 Fabiënne´s Dagboek
Hier zal Fabiënne, President/Voorzitter ACE, bijzondere, vrolijke, maar ook trieste verhalen met u delen ...
Verbouwingen
Hallo allemaal,
We gaan door met de verbouwingen in de refugio, heel wat vrijwilligers komen dezer dagen naar ons toe
en helpen ons op alle mogelijke manieren, verbouwen en verbeteren is de boodschap, en onze hondjes gaan stilaan naar een verbeterd
tijdelijk verblijf, krijgen dezer dagen extra knuffels en aandacht, zalige momenten,....
In afwachting van een thuis voor elk, ergens, wanneer weten we niet, ...
maar elk hoopt op die ene dag dat ze naar hun gouden mandje mogen vertrekken,... dankzij de talrijke vrijwilligers krijgt elk hier een kans,
en daar danken wij voor !!
Mijn droom was om een klein ouderlingentehuis te maken in onze refugio, waar vroeger duizenden hondjes hun geest lieten,
op die plaats wilde ik zo graag nieuw leven creeren, waar voor de dood geen plaats meer was, een onverwacht bezoek van een
Zweedse dame, Ully bracht ons de verrassing, een hele week lang heeft zij met haar personeel deze droom waar gemaakt,
op de foto s kan je zien dat het ouderlinge hoekje in opbouw is, ook zullen we een gedeelte afmaken waar onze kleinste kunnen rennen
en ravotten, een mooier geschenk konden we ons niet indenken,en daarom een grote merci aan Ully en haar personeel !!
Het kleine huisje gaan we gezellig inrichten met een huiselijke sfeer, een huisje ingericht waar onze oudjes, die zo genadeloos worden gedumpt
zich toch een beetje kunnen vinden, na jarenlange trouwe liefde aan die baas die voor hen de wereld was, evenaren kunnen we nooit,
maar we gaan toch proberen, we willen hen zo graag terug zien schitteren,....
Zij verdienen zoveel meer, waren eens de gewilde pup, die heel het gezin ontroerde, .... en nu dat ze oud zijn en kwaaltjes mee brengen
met hun leeftijd is dan het dodenstation hun laatste groet,...
Onze lieve Nana is sinds kort opgenomen in het ziekenhuis, ons alleroudste, altijd even lief en altijd even rustig, we vrezen voor haar leven,
het was alsof ze het nu opgaf, niemand wilde haar, maar velen hielden van haar op afstand, wij duimen voor je oude knuffel Nana, ze werd gisteren geopereerd
aan een tumor, we hopen dat ze toch nog even kan genieten van het nieuwe huisje,....
Haar vriend Ramses is erg stil en verdrietig, ze deelde samen een kooi, en Ramses mist zijn vriendin, samen zitten ze al zo lang in de refugio,
samen zagen ze er zoveel komen en gaan, ze vonden steun bij elkaar, nu Nana er niet is is Ramses echt depressief en eet niet,
ze hebben zo intense gevoelens en behalve dat ze niet spreken, zijn ze net als wij, gevoelig en weten perfect wat er speelt,
ze verdienen zoveel beter,....
Fabienne
 
 
 
 
Ton en Janny
 
Ton en Janny, sinds het 5 de jaar Nu bij ons, telkens om enkele weken in de refugio te helpen,
hier worden ze begroet door gekke boxer Ben, meerdere foto s volgen van de werkzaamheden
in onze kennels,.... Bedankt Ton en Janny !!!!
Dara
Beste Allemaal,
Dit is het verhaal van DARA,
DARA, een moedige labrador mix was ooit een mooie gitzwarte pup die ergens werd geadopteerd en
toen na onbegrijpelijke reden werd gedumpt, zwanger en verlaten doolde ze door de straten, ze was al eens eerder moeder geweest en wilde graag ergens onderdak vinden voor haar toekomstige kroost,
maar geen deur ging voor haar open, geen mandje werd gespreid, ze werd overal sissend weggejaagd,maar DARA werd bijna moeder, .... en de tijd drong, honger en dorst maakte haar onzeker en bang, vuilbal per vuilbak ging dit arme moedertje af, de omringende bewoners spraken dat er weer eens een gedumpte hond rond liep, maar geen hart dat sprak, ook al smeekte dit radeloze moedertje om hulp....
Moedig besloot ze om in een rioolpijp onder de autostrade haar kindertjes ter wereld te brengen,
hier zaten ze droog en even veilig tot zij hen later ergens zou mee nemen naar betere oorden,
maar nu had zij geen keuze en gaf aan 5 bebies het levenslicht, een beetje verder in de riool,
een beetje verder waren vuilbakken, en misschien liet er morgen wel iemand een brood,
een stukje vlees, iets lekkers, achter, morgen zou het allemaal wel beter gaan en zo hield moedige DARA het vol, tot de nacht dat er plots een hevig onweer los barstte,het goot met bakken uit de hemel en de riool liep vol water, alle bebies verdronken terwijl DARA alles deed om hen te redden, het mocht niet zijn, hun korte leventje eindigde in de riool, ....vol water, .....en DARA.....
Ze haalde elk bebietje uit de riool en legde ze in het dorre gras, dagen lang bleef ze likken en kusjes
geven aan haar eigen kindertjes, die er niet meer waren, ...maar hoe een kan een moeder dit toegeven,dit kon niet zijn, neen, dat kwam echt wel goed,...... omstaanders zaten er wat op te kijken,....en toen werden we gebeld als protectora, haal dat hier weg, die vieze vuile hond,....
DARA werd gered en is nu bij ons, haar oogjes staan dof en triest, ze had zo graag haar kindertjes
gered in die veilige riool,...... het had toch goed kunnen komen,..... het overkomt haar allemaal een beetje,gelaten en stil kijkt ze voor zich uit,.... denkend aan haar beweegloze vijf bebietjes die zo graag wilde leven,het heeft niet mogen zijn,....
Als wij maar eens oor zouden kunnen krijgen van deze spaanse overheid hier, die zo graag in Europa dartelt en mee wil behoren tot het Europa van vandaag, als ze maar een eenvoudige wet zouden willen stemmen, dat dodenstations enkel tot adoptie mogen overgaan nadat het dier is geholpen, in plaats dat iedereen no matter who, even een hondje uit het dodenstation haalt, tussen de soep en de patatten, niet wetend wat een leven inhoud,het zijn speeltjes voor een tijdje en dan hopla, buiten, .... met als voorbeeld DARA,....
DIt verhaal ondergaat duizenden moedertjes, eens als ze zwanger zijn worden ze gedumpt, ze zijn niet langer welkom, duizenden puppies worden geboren zonder toekomst, geen kans wordt hen geveven, wij vechten hier tegen de bierkaai, je praat tegen de muren, je vecht en vecht, je geeft niet op, maar God wat is het moeilijk als je weet dat het anders kan, en dat de oplossing voor je ogen ligt, zo eenvoudig is, .... begin eenvoudig bij de dodenstations, geef ze zo maar niet weg, denk ook aan hun toekomst, hun leven, .....
Zoals jullie weten heeft elk dorp zijn dodenstation, zijn opruimoort voor viervoeters, hier worden ze onverbiddelijk elke 10 dagen vernietigt, elke dode hond betekent geld, daar wordt een dodenstation als het ware voor beloond, het is een business als een ander, en hoe wij ook trachten dit te keren, er is geen oor dat naar ons luistert, ..... Europa lijkt zo oneindig ver,....
