandaag, 12 januari 2010, is een hele trieste dag. Jose Carlos, de president van Malaga, Protectora de Animales y Plantas, is niet meer...
Een grote man, die zo belangrijk was voor deze dieren hier, is heen gegaan. We zullen hem missen. Hij was een fijne man, een vriend, maar bovenal een vechter voor de dieren. Samen hebben we 10 jaar lang lief en leed gedeeld. De ene keer zat ik erdoor, de andere keer hij, en dan belden we of gingen even samen een babbeltje doen, en dan gingen we weer verder.
Vaak gingen we samen midden in de nacht op pad om een hond te redden, en vaak belde hij midden in de nacht om hulp voor een hond in gevaar. Zoveel honden hebben we gered, we stonden altijd voor elkaar klaar. Hij heeft de nieuwe refugio Malaga uit de grond gestampt. Dit was zijn droom die realiteit werd.
Toen ik hem de laatste keer bezocht, zei hij: “Fabke, mijn refugio is klaar, mijn hondjes zitten veilig... Ik wil niet gaan, maar ik moet. Mijn werk zit er voorlopig op.”
Samen hebben we duizenden honden en katten gered, samen hebben we het gasstation afgeschaft. Hij was eensterke kracht, een man die door een hel ging om een leven van een dier te redden, niets was hem teveel.
Een hele grote vriend is weg, maar voor altijd in mijn hart én in dat van zovele dankbare dieren, die dankzij hem werden gered.
Rust zacht, lieve vriend, ik zal je vreselijk missen...
Regen en koude, dat is wat onze stakkers dezer dagen trotseren. En dan zijn er jasjes, die hun kleine lijfje een beetje warm houden... http://www.youtube.com/watch?v=Bjyu-SsE9TA
Met dank aan al onze vrijwilligers die hun jasjes maakten en bezorgden, ze zijn er heel erg blij mee!!
Fabiënne, 12 januari 2010
Zaterdag 9 januari 2010. Na de hevige regenval hebben we nu de kou. Het is 0 graden en dus bibberen, maar het is droog tot maandag, dan krijgen we weer regen. We hebben onze lieverds bijna allen een jasje kunnen aandoen, maar komen heel veel tekort. Vooral van de medium en small maatjes hebben we er heel wat tekort. Via deze weg wil ik nogmaals al onze mensen danken die ons de jasjes schonken, ze komen erg van pas!!!
Fabiënne, 9 januari 2010
Julito, ex-vechthond, nu gevangene...
Ik ben Julito, voorheen een vechthond en nu een gevangene. Ik moet je mijn verhaal vertellen. Ik ben gebruikt als oefen- en als vechthond in de illegale vechtscholen in Algeciras...
Deze ervaring heeft littekens achtergelaten op mijn lichaam, maar vooral in mijn ziel.
Ik heb nog altijd nachtmerries... en dan denk ik terug aan de tijd dat ik een vechthond was. Dan trap ik met mijn pootjes en grom ik. Er is dan niemand die mij zachtjes wakker maakt en zegt: "Het is maar een droom, je hebt nu je veilige thuishaven gevonden."
Ik heb het overleefd, hoewel, toen ze me vonden was ik bijna dood. Ze hebben me opgepakt en ik moest in een winkel werken als waakhond. Ik deed mijn job goed aangezien ik een goede hond ben. Maar toen was er geld voor een alarmsysteem en was ik niet meer nodig. Ik moest weg en werd weer verlaten.
Ik ben oud, knorrig en heb mentale littekens van mijn verleden. Ik houd niet van sommige mannen en soms kan ik dan wel eens bijten. Ik weet dat het met mijn verleden en mijn persoonlijkheid moeilijk wordt om geadopteerd te worden. Ik weet het en daarom weet ik dat ik ook in deze kooi ga sterven als een gevangene.
Soms wens ik dat ik in de vechtpartijen gestorven was zoals de andere honden.
Is er toch iemand die mij een kans wil geven?
Ik ben ongeveer 8 jaar oud...
Fabiënne, 8 januari 2010
El Refugio, ACE, Donderdag 7 januari 2010, een dag die we snel willen
vergeten…
's Morgens bij onze aankomst in de Refugio beleefden we een ware nachtmerrie. Door de hevige regenval stond het water tot aan de bovenrand van onze poort. Met geweld gutste het langs alle kieren naar buiten.De parking stond blank. Door de enorme waterdruk begaf plots de sluiting van onze poort, een ware dijkbreuk. Een zondvloed brak los en sleurde ons materiaal mee naar buiten. Kooien, hondenbedjes, stoelen, onze zakken eten, en alle materiaal wat aan onze ingang stond, werd door de enorme kracht van het water honderden meters meegesleurd, tot op de rijweg. Een kolkende modderstroom met gevaarlijk grote stenen erin veroorzaakte een ware ravage.
