 Fabiënnes Dagboek
2007
Bijna Kerst....voor iedereen (?)...
Het is bijna einde jaar, het is bijna Kerst, de telefoontjes om hun beste vriend te dumpen houden niet op, je zou bang zijn om te antwoorden...Allergieën, plotseling terug moeten...naar Engeland, verhuizen of echtscheidingen, de excuses dezer dagen om vrij te zijn met Kerst van een trouwe vriend.....
El Refugio puilt uit, de verwarmde plaats is eivol met transportkooien met babies en zieke hondjes die we gedurende de nacht hier nu gelukkig warm houden, maar we hebben plaats te kort....
Onze kleinsten en onze mama´s houden we continue binnen, grote zieke honden moeten jammer genoeg de koude trotseren, ´s-nachts is het amper 10 graden of minder, als ik de avondshift doe en die grote arme stumpers zie bibberen van de koude breekt mijn hart, een dekentje meer en een knuffel , een koekje, is alles wat ik kan doen, het is zo hard en soms emotioneel zwaar je onmacht te moeten trotseren, maar je mag niet denken maar doen, anders hou je dit niet vol ....
De Puerto Real hondjes gaan stilaan beter, enkelen zijn heen gegaan, zij hebben het niet gered, allen waren zeer zwaar ondervoed, en zwak, vele hadden bronchitus en geen kracht meer om te vechten, maar de meesten komen stilaan erdoor en zij gaan hopelijk snel naar het geluk voor het leven, een warme thuis....
In Los Barrios wordt ingeslapen, al is het nu op een humane manier, en met het oog der wet in hun rug, hier eindigen jonge, oude, ....pasgeboren levens, hoe graag we ook willen helpen, dit keer kunnen we niet, we zitten over en overvol.....
Omaatje´s eigenaar had gebeld nu een 10 tal dagen geleden, maar hij is nooit gekomen, ze begrijpt het allemaal niet,.....het arme oude vrouwtje zit stil in een hoekje en bidt God dat het vlug eindigen mag....
Zumo, Ono, Ramses........zo lang al bij ons, en hopend dat ook zij op een dag mogen naar huis gaan, hun oogjes staan vaak triest maar de wandeling en de knuffels van onze vrijwilligers hier houdt hen recht...toch hopen zij dat Kerst ook hen een thuis mag brengen,..... je ziet die stakkers echt denken, wanneer mogen wij nu naar huis, het duurt toch zolang, is er dan niemand die me wil.....
 Verschillende van onze lieverds hebben een harde tijd achter de rug, en nooit hadden ze gedacht te worden gewaardeerd en gerespecteerd zoals wij dat doen, nooit hadden ze gedacht dat wij tot op het bot voor hen zouden vechten, denken we maar even Pata, aan Duke.. Fido, stilaan echt helemaal weer een gezonde hond, aan Milan, of aan Bitcho en Arturo, aan Carlos de geredde pup die door een engelse familie zó welkom was dat ie enkele weken later weer in de Refugio zat omdat ie te speels was,....zij allen, zij hebben allemaal recht op een tweede kans ..... elk van hen komt aan de beurt, konden we hen maar uitleggen dat de tijd zal komen, zodat we die droevige onbegrijpelijke oogjes wat vrolijker zouden gaan kijken, de tijd dat ze in de Refugio door moeten gaan....
 Gisteren werd er een Dalmatier vrouwtje bij ons gedumpt, een fokmoedertje,....het was weer eens hartverscheurend, ze was zo lief, zo oneindig vriendelijk en oprecht, maar de kanker had haar hele lijfje in zijn ban, we hadden ze zo graag gered maar na onderzoekingen en testen hebben we besloten dat we haar toch moesten inslapen, ze had pijn en de tumoren waren kwaadaardig en uitgezaaid, het was en harde beslissing en Godverdomme, waarom doet een mens een dier dit aan, dit had kunnen worden voorkomen, maar neen, maar makkelijk dumpen en wegwezen,.... Dalmatientje was een schat ...., ze is vredig heen gegaan, .....we konden haar niet langer laten lijden...