DARA,.....en duizenden anderen gaan gelaten hun lot aan,....
Fabienne
Vicky up date
 
Onze kleine spruit is een dapper vrouwtje,
zo eentje om fier op te zijn, met zoveel pijn en toch zoveel kracht om
te leven, dit leven, Vicky gaat heel langzaam beter, ene dag gaat ze
alwat beter dan de anderen, ze nam een beetje in gewicht toe,
maar de diaree steekt weer de kop op, we geven niet op,
samen vechten we met ons Vickske,....
Vicky up date
Kleine Vicky ging even heel goed, ze nam tot 5 kg gewicht toe, toen ze plots ernstig achteruit ging en 60 gr verloor, ten einde raad hebben we alles maar dan ook alle testen laten doen, en tot op vandaag kan niet worden gevonden wat de boosdoener is van dit broze kleine podenco lieve vrouwtje,....
Haar hele lijfje staat onder korsten en broze kwetsuren, het is verschrikkelijk om te zien....
We blijven voor haar vechten, en we verwennen en hebben haar lief, de dokters hebben gisteren weer bloed en allerlei testen bij gedaan, we wachten op resultaat en hopen dat we vlug mogen weten hoe we haar kunnen redden en gelukkig maken,....
Kleine Vicky wil zo graag leven, ligt nu naast me en kijkt me met die lieve oogjes aan, ze is meer dan de moeite waard, die kleine spruit,
God laat haar leven, ze verdient het aller aller beste,....
Vicky up date
Kleine Vicky is nog altijd erg zwak en we krijgen de diaree niet onder controle.
Ze heeft wel eetlust maar blijft ondanks alles erg zwak en neemt geen gewicht aan.
De ene dag gaat het al wat beter dan de andere, ze geniet wel van haar nieuwe bestaan en gaat heerlijk kruipen op grote Indy om warm te krijgen, we blijven vechten voor dit kleine vrouwtje.
21/04/08.
Vicky up date
Stilaan krijgt ons kleine hoopje ellende weer zin in het leven, het was niet makkelijk, en het was kantje boord,
Enkele dagen later misschien en dan was ze er niet meer geweest, gestorven van ontbering en honger, van uitputting en dorst.Met de nodige medische hulp en met heel veel knuffels en verzorging hopen we dat het kleine vrouwtje podenco het halen mag.
Ze is nu bij ons thuis in opvang en stilaan zien we haar beteren, eigenlijk is het wonderlijk hoe zo een
hondje dan toch nog wil leven, toch nog bij je wil zijn, toch hun staartje kwispelt naar elke bezoeker.
Vicky heeft er weer zin, in en het leven lacht haar dit keer toe, want daar gaan wij samen voor zorgen, dat zij echt een super gouden mandje krijgt.....
Vicky
De lente is in het land, de prachtige groene landschappen zijn een stil contrast tegen de ellende
dat dieren hier dagelijks doorgaan, duizenden galgos en podencos vinden weer de dood, ook al is een wet die dit nu verbiedt, ze gaan gewoon door, er zijn er enkele die geluk hebben en in onze handen terecht komen, en Vicky is er eentje van.........
Onze auto volgeladen met kooien, een vroege ochtend en een beetje met de moed in onze schoenen, want we komen straks terug met een hele auto vol geredde hartjes, maar zoveel anderen moeten we daar laten in het dodenstation en daar gaan we dan, alles loopt vlot.
Toen we Los Baros binnen reden en de door de hevige regen verwoeste weg insloegen,
hobbelde we naar onze bestemming, toen plots sterk afstekend tegen het groene frisse gras, een klein hoofdje in onze richting uitstak, een podenco, hier was geen twijfel, zou ze willen komen naar ons,.... terwijl ik onze honden heel stilletjes hield en we onze boterhammen ten aanbod grabbelde om haar of hem toch maar naar ons toe te krijgen zagen we plots dat het kleine ding zijn staartje zachtjes heen en weer ging en naar ons toekwam, ze wilde mee, haar leven was gered..........
Het is een klein meisje, een jaartje of zo oud, beiden pootjes zijn gemarkeerd door de koord die haar heeft opgehangen, haar lijfje is een skelet en veel tijd had ze niet meer, ze steekt haar hoofdje weg in je armen, is ondanks alles de vriendelijkheid en goedheid zelf, de rosbief die we bij hadden ging er zo in, hoe kon het ook anders.
Deze kleine meid was al meer dan weken zonder eten, haar wondjes zijn zo zichtbaar en haar oogjes spreken boekdelen, ze heeft nog een lange weg te gaan, maar ze wil zo graag leven, zij is er eentje van de duizenden…..
Fabienne 6 April 08
Update Mr Albertito,
Stilaan kunnen we meer en meer met Mr Alberto, we kennen hem nu,
weten wat we mogen en niet mogen, weten wat we kunnen en niet kunnen,
weten dat Mr Alberto zijn eisen stelt, en elk van ons respecteert ze in hoge mate, want
ook al is hij een karaktertje met een gebruiksaanwijzing, hij steelt je hart,
als hij knorrend op zijn rugje gaat liggen, je een natte zoen op je het zicht verkoopt,
heel onverwacht, lekker met je kroelt, hij is een aparte hond, daar is geen twijfel over,
en stilaan gaat Mr Alberto beter en beter, krijgt dat vertrouwen weer in de mens,
vergeet stilletjes hoe ze kunnen zijn, en wij trachten met al onze liefde voor hem te overtuigen
dat wij hem gelukkig willen maken, nog zo lang hij leeft,....
Ondertussen is Mr Alberto door een gezin en Denemarken gereserveerd en ik ben er een beetje
triest om, maar wij weten ook dat hij maar pas volledig gelukkig kan zijn daar waar een gezin hem
accepteert zoals hij is, waar hij Mr Alberto nummertje 1 mag zijn, zijn leventje krijgt een zalige wending
van verwennerij en respect, vriendschap en eeuwige trouw,.....
Mij Albertito, voor altijd in mijn hart,...
Een grappig verhaal, van een kleine meneer, Mr Alberto
Sinds ons laatste bezoek aan Los Barrios zijn wij een hele grote meneer rijker, Mister Alberto is een Engelse Bulldog met flair en speciale trekjes, hij heeft zo zijn maniertjes en zeer eigenaardige reakties.....
Hij wilde eerst niet mee, en het was een heel gesprek van mens tot deze speciale meneer alvorens hij mee wilde, zijn angst en onzekerheid speelde hem parten, hij was mager en zijn huid was zorgwekkend,
de werker van Los Barrios kreeg een stevige knauw, en in zijn kooi wilde hij eigenlijk ook niet, maar na lang onderhandelen waren we op weg...
Sindsdien is Mr Alberto himself, onze Bulldog, dus....Mr Alberto bijt als hij berispt wordt, duldt absuluut geen tegenspraak, hij mag je of hij mag je niet, als hij wil eten en je komt in zijn buurt dan bespringt ie je
zijn volle 4 poten en dreigt je te verslinden, alleen is het zo grappig dat we er om lachen, toch is Mr Alberto heel erg serieus, en wil dat je hem ook serieus neemt.......kortom, deze deugniet heeft waarschijnlijk zijn mannetje moeten staan en laat zich nu niet meer doen....