Onze grootste angst ! Hoe is het met onze honden !Met opluchting zagen we dat er bij hen alles redelijk OK was. Ze waren druipnat en allen doorkilt van de koude, de pupjes gaan niet goed, de gietende regen maakt het ons niet makkelijk en onze mogelijkheden zijn beperkt…
De honden klapperen van de kou en van hun natte vacht die al dagen niet meer opdroogt...Het water gutst van de berg naar beneden, maar ging gelukkig, richting ingang Refugio. Marc zijn auto stond daar geparkeerd, ondergelopen tot aan de zittingen van de zetels....
Hier volgt een filmpje. Het ergste was toen reeds voorbij.Het waterniveau was toen reeds een halve meter gezakt. Tijd om de schade op te nemen...
Met man en macht ons materiaal terug binnenhalen. Enkele ramptoeristen waren reeds "gratis" hondenmandjes en transportkooien aan het inladen...De aasgieren mochten alles netjes teruggeven "Ho, sorry, we dachten dat het bij het vuilnis stond..."
De schade is verschrikkelijk. Heel wat eten is door de modderstroom onbruikbaar geworden. In de eerste container-cabine stond het water 50 cm hoog. Vele dingen die mensen ons geschonken hebben om te
verkopen op de bric-a-brac markt zijn helaas onbruikbaar geworden. Vele ingezamelde hondenjasjes en dekens dienen gewassen te worden en door de aanhoudende regen is het moeilijk om iets te drogen....
Donderdag, 7 januari 2010, een dag die we liefst vergeten.Morgen gaan we er terug tegenaan... het belangrijkste is dat onze hondjes gered blijven .... we hopen dat we vlug weer het zonnetje zien schijnen...
Fabiënne, 7 januari 2010
Ook paarden worden hier zwaar verwaarloosd
Gisteren op nieuwjaarsdag ontdekte we dit:
Vandaag gingen we terug en ontdekten we nog meerdere zwaar verwaarloosde paarden,
hun ogen, triest en dof, niet meer hopend, hun maagjes leeg, hun pootjes tot 25 cm in de stront.
Sommigen met open wonden en de etter die er zo uitloopt,echt schandalig. We hebben vandaag de rescue center van Paarden hier verwittigd en gaan hier uiteraard iets aan doen.
Fosteren doet wonderen
Cobbie werd enkele dagen geleden bij ons binnengebracht door zijn baasje. Cobbie's baasje was alweer één van die vele slachtoffers van de crisis; werk verloren, moeten verhuizen, een mondje meer kon er
niet meer af.... Cobbie, de makkelijkste schakel in het gezin, werd aan de kant gezet. Het was de keuze tussen het dodingsstation en ons.
Wat er door het hoofdje van de schat heenging kunnen we ons niet voorstellen. Zijn wereldje stortte in. Waarom zou hij nog willen leven, waarom zou hij nog schuilen voor de gietende regen; waarom zou
hij nog eten; waarom zou hij nog vriendelijk zijn tegen vreemde mensen en lotgenoten... Het hoefde allemaal niet meer voor Cobbie en zijn doodswens bleef maar duren; hij zat dagenlang, stil en kleddernat te
rillen. We vreesden voor hem; ondanks onze zorgen... een vogel voor de kat als er niets zou gebeuren...
Gisteren avond hebben we Cobbie meegenomen naar huis. Diane heeft hem nog eerst een zalig lekker warm bad gegeven en flink drooggewreven. Thuisgekomen was Cobbie al een heel andere hond. Met de minuut
verbeterde dat. Hij was lief tegen onze andere hondenkinderen; sloot dadelijk vriendschap met onze alfa boxer Ben en de katten. Wij stonden versteld. Cobbie was niet meer dezelfde hond van in de Refugio. Hij geniet met volle teugen van zijn nieuw gezinnetje, zegt met heel zijn lijfje en alle mogelijkheden die hij heeft, hoe gelukkig hij wel is. Hij zoekt voor ons geschenkjes en komt die aandragen met zijn kort staartje dat kwispelt tegen recordsnelheid. Cobbie is een droomhond in een gezin; steeds vrolijk en dankbaar. Uitgehongerd,
als hij was, liet hij zelfs andere honden zijn kom delen. Met een knuffel is ie als de koning te rijk.