Ik heb een groot geluk, Alberto en ik mogen elkaar, als ik maar aankom is ie er al, draait zich helemaal rondom me en wil uitbundig worden geknuffeld, neemt me dan mee naar de koekendoos, en hier is geen twijfel, nu direct, een koekje en nog eentje...
hij is er eentje die weet wat ie wil, en als je hem dan gezellig buiten laat en na een hele tijd weer binnen wil halen, dan is dit enkel te verwezenlijken na een lang en geduldig liefdevol gesprek, anders draait ie zijn grappig achterwerk naar je toe en loopt tegengestelde richting,.... dus we babbelen dan weer, als Mr Alberto dan uiteindelijk binnen komt, nestelt ie zich heerlijk en voldaan op een grote speciale deken massa, kijkt nog even richting koekje, krijgt zijn koekie en gaat dan slapen...
Tot morgen Mr Alberto.....
Omdat Alberto onmogelijk zo kan worden geplaatst en een van onze vrijwilligers hevig verliefd is op hem, blijft hij bij ons tot zijn toch wel zorgzame conditie verbetert en zal dan misschien beslissen om mee te
gaan met zijn nieuwe baasje....
Je moet van hem houden, je kan niet anders, zo een speciale Meneer......
Groetjes Fabiënne
19 februari 2008
OMDAT FOSTEREN VAN ZO GROOT BELANG IS.....
DE TELEFOONS HOUDEN NIET OP, ELK ZIJN EXCUUS, ELK ZIJN VERHAAL, WAT HET OOK IS, MENSEN WILLEN VAN HUN HONDEN AF, DE ENE HEEFT ALLERGIE, DE ANDERE HEEFT EEN APARTEMENTJE DAT PLOTS VEEL TE KLEIN IS GEWORDEN EN ZE GAAN OOK NOG VERHUIZEN, ALLERGIE, OF BABY OP KOMST, ZWANGER ZIJN IS EEN GEVAARLIJKE ZIEKTE VOOR HONDEN IN ANDALUSIE, WAAR ELKE DOKTER ONMIDDELLIJK ELK HUISDIER VERBIEDT....NIEUWE VRIEND OF VRIENDIN, BRITTEN, WE GO BACK HOME....WELKE REDEN OOK IS GOED OM VLUG TE KUNNEN AFGEVEN EN WEG WEZEN, ZIJ WILLEN EEN NIEUWE LEVEN EN KRIJGEN HET, ONZE ACHTERGELATEN VIERVOETER KRIJGT OOK EEN NIEUW LEVEN, WILLEN OF NIET, HIER ZIT HIJ OF ZIJ DAN, IN EEN ASIEL, OF ALS JE PECH HEBT IN EEN DODENSTATION, EEN STRAATJE VERDER.....HUN LEVEN NEEMT OOK EEN ANDERE WENDING, ALLEEN IS DEZE VAAK FATAAL EN BETEKENT HET EINDE VAN HUN LEVEN,....10 DAGEN LANG HOPEN EN DAN IS HET GEBEURT....
Bij ons thuis hebben we op dit ogenblik, Gusje en Gusta, kartonnen doosjes bbys, mini gorillaatjes om gezellig te knufFelen,....Suske en Wiske, van de doden herrezen, na te zijn gered van de dood uit Los Barrios,...Urko, ons lief doofje, die zo zijn best doet om flink te zijn, zo innig dankbaar en onschuldig geniet van alles om hem heen, Lucia, onze elegante maar o zo bange whippet cross, die door een hel ging, en nu stilaan vertrouwen opbouwt met aan haar zijde de steun van onze flinke jongens thuis, Coco, die bijna eindelijk naar Zweden mag na 8 maanden wachten, en sinds enkele dagen ook Vanessa, een hartediefje van de bovenste plank.... zij hebben geluk en zijn in foster .....
Fosteren is zo belangrijk, lieve mensen, wij hebben dit zo nodig, als ik zie hoe je elk van hen ziet open bloeien met een beetje aandacht, een lekker snoepje en een stevige knuffel, het warme kacheltje voor hun kleine of grote lijfje ´s-avonds als de koude valt..... hun oogjes die van doffe ellende overgaan naar kleine pretlichtjes, die na enkele dagen stoer gaan opkomen voor Napoleon, onze Franse colere die altijd en overal wil aantonen hoe stoer hij wel is, boven iedereen.....onze lieve Alfa boxer Benjamin, ontfermend over elke baby pup, het kan zoveel voor hun betekenen, het is voor hun een aanloop naar dat nieuwe leven, bij iemand thuis, voor altijd.... ze zijn weg uit de refugio, die hoe hard we er ook aan werken om het een beetje aangenaam te maken, een refugio blijft.....
De koude nachten, de wind die door hun hokjes raast, de eeuwigdurende uren, elke dag opnieuw, de treurige zangliederen van hun medehondjes die huilen van verdriet, de pupjes die hier en daar sterven en de leegte die dit achterlaat, de stress van de vrijwilligers die dit zo graag hadden tegen gehouden.... zij voelen het allen samen, elke dag opnieuw, in deze tijdelijke refugio, die hun vrijheid berooft tot er iemand op hun snoetje valt.... en wil adopteren..... een dag komt voor elk, alleen is de hoop soms desperet en ver, eeuwigdurend en laten ze zich toch gaan, de wanhoop nabij snakken ze stilletjes huilend en kreunend tussen hun medehondjes, niemand hoort hun, denken ze, niet wetend hoe innig wij allen bezorgd om hen zijn, maar daar heeft een lieve wanhope viervoeter hier ,vaak geen boodschap aan....
Fostergezinnen zijn ons meer dan dierbaar, voor hen......een begin van een nieuwe start....
Fabiënne
16 februari 2008
Amalia!
Je mag het en klein mirakel noemen, Amalia, de Presa Canaria die 8 maanden lang aan een zware ketting lag, verwaarloosd werd in hoge mate en op sterven na dood bij Amalia terecht kwam, ze was zwaar ondervoed, had hoge, veel te hoge Leishmania, had Ehrlicha, Filaria, Longontsteking, je kan niet denken wat die arme stumperd niet had, het was eigenlijk om niet aan te beginnen.....
Maar we gingen ervoor, en Amalia, haar foster mum heeft het gered, ze heeft het gehaald, de liefde en zorg, de volhoudingskracht en vast geloof dat we het gingen redden heeft het gehaald, het positieve van het negatieve...... Amalia leeft, speelt, lacht en blaft, huppelt en rent, eet als een kleine beer, speelt met de pups en haalt haar verloren kindertijd in met gekke geluiden van genot en deugd, van dankbaarheid en oneindige liefde voor die mens die het allemaal voor haar deed ..... want toen Amalia een tijd lang blind was en witte waas haar oogjes dekte en de duisternis haar leven vulde, ging mama Amalia door, en door en door, stilletjes fluisterend in haar oor, dat zij haar nooit in de steek zou laten, dat ze aan haar zijde zou staan, als het moest een leven lang, maar dat de ellende waar dit arme beest doorheen ging plaats moest maken voor geluk en succes.....en kijk, hier is ons gelukskind, gezond en wel, vol leven en energie.....
 Morgen komt haar nieuwe baasje Jolien uit Belgie, haar speciaal bezoeken en ophalen, een geluksvogeltje, haar mandje staat klaar, een heel speciaal geluksvogeltje,.....
Vanaf nu enkel verwennerij en aandacht, heerlijke wandelingen.... en alles waar dat kleine hartje al altijd zo van blijven dromen is, de aanhouder wint,......proficiat Amalia voor Amalia, genoemd naar haar reddende engel.....