Hartverwarmend te weten dat een fostergezin (en zeker een adoptie gezin) werkt als een wonder- elixer. Cobbie, tussen gisteren en vandaag, is als de nacht en de dag.
Fabiënne
Een jaar gaat voorbij, ACE even terugblikken...
Lieve Allemaal,
2009 ligt achter ons, even terug kijken en dan niet meer achterom blikken maar met volle moed naar 2010 met positieve energie en een onweerstaanbare wilskracht, samen, allen want alleen dan lukt het ons om dit jaar tot een succes te brengen en een levensbelangrijk verschil te maken voor elke viervoeter die naar huis mag....
Graag een hele warme knuffel en een grote dank je wel van ons allen hier, van hen die naar huis gingen, van hen die nog wachten en die in ons leven gaan komen. We staan klaar voor hen die zullen worden gedumpt en door ons zullen worden gered, net op tijd,als altijd...
In dit leven is er geen toeval, het ligt op onze weg, zij passeren ons pad en God wat ben ik blij dat ik de kracht krijg om hen naar huis te sturen,telkens weer...
Vaak wordt je de vraag gesteld, "'Als je de hondjes weg stuurt en ze weg gaan doet het geen pijn?
Daar is mijn antwoord op, "'Het is altijd pijnlijk als je die onbegrijpelijke oogjes ziet in die transportkooi, je kan ze het wel vertellen maar ze begrijpen het niet en als ze die band afgaan, dan ben je ze kwijt... dan zetten onze mensen in de verschillende landen onze missie voort. Zij zorgen ervoor dat zij veilig thuis komen, ons vertrouwen in onze verantwoordelijke is er en dan gaat er een stuk spanning van je af, ze zijn op weg naar geluk en dan rijden we weer naar de refugio waar net weer eentje gedumpt wordt.
we gaan altijd maar door....
Enkele terugblikken....
Velen kwamen in onmenselijke omstandigheden binnen, maar gingen bijna allen naar huis en zijn vandaag Nieuwjaar en Kerst aan het vieren !!!
HOOGTEPUNTEN VOOR ACE 2009
ACE bestaat 10 jaar en redde 10.000 hondjes van de dood !!!! Met dank aan allen die hierin een rol speelde door de jaren heen...
ACE had ettelijke evenementen, een ACE dag, een ACE wandeling, een ACE muziekkwis, onze ACE shop in San Pedro, Kerstmarkten, allen georganiseerd door onze fantastische vrijwilligers,waarvoor onze oprechte dank !!! Dit over onze 5 landen !!!
ACE gaat op 17 feb op reportage op DIEREN IN NESTEN met dank aan Chris.
ACE gaat in premiere op CANAL SUR ESPANA met het project '"redden van podencos"' waar onze "'Chocolatine'' een voorbeeld was.
Eindelijk krijgen deze kansloze ook in Spanje een beetje aandacht !!!!! We zullen blijven vechten voor een beter leven voor hun !!
ACE besluit om dodenstation ALGECIRAS onder haar vleugels te nemen en hier zijn ondertussen al heel wat gelukkigen gered van de dood. ACE gaat convenium aan met MALAGA perrera en sindsdien is het inslapen ook hier drastisch aan het verminderen.
ACE gaat onderhandelingen aan met het ergste dodenstation in omstreken LOS BARIOS en slaagt erin hier de controle te krijgen over de honden die worden binnen gebracht. De overeenkomst is dat zolang er 40 honden zijn er niet wordt ingeslapen en alle honden krijgen 20 ipv 10 dagen, sindsdien is er niet meer ingeslapen maar het is hard labeur....
ACE gaat voor de eerste keer in 10 jaar en dat met de schrik in mijn hart over de weg, een geslaagde operatie met dank aan Marc en Ann, die hen veilig naar huis brachten....
Heel wat hondjes werden gered door middel van talrijke operaties, zonder onze doorzet hadden ze hier niet meer geweest, waarvoor onze oprechte dank....
ACE is maar ACE als de echte kansloze een kans krijgen, no matter hoe ze eruit zien !!! Dat is onze drijfveer, IEDEREEN moet een kans krijgen, daar staan wij voor !!!
Met dank ook aan alle mensen die inzamelden voor onze hondjes, mee hielpen in alle transporten, hondenjasjes, medicatie, Eten, mandjes en nog zoveel meer....
Heel wat hondjes gingen naar huis via de lucht, telkens een hele organisatie met dank aan alle mensen die ons hier in bijstaan.
Onze refugio gaar er stilaan beter en beter uitzien, dankzij jullie allemaal !!!
Met dank aan alle medewerkers en vrijwilligers, aan elk die ons helpt hoe klein het gebaar ook...