Fabiënne, 5 februari 2008
Zena, een moedertje meer...
Of het nu winter of zomer is, lente of herfst,
puppies worden aanhoudend geboren, steriliseren vinden spanjaarden
ronduit schandalig, castreren nog erger, het macho gedrag komt dan weer naar boven, niet het minst rekeninghoudend met de duizenden pups die hier jaarlijks worden vernietigd.
De moedertjes gaan het allemaal genadeloos onder, de pupjes worden dan als geschenk gegeven om welke reden ook, .... ZENA is een jonge moeder die door de zigeuners werd buiten gezet, ze was doodsbenauwd en haar ogen stonden groot en vol angst, hoogzwanger en ongemakkelijk, zo is ZENA met ons mee gegaan, ze was echt op punt van bevallen en enkele dagen nadat ze in haar fostergezin was gaf ze het leven aan 6 puppies, dit keer in een omgeving waar liefde en zorg primeren,
ze krijgt ook weer een beetje vertrouwen en is een ongelooflijke mama, ZENA is een 2 tal jaartjes oud,
een labrador kruising, een lieve schat ......
Fabiënne, 31 januari 2008
Los Barrios, een verslag van mijn bezoek op
dinsdag 22 januari 2008
 
Vanmorgen al vroeg op pad ,en weer naar dodenstation LOS BARRIOS.
Een raar gevoel, elke keer opnieuw, een gevoel van onmacht en machteloosheid,
een gevoel van Godverdomme, en van hou je in....het gaat om hen....
Veel hondjes waren er niet, een twintigtal... enkele podenco´s stonden klaar voor de
finale spuit, een grote Rottweiler keek razend om zich heen, wetende dat hij hier nooit meer uit kwam, en wij, wij trachtten te redden wat te redden valt, in onze mogelijkheden...we denken hier niet, we doen....
Een oude Cocker vol tumoren, met gele etterige ogen, die zijn dichtgegroeid in deze maanden, misschien wel een jarenlange ontsteking, horen doet ie niet meer, blaft stilletjes
naar boven kijkend, alsof hij God smeekt deze rotwereld te mogen verlaten,ik kniel naast hem neer, hij snuffelt om zich heen en knuffelt dan zijn zieke oude hoofdje tegen me aan, ik wordt er triest van en begrijp zijn smeekbede, ik moet slikken, hoe kan je in Godsnaam je hond op die manier laten creperen, hoe kan je zo wreed ,zo oneindig onmenselijk zijn, we hebben gevraagd hem in te slapen, hij kon dit niet langer aan....
hij kan niet langer het slachtoffer zijn van deze wreedheid, kleine oude man, het doet me pijn, ik wil je zo graag redden maar er is geen hulp meer aan te pas, daarom hebben ze je te lang verwaarloosd....ook al wil ik zo graag…
In afdeling 8 zitten ze met zijn allen, het jonge leven, mama en dochter, nog eentje over van de zovele, die dan ook door moedige en hoopvolle mama wordt verdedigd met haar leven, zachtjes komt ze bij ons staan, wetende dat we er zijn, niet om te doden maar om te redden....
Deze hele groep hebben we gevaccineerd, en zitten nu in quarantaine, mogen ze het alstublieft halen, laat hen niet in de steek, het zijn echte kleine wondertjes....
Dan in de hoek van die grote kooi, zit een oude boxer, hij trilt en kijkt van je weg,
hoopt dat je vlug weer verdwijnt, en weg gaat, maar ik ga binnen, de man van de Refugio verwittigd me dat hij gevaarlijk is en gromt, onberekenbaar is, maar eens binnen bij deze bange oude jongen, komt er die ene klik, die klik van hun instinct dat zegt, dat je het goed bedoelt, dat je er bent om hem te halen en ver weg te brengen van deze dodencel,
ik zet me naast hem neer en na een serieuze babbel komt ie rustig mee en springt in mijn camionneke.....
Castor.....oude jongen....
Dan gaan we naar twee Galgos, ik noem hen ROMEO en JULIËTTE, beiden even lief en zeker dat het goed komt, vriendelijk komen ze naar me toe, de littekens van het verleden staan op hun vacht en in hun ogen geschreven, Juliëttes oortje is zwaar gekwetst
en beiden zijn erg mager en ondervoed, maar ze gaan gewillig met ons mee, op weg naar geluk en een warme zetel, op weg naar mensen die van hen houden......
Ondertussen heeft mijn eigen Max zich lustig en wel heerlijk gaan draaien in een grote enorme koeienvlaai, hij ziet groen en stinkt uren in de wind, ik dacht even, en nu gaan rijden maar dat werd dus even uitgesteld, na een woordenvloed van ongeloof en boosheid kijkt hij me zo triest aan zeggende dat hij het echt heerlijk vond..... “het waren pralinen mama...Leonidas zeker”.....soms zou je....en dus na een korte schoonmaak, gaan we op weg terug naar huis, met een extra geurtje erbij, Max en zijn koeienvlaai....
Onderweg was het opmerkelijk stil, allen waren benieuwd wat nu komen zou, elk in zijn wereldje, plots besefte ik dat mijn telefoon niet rinkelde, tijdens het nemen van de foto´s had ik hem even opzij gelegd en die lag nu dus te dansen en te trillen tussen de puppies, wat zal dat een feest zijn...
In de Refugio toegekomen, heb ik hen allen lekker ondergedekt in hun nieuwe bedjes met een warme deken, de Boxer draaide zich heerlijk rond en likte mijn hand, de Galgo´s dansten in het rond, weer enkelen gered, niet allemaal, en dat doet pijn, elke keer opnieuw.....
Los Barrios, vandaag....
22 januari 2008, Fabiënne
2 Postuurkes, 3 o´clock and 8 o´clock...
Bij het afscheid van hun baasje die naar Engeland vertrok was een hele lange brief, van uur tot uur werd ons verteld wat en hoe, om 3 o´clock en 8 o´clock stipt was het 1 koekje dat werd gegeven, ze mochten op het bed, als het “suitable” was voor de dame...
Twee bange onbeweeglijke wezentjes zaten hier naast me, bibberend en angstig om hun heen kijkend wat er nu met hen zou gebeuren, 2 postuurkes..... twee wezentjes die nog zoveel voor zich hadden....
Eens tussen de bende thuis was het te begrijpen, hun angst was nog erger, de onstuimige verwende hondenkinderen danstten rondom hen heen, kom erbij.. kom erbij...hoera hoera,... Ben, de boxer liet even duidelijk weten weten wie hier de Alfa was, Belzebub gaf hen even een likkend welkomst entree ....
Tijdens de nacht toen ik wakker werd van een gewicht boven op me, bij het aansteken van het licht was het het kleine dametje Sasha die bovenop me zat, met die grote bruine prachtige ogen, om zich heen zat te kijken, naar de grote reus Indy op haar King size bed, met haar 4 poten in de lucht, dan naar de Napoleon die als een varkentje luidruchtig een boom doorzaagde naar haar broertje die toch wel rustig sliep naast Flochke, naar Xandrine die nog rustig op haar beentje zat te smakken,....
Eigenlijk was het echt lachwekkend maar ook triest, want het arme beestje was in een
totaal andere wereld terecht gekomen, van de strenge wetten op het geschreven afscheidsdocument
bleef niet veel meer over, hier waren ze vrij en konden ze hond zijn, rennen in de tuin, slapen in de zetel,
of op hun bedje, mee rijden in de auto, rennen in het wild, koekjes konden ook wel op een andere tijdstip dan 3 o´clock of 8 o´clock.
Onze vrienden die net op bezoek waren riepen dan 8 o´clock en beiden rende al voor het koekje,
de klokken in huis stonden nu ook op 3 o´clock en 8 o´clock om toch proberen langzaam over te gaan
hun nieuwe leven....
Nu zijn ze hier bij ons een drietal weken, zijn nog steeds geen haantjes de voorste maar samen lopen ze
nu toch al in de tuin, vinden auto rijden heerlijk en als je even durft gaan zitten springen ze samen op je schoot en dat kunnen ze uren vol houden, ze spelen nog niet met de anderen maar zijn wel stilaan gelukkiger, moesten ze samen kunnen blijven zou mooi zijn, het is een hechte vriendschap tussen hen, ze zijn broer en zus, en samen voelen ze zich sterk, het zijn echte schatjes, iemand die veel thuis is en gezelschap wil heeft hier de ideale lieverdjes,... Buddy en Sasha, onze twee postuurkes,.... zijn op weg naar hun tweede kans en dat moet echt af zijn…
20 januari 2008, Fabiënne
Sarah....
Mijn kleine meid is net in mijn armen heen gegaan, 16 jaren lang was zij mijn schaduw, mijn trotse lieverd,
mijn kleine meid, 3,2 kg, meer woog ze niet, maar haar persoonlijkheid was die van een krachtige vrouw, die nooit opgaf, die altijd daar was, voor mij alleen, onopvallend, stilletjes aan je zijde, alleen voor haar mama, wij waren echt één, haar sterke persoonlijkheid en krachtige wil heb ik altijd bewonderd, zo klein maar zo ijzersterk en moedig,.....
Sarahtje, die samen alles met me deelde, aan mijn zijde beleefde ze zoveel... de beginperiode van mijn rescue missie, ze zag
heel wat hondjes komen en gaan, maar bovenal kwam altijd,zij, en daar kon geen enkele hond omheen,
De sterke band tussen ons, haar trots, haar sterke aanwezigheid zullen een leegte
geven in mijn leven, het zal geen makkelijk aanvaardbaar afscheid zijn, daarom waren we te close, een stukje van mezelf is met jouw mee gegaan, ik zal je missen lieve schat, je hebt geen idee hoe erg,....
dit heengaan heb ik willen uit stellen, een leven lang, had je zo graag mijn leven naast me gehad,
stilletjes lig je hier nu, je hartje wilde niet meer, maar zolang dat van mij blijft kloppen, ben jij er
een groot deel van,.....mijn kleine meid.....
Fabiënne
19 januari 2008
Bijna Kerst....voor iedereen (?)...
Het is bijna einde jaar, het is bijna Kerst, de telefoontjes om hun beste vriend te dumpen houden niet op, je zou bang zijn om te antwoorden...Allergieën, plotseling terug moeten...naar Engeland, verhuizen of echtscheidingen, de excuses dezer dagen om vrij te zijn met Kerst van een trouwe vriend.....
El Refugio puilt uit, de verwarmde plaats is eivol met transportkooien met babies en zieke hondjes die we gedurende de nacht hier nu gelukkig warm houden, maar we hebben plaats te kort....
Onze kleinsten en onze mama´s houden we continue binnen, grote zieke honden moeten jammer genoeg de koude trotseren, ´s-nachts is het amper 10 graden of minder, als ik de avondshift doe en die grote arme stumpers zie bibberen van de koude breekt mijn hart, een dekentje meer en een knuffel , een koekje, is alles wat ik kan doen, het is zo hard en soms emotioneel zwaar je onmacht te moeten trotseren, maar je mag niet denken maar doen, anders hou je dit niet vol ....
De Puerto Real hondjes gaan stilaan beter, enkelen zijn heen gegaan, zij hebben het niet gered, allen waren zeer zwaar ondervoed, en zwak, vele hadden bronchitus en geen kracht meer om te vechten, maar de meesten komen stilaan erdoor en zij gaan hopelijk snel naar het geluk voor het leven, een warme thuis....
In Los Barrios wordt ingeslapen, al is het nu op een humane manier, en met het oog der wet in hun rug, hier eindigen jonge, oude, ....pasgeboren levens, hoe graag we ook willen helpen, dit keer kunnen we niet, we zitten over en overvol.....
Omaatje´s eigenaar had gebeld nu een 10 tal dagen geleden, maar hij is nooit gekomen, ze begrijpt het allemaal niet,.....het arme oude vrouwtje zit stil in een hoekje en bidt God dat het vlug eindigen mag....
Zumo, Ono, Ramses........zo lang al bij ons, en hopend dat ook zij op een dag mogen naar huis gaan, hun oogjes staan vaak triest maar de wandeling en de knuffels van onze vrijwilligers hier houdt hen recht...toch hopen zij dat Kerst ook hen een thuis mag brengen,..... je ziet die stakkers echt denken, wanneer mogen wij nu naar huis, het duurt toch zolang, is er dan niemand die me wil.....
Verschillende van onze lieverds hebben een harde tijd achter de rug, en nooit hadden ze gedacht te worden gewaardeerd en gerespecteerd zoals wij dat doen, nooit hadden ze gedacht dat wij tot op het bot voor hen zouden vechten, denken we maar even Pata, aan Duke.. Fido, stilaan echt helemaal weer een gezonde hond, aan Milan, of aan Bitcho en Arturo, aan Carlos de geredde pup die door een engelse familie zó welkom was dat ie enkele weken later weer in de Refugio zat omdat ie te speels was,....zij allen, zij hebben allemaal recht op een tweede kans ..... elk van hen komt aan de beurt, konden we hen maar uitleggen dat de tijd zal komen, zodat we die droevige onbegrijpelijke oogjes wat vrolijker zouden gaan kijken, de tijd dat ze in de Refugio door moeten gaan....
Gisteren werd er een Dalmatier vrouwtje bij ons gedumpt, een fokmoedertje,....het was weer eens hartverscheurend, ze was zo lief, zo oneindig vriendelijk en oprecht, maar de kanker had haar hele lijfje in zijn ban, we hadden ze zo graag gered maar na onderzoekingen en testen hebben we besloten dat we haar toch moesten inslapen, ze had pijn en de tumoren waren kwaadaardig en uitgezaaid, het was en harde beslissing en Godverdomme, waarom doet een mens een dier dit aan, dit had kunnen worden voorkomen, maar neen, maar makkelijk dumpen en wegwezen,.... Dalmatientje was een schat ...., ze is vredig heen gegaan, .....we konden haar niet langer laten lijden...
 Ook al is het hard en dweilen we met de kraan open,elk leven is er eentje, en de moeite waard om voor te vechten, we geven nooit op, dat is onze leuze, onze opvanggezinnen danken we in naam van hen, die al een stapje weg zijn van deze ellende hier, zij zijn al veilig en dat dankzij jullie inzet, gelukkig staan we samen sterk en ook al is de ene dag de andere niet, en denk je soms al eens, Mijn God, hoe moet ik dit allemaal gaan doen,maar waar een wil is is een weg, en samen met jullie allemaal kunnen we meer dan je jezelf zou kunnen indenken....
Morgen gaat de zon weer op.....
Het is bijna Kerst....laten we hen vooral niet vergeten in deze dagen....
Fabiënne
13 december 2007
Een aangrijpend verhaal van een klein hondje .....
Toen onze mensen op dinsdagmorgend aan de poort kwamen hing er weer een hondje met een rood bandje vast gebonden, bibberend en vol van angst, oogjes vol verdriet en onbegrip.... haar paspoortje lag naast haar maar naam van de eigenaar was eruit gescheurd....
Kleine lieverd werd in een van de kooien gezet samen met andere soortgenootjes, hier kwam ze echt niet tot rust, ze voelde zich hier zo ongelukkig en huilde hartverscheurend om haar baasje dat haar moest vergeten zijn, dit kon hij niet doen... hij zou zo wel komen....maar hij kwam niet....Een uur later tussen alle werkzaamheden door ontdekte onze mensen dat ze er niet meer was, een grote zoekaktie werd gestart maar geen resultaat....
´s-Avonds toen Maribel in het kleine dorpje voorbij kwam zag ze het kleine hondje met rode bandje aan de bushalte zitten... heel zelfverzekerd ..... wachtende op haar baasje....Dan heeft Dirk haar naar huis gebracht en uren mee op zijn schoot gezeten, hopende dat ze zich een beetje beter zou gaan voelen, de hele nacht sliep ze naast hem maar was erg onrustig en nog steeds wachtende op haar eigen baasje, want hoe lief en goed we ook voor haar waren, haar baasje was de enige, hij zou zo wel weer komen.....
Maar baasje kwam niet.....
De volgende ochtend was het kleine hondje met het rode bandje weg...een andere zoekaktie werd op touw gezet.....heel onze omgeving werd afgezocht ..... geen resultaat....Dirk gaf niet op en bleef zoeken naar de kleine spruit .... toen hij enkele uren later naar het kleine dorpje reed kon hij zijn ogen niet geloven ..... het kleine hondje met het rode bandje zat heel zelfverzekerd aan de bushalte.....hopende dat Baasje zou komen....
We zijn ervan overtuigd dat haar baasje met deze busstop kwam naar de refugio om haar daar te dumpen, daarom ging ze twee maal terug naar de laatste afstap samen met haar baasje.... hij moest hier terug komen, om samen met haar naar huis te gaan... maar baasje kwam niet....
Nu zijn we een week later en het kleine hondje met het rode bandje heeft nu begrepen dat Baasje niet meer komt, is nu bij ons thuis, en is een scheetje, trouw en onvoorwaardelijk lief, Lobrigi wacht nu hier op haar nieuwe baasje, het zal even duren vooraleer ze echt voor je gaat, enkele dagen maar dan is zij jouw enige beste loyaalste vriend, het is een ongelooflijk lief en trouw hondje....
Lobrigi.... het hondje met het rode bandje....
Fabiënne, 6 december 2007
Maribel
Maribel, klein oud oud vrouwtje,....
Ik zal het nooit vergeten, op een namiddag belde me een man dat ie een heel oud hondje gevonden had op het midden van de carretera dolende rond en rond en rond, dagen aan een stuk was zij van de ene naar de andere kant gejaagd, geen mens die zich over haar ontfermde, je was doof, half blind en echt heel heel heel erg oud,
bijna geen haartjes noch tandjes meer, en toen de man je afzette en wij je aankeken, liep je zonder aarzelen terug naar de uitgang, hier wou jij niet blijven, in een refugio, een eindstation, dat wilde zij echt niet mee maken,....
En toch moesten wij je in je hokje zetten, je oogjes keken triest, je hele lijfje bibberde,....men sprak erover om je in te slapen,mensen begrepen niet dat ik jou in leven hield, maar ik kon jou het leven niet ontnemen, en na een tijd in de refugio gebeurde het onwaarschijnlijke, Anja werd verliefd op je, uit Nederland en je werd door haar geadopteerd, zij kwam jou samen met haar man persoonlijk ophalen,als dat geen wonderbaarlijke verhaal voor je is, en zo ging jij naar huis, en je bent nu het kleine prinsesje ten huize van Anja en Nihat, waar wij hen eeuwig dankbaar voor zijn, want ons Maribelleke mag stilaan nog ouder woren, maar dan in een gezin waar liefde en respect voor jouw primeren, het beste is jouw overkomen, je bent gelukkig, en wij, wij zijn zo blij
en dankbaar voor dit Happy End!
Gr Fabienne
25 november 2007
Toen we zondagmorgen aan de poort kwamen zat kleine pup in het verste hoekje waar ze schuilen kon, met een briefje met tekst rond haar halsje, met deze woorden:
"MY OWNER IS NO LONGER ABLE TO TAKE CARE OF ME...."
Eén van de zovelen.....
Kleine SKY is bij ons en wacht op een verlossend mailtje dat zij naar een thuis mag gaan
waar ze wel zorg voor haar zullen nemen.....
Fabiënne, 20 november 2007
Sisko
Mijn naam is SISKO, ben een pointer meneer die heel lang geleden door een jager aangeschaft, hier was mijn thuis,mijn toeverlaat,mijn bedje en mijn leven, af en toe mocht ik mee voor de jacht om dan weer weken opgesloten te zitten in mijn eenzame hok, mijn baasje hield niet echt van me, hij hield van de jacht,...en ik deed erg mijn best om hem te behagen, ....elke keer opnieuw, maar mijn baasje hield alleen maar van de jacht , en nadat die over was leefde ik in dit hok....omringd met mijn eigen uitwerpselen en weinig maar heel erg vies water.
Toen plots overleed dat baasje van me, en kreeg ik een nieuw baasje, maar geen nieuw hok, mijn nieuwe baasje haatte me, liet me voor de laatste drie jaar niet een keer uit, mijn hok werd alleen maar vuiler en viezer,want ik moest mijn behoefte, mijn eten, mijn lief en leed, alles bleef in mijn hokje, alleen en verlaten,
mijn lichaam werd moe en uitgeput, mijn lange nagels priemde in mijn lijfje, mijn oogjes deden pijn van het weinige licht, mijn leven was niet meer wat het was, mijn ene baasje was er niet meer, en mijn andere baasje haatte mij,....
En zo gingen de jaren voorbij....ik weet niet waar ik de moed en het volhouden van haalde om vol te houden,
maar ik hoopte en gaf niet op, en deze week nam er een lieve dame me uit mijn hok, stappen had ik in jaren niet meer gedaan, ik kreeg ook echt eten, geen droog brood, geen eigen uitwerpselen als diner, en mijn drinken zag helder en het was geen bruine brei,...
Hier ben ik nu, hopende dat ik toch misschien straks even gelukkig mag worden, en net als ik hoopte dat mijn baasje van me zou houden en me zou lief hebben, hoop ik vandaag nog altijd dat ik dit ooit eens mag mee maken,....
Mijn naam is Sisko....
Fabiënne, 13 november 2007
Beste Allemaal,
Decha is er niet meer, stilletjes is ze ingeslapen nadat haar toestand niet wilde verbeteren, de slagen en verwondingen, die door een "MENS " werden toegebracht hebben haar leven ontnomen op een gruwelijke, pijnlijke en barbaarse manier, wij, die ook "MENS" zijn hebben een hele week voor dit ene leventje gevochten, twee dierenartsen hebben getracht toch nog het leven en de hoop weder te laten keren, maar we hebben hier gefaald, als ik het kleine hoopje ellende daar zag liggen, met zoveel pijn,
maar toch stilletje kwispelend met haar staartje, omdat ze wist dat hier toch nog mensen waren die
haar wilde geven waar zij recht op had, haar lieve pure onschuldige lijfje, haar lieve snoetje, haar hele zijn was een zachte en lieve ervaring, haar hele bestaan gaf ze aan ons over met zoveel waardigheid en zoveel echte trouwheid, zelfs na de ervaring die ze had met die ene jager dat zich "MENS " durft noemen, kon ik die maar even bij me krijgen, dit monster, hier komt mijn "MENS " boven, mijn haat en boosheid, mijn onbegrip voor dit handelen, aan deze ene podenco, die een van de duizenden is die dit ondergaat, .....elk jaar opnieuw, en elke keer verliezen ze, onze waardige Podenco´s en Galgo´s..... mogen we hopen dat Europa toch stilaan infiltreert in dit land....
CRY FOR ME, ANDALUSIA....
Het was een diepe trieste week, mijn eigen kind Tiebe ging heen, in naam van mijn kleine meisje ben ik toch naar PUERTO REAL gegaan enkele uren na haar heengaan, hier haalde we 33 honden uit.... verslag volgt...
we hebben Flash verloren, en Udo,.... en Mecki is erg ziek, .....
we hebben nog steeds onze kliniek niet klaar, omdat we teveel kosten en te veel zieke hondjes hebben die prioriteit krijgen op alles, het is niet altijd makkelijk maar we geven nooit op, want winnaars zijn verliezers die nooit opgeven, toch,....
Fabiënne, 11 november 2007
Decha
Zaterdagmorgen kwam deze zwaargekwetse Podenco binnen, het jachtseizoen is aan de gang en Podenco´s zie je nu overal...
Ze worden ofwel opgehangen of dood geslagen, sommigen kunnen ontsnappen, anderen sterven een hongersdood, ze hebben hier voor deze jagers geen waarde, worden weken uitgehongerd om dan flink te keer te kunnen gaan op hun sport,... de jacht.... het doden van dieren, en de Podenco is alleen een gebruiksvoorwerp waar zij hun lusten en frustraties op kunnen zegevieren, duizenden Podenco´s, Galgo´s worden op deze wereld hier gezet, en sterven en leven een ondenkbaar bestaan,
dit is een stukje van de sluier, een stukje dat ons wordt getoond,....
We vonden een Podenco ,ja, kan je ze binnen nemen want wij kunnen er niets mee doen, ....
daar was ze dan, DECHA, wat sterk in het Thais betekent, lijkt mij een geschikte naam voor deze moedige kleine dame, het bloed droop aan haar snoetje af en haar oogje hing te bengelen, de pijn en de emoties van dit arme leven, die kleine viervoeter die zo moedig en waardig alles liet doen door de dierenarts, kan ik jullie moeilijk onder woorden brengen.
DECHA had pijn en koorts, de ontsteking is zwaar en we hopen het morgen onder controle te hebben want dan kunnen we per spoed opereren, het oogje is niet te redden, zij zal verder moeten leven met 1 oog, .....
DECHA haar oog is uit haar geslagen, dat is de diagnose van de dierenarts, welk monster dit op zijn geweten heeft weten we niet, ....
DECHA ligt nu alleen in haar mandje, de nodige medicatie en verzorging is gebeurd, nu morgen gaan we verder, we duimen voor deze moedige meid dat alles mag goed komen, maar zien als een fiere Podenco, zal DECHA nooit meer doen, Andalusië en zijn gewetenloze jagers,....konden we maar hopen dat Europa ook hier een rol in zou spelen, maar daarom zijn honden niet waardig genoeg, zij komen hier op de allerlaatste plaats,.....en onze weg naar dierenrechten heeft nog een lange weg te gaan,....
Fabiënne, 4 november 2007
Hope, van Puerto Real
Hope in Puerto Real...en hoopje ellende
Het was een hoopje ellende, samen met nog zovele anderen, maar HOPE was zeker één van de ergste gevallen van de vele smekende oogjes de dag dat we in Puerto Real waren, ze wankelde en viel bijna om. Eten of drinken was een lange tijd geleden, de sfeer, de dood, de ellende, ze hoestte en was erg zwak, haar neusje etterde en haar oogjes waren ontstoken, HOPE was bijna op haar einde...
Een van de "mensen" uit Puerto Real gaf haar aan me en toen we haar mee namen en in de kooi legde ging ze gelaten liggen, geen emotie noch teken, niets, HOPE liet het toch zich komen....
Na de lange rit van 3 uren kwam ik in de Refugio aan en één voor één heb ik die stakkers eten gegeven, toen HOPE aan de beurt was kon zij niet geloven wat ze zag, ze keek naar mij en naar het eten en naar mij en naar het eten, en ze at en at en at,....daarna dronk ze twee volledige kommen water uit en toen kwamen de emoties los bij dit kleine lieve podencootje, ze legde haar zieke snoetje tegen me aan, en veegde haar hele muiltje proper, en keek me aan met die dankbare oneindige prachtige podenco ogen,....HOPE had weer HOPE.....
Het is erg moeilijk om te realiseren dat de hondjes die achterbleven net zo´n honger hadden, net zoveel recht hebben opleven, op eten en drinken,...mogen zij die dit op hun geweten hebben gestraft worden, maar terwijl de molen van het gerecht en de administratie draait sterven er honderden dieren, op een afschuwelijke manier,....
Hope, nu in de Refugio, zichtbaar aangesterkt.
meer informatie over Puerto Real, is te lezen onder het hoofdstuk "Nuttige Informatie"
Fabiënne, 4 november 2007
Arturo tijdens zijn verlossing ...
Arturo´s Extreme Make-Over...
Beste Allemaal,
Arturo, vandaag ....beide hondjes voelen zich aleen stuk beter, hoe ze er ook uitzien, we hebben ze laten rennen en hun geluk kan echt niet op, .....morgen gaan we met Arturo, die het zwaarste geval is naar de kapper, we gaan eraan beginnen, .....
Wordt vervolgd,....
Viva España, Fabienne
19 september 2007
Arturo & Bitcho
Beste Allemaal,
Soms denk je, dat je na zoveel jaren in de ellende van het dierenleed, je alles hebt gezien en dat je nu wel robuust bent aan nieuwe situaties, maar niets is minder waar .....
Zondagmiddag ...een alarmerend telefoontje of ik onmiddellijk kon komen, twee zwaar verwaarloosde honden zouden worden afgegeven door de eigenaar, na lang onderhandelen ....gaf ze eindelijk toe....
Een Spaanse vrouw, ze had 6 jaren geleden een cockertje gekocht,ze had het doosje waar ie in zat nog bij gehouden, een schoendoosje, daar kon ie helemaal in.... en liet het heel fier zien, het schoendoosje van het cockertje ....toen..... heel lang geleden...."kijk maar, hier zat ie in, en duur dat ie was,.... Nu is ie lelijk en vies, raak hem maar niet aan, ik denk dat ie bijten zal,....maar hier zijn ze, je mag ze hebben.....
en die ook......" en een ander oudje kwam angstig kijken,....hij had geen naam noch belang, "Un Bitcho" (teefje in het Spaans),.....zei ze, "No Nombre" ("geen naam"),.... "Es viejo" ("het is oud")....
En ja, het bange wezentje kromp in elkaar van angst en huiverde bij de eerste aanraking,..... op het eerste beeld denk je, dit kan niet waar zijn, maar bij nader inzien,.....
Ja hoor, dit is reëel, dit is echt, dit kan, dit mag, dit is Spanje, dit is vooral Andalusië,....
Eens in de Refugio, probeerde we ze even te kalmeren, beiden waren zo ontdaan, ze hadden namelijk net jaren lang gevangenis in een tot aan hun oren en voeten opgehoopte stront van jaren achter de rug, eten werd over het heg gesmeten,
In een plastic fles, of via een schop werd hun droog brood of wat ook af en toe gegooid, ze werden nooit aangeraakt, nooit uit gelaten, nooit niets, ..... Dat was hun bestaan,.....
Ze zaten daar in hun stinkend hok, tot er een mens dit niet meer kon aanzien , en alarmeerde,....en hier zijn ze nu samen,...
De stank deed je werkelijk een stapje terug gaan...de ogen deden je trillen van woede en hun eerste vrije stapjes in deze wereld ontroerde je tot op je bot, ook al is het in de Refugio, ze zijn vrij Godverdomme, ze zijn bij ons, in onze handen,....
We hebben ze lekker eten gegeven en fris water, maar dat kenden geen van beiden en ze snuffelden er zelfs niet aan.
Het droge stukje brood dat we van de bakker hadden werd heelhuids ingeslikt,..... Waarschijnlijk was dat het heerlijkste stukje brood in hun bestaan,.....
De cocker is in onherdenkbare staat,...jongen of meisje , onmogelijk te zien, zijn oren wegen elk meer dan 1 kg, zijn haren zijn een stuk van vervilde stinkende verklitte pakken viezigheid,... , nogmaals, er zijn geen woorden voor...
Tot onze grote verbazing is ARTURO een hele lieve cocker, laat alles over zich gaan, en geniet van de eerste aandacht in zijn leven,het schoendoosje is ie lang vergeten en het mens dat er aan hing binnen zeer korte periode ook, want hier beginnen we aan Arturo zijn toekomst, morgen hebben we de eerste stap, de kapper,.....want nu stapt Arturo moeizaam, zijn vacht weegt zwaar en elke beweging veroorzaakt een walm van verdufte lang vervlogen tijden van weleer,......
En dan hebben we BITCHO, de kleine oudere vriend, hij gaat ook naar de kapper, hij is een 7 of 8 jaar oud, en erg bang van je hand, maar je kan zien dat ook hier een gouden hartje in verborgen zit, die zeker het beste verdient,....
Zijn eerste ren door de Refugio was heel raar om zien, hij liep even , stopte ,keek om zich heen, alsof ie wilde vaststellen dat het waar was ,dat ie kon bewegen, verder en verder, dan weer een stukje, weer stoppen, en kijken, en toen kwam die onvergetelijke blije gil, hij draaide en draaide en draaide, zijn eerste dans, zo leek het wel, en hij draaide en liep, keek om vast te stellen, stopte,....het was zo hartverscheurend, zo intens, we lieten hem maar begaan en lachten en
huilden met hem mee,....
Ze waren vrij...., opeens,...op een zondag, ....zomaar.....eindelijk,....ze zullen ons een leven lang dankbaar zijn....
ARTURO EN BITCHO zijn vrij voor adoptie.....
Twee nieuwe zorgenkinderen, waar we samen kunnen aan werken, ze danken je al op voorhand voor alles, vooral al voor dat verse stukje brood....
Fabiënne
18 september 2007
Hallo Allemaal,
Bruintje.....
Gisteren bracht het Refugio karreke twee nieuwelingen binnen, beiden waren in shock, hun oogjes rollend heen en weer, wat gebeurt er ons nu, eentje van hen, was meer dan bang, was erg ziek, een bloedend oor en hoge koorts .... Een zware infectie, bij nader bestuderen van het oortje bleek dat het eigenlijk half afgeknipt is, ....enkele dagen geleden, het andere oortje was blijkbaar reeds eerder afgeknipt,....ongelooflijk maar waar, woorden schieten hier te kort, walging en afschuw en vooral een enorm mede voelen met dit arme
Beestje, die helemaal schuddend van pijn en ontsteking, je aankijkt met die mooie onvoorwaardelijke trouwe ogen, ja, nu ook nog, na deze gruweldaad is zij niet agressief noch boos, alleen maar onmetelijk bang van datgene dat zich mens durft noemen,....
Ze kijkt je aan, heel voorzichtig, niet wetend of dit wel goed komt, het is zo een lief unieke persoonlijkheid, wie kan haar zoiets aan doen,....een raadsel,....
Bruintje heeft een chip, ja, dus een eigenaar, wij zoeken nu uit wat dit allemaal te betekenen heeft en wij weigeren uiteraard deze lieverd terug te geven ..... Wordt vervolgd....
Eva.....
75 gr lieve snoet, ze werd door een zigeuner met haar broertje, gedumpt in Malaga, Evaatje echter is geboren met maar 1 oog,
Haar broertje werd gegeven aan een voorbijkomende adoptant,.....
Een hoopje ellende in een hoek van Malaga, dat kon ik echt niet over mijn hart krijgen en Evaatje is nu bij ons, bij nader inzien heeft me maar 1 oogje en zou zo geboren zijn, ze is nu enkele dagen bij ons thuis en we zijn weer verliefd, zij is zo een makkelijke baby, eet, slaapt, speelt, ... gaat stoer naar Indy, onze Mastin, of Ben, de grote boxer, ze denkt dat ze de grootste en de sterkste is, geen kwaad is haar bewust, en hier heeft iedereen dit kleine wonder met haar ene oogje al in het hart gesloten, ze is nu 95 gr, en is echt heel heel klein,
Een bolleke wol dat over de vloer danst en springt, en ook al heeft ze maar 1 oog, ze is gewoon zo mooi en zo innemend dat dit niet eens opvalt, .....
Haar papflesje heeft ze sinds vandaag ingeruild voor een grote kom met eten, ze is nu een grote dame geworden en kan dus alleen eten, en fier als een gieter eet ze nu stiekem mee van de grote vriendjes,....uit een enorme grote kom, niets is te groot voor eenoog Eva !!!
Lieve Gorky,
Toen we Malaga pound bezochten vorige week zat jij in de individuelen, in een hoek, bibberend van de angst, van het ongeweten.
Je was net gedumpt en je angst om wat er je overkwam kon je niet uitspreken,maar je ogen spraken boekdelen, en ik heb je mee genomen naar de refugio, wetende dat het eigenlijk niet kon, maar het is op zo een momenten sterker dan jezelf, je denkt niet, je doet, je kijkt in die oneindige angstige ogen, die ook smeken om hulp, en je denkt dat je altijd wel een oplossing kan vinden,.....dus ging jij mee....
Hier kwam je na enkele dagen al een beetje weer naar buiten, je begon onze knuffels te vertrouwen en de mensen hadden je hier lief,
Tot eergisterenavond nog hebben we je lief gehad en gisterenmorgen lag je dood in je hokje,.... Verbijstering, verwarring en wanhoop overvielen ons, wat is er hier gebeurt, is de stress je te veel geworden? en heb jezelf beslist te gaan, we zullen het nooit weten lieve schat, we hadden je zo graag gered, ...zo graag naar huis zien gaan,... zo graag zien stoeien in het gras, ...met je baasje,...
Gorky lief,... rust in vrede,.....kleine vent, kleine lieve vent,.....
+ Adidas....
|