 Ook al is het hard en dweilen we met de kraan open,elk leven is er eentje, en de moeite waard om voor te vechten, we geven nooit op, dat is onze leuze, onze opvanggezinnen danken we in naam van hen, die al een stapje weg zijn van deze ellende hier, zij zijn al veilig en dat dankzij jullie inzet, gelukkig staan we samen sterk en ook al is de ene dag de andere niet, en denk je soms al eens, Mijn God, hoe moet ik dit allemaal gaan doen,maar waar een wil is is een weg, en samen met jullie allemaal kunnen we meer dan je jezelf zou kunnen indenken....
Morgen gaat de zon weer op.....
Het is bijna Kerst....laten we hen vooral niet vergeten in deze dagen....
Fabiënne
13 december 2007
Een aangrijpend verhaal van een klein hondje .....
Toen onze mensen op dinsdagmorgend aan de poort kwamen hing er weer een hondje met een rood bandje vast gebonden, bibberend en vol van angst, oogjes vol verdriet en onbegrip.... haar paspoortje lag naast haar maar naam van de eigenaar was eruit gescheurd....
Kleine lieverd werd in een van de kooien gezet samen met andere soortgenootjes, hier kwam ze echt niet tot rust, ze voelde zich hier zo ongelukkig en huilde hartverscheurend om haar baasje dat haar moest vergeten zijn, dit kon hij niet doen... hij zou zo wel komen....maar hij kwam niet....Een uur later tussen alle werkzaamheden door ontdekte onze mensen dat ze er niet meer was, een grote zoekaktie werd gestart maar geen resultaat....
´s-Avonds toen Maribel in het kleine dorpje voorbij kwam zag ze het kleine hondje met rode bandje aan de bushalte zitten... heel zelfverzekerd ..... wachtende op haar baasje....Dan heeft Dirk haar naar huis gebracht en uren mee op zijn schoot gezeten, hopende dat ze zich een beetje beter zou gaan voelen, de hele nacht sliep ze naast hem maar was erg onrustig en nog steeds wachtende op haar eigen baasje, want hoe lief en goed we ook voor haar waren, haar baasje was de enige, hij zou zo wel weer komen.....
Maar baasje kwam niet.....
De volgende ochtend was het kleine hondje met het rode bandje weg...een andere zoekaktie werd op touw gezet.....heel onze omgeving werd afgezocht ..... geen resultaat....Dirk gaf niet op en bleef zoeken naar de kleine spruit .... toen hij enkele uren later naar het kleine dorpje reed kon hij zijn ogen niet geloven ..... het kleine hondje met het rode bandje zat heel zelfverzekerd aan de bushalte.....hopende dat Baasje zou komen....
We zijn ervan overtuigd dat haar baasje met deze busstop kwam naar de refugio om haar daar te dumpen, daarom ging ze twee maal terug naar de laatste afstap samen met haar baasje.... hij moest hier terug komen, om samen met haar naar huis te gaan... maar baasje kwam niet....
Nu zijn we een week later en het kleine hondje met het rode bandje heeft nu begrepen dat Baasje niet meer komt, is nu bij ons thuis, en is een scheetje, trouw en onvoorwaardelijk lief, Lobrigi wacht nu hier op haar nieuwe baasje, het zal even duren vooraleer ze echt voor je gaat, enkele dagen maar dan is zij jouw enige beste loyaalste vriend, het is een ongelooflijk lief en trouw hondje....
Lobrigi.... het hondje met het rode bandje....
Fabiënne, 6 december 2007
Maribel
Maribel, klein oud oud vrouwtje,....
Ik zal het nooit vergeten, op een namiddag belde me een man dat ie een heel oud hondje gevonden had op het midden van de carretera dolende rond en rond en rond, dagen aan een stuk was zij van de ene naar de andere kant gejaagd, geen mens die zich over haar ontfermde, je was doof, half blind en echt heel heel heel erg oud,
bijna geen haartjes noch tandjes meer, en toen de man je afzette en wij je aankeken, liep je zonder aarzelen terug naar de uitgang, hier wou jij niet blijven, in een refugio, een eindstation, dat wilde zij echt niet mee maken,....
En toch moesten wij je in je hokje zetten, je oogjes keken triest, je hele lijfje bibberde,....men sprak erover om je in te slapen,mensen begrepen niet dat ik jou in leven hield, maar ik kon jou het leven niet ontnemen, en na een tijd in de refugio gebeurde het onwaarschijnlijke, Anja werd verliefd op je, uit Nederland en je werd door haar geadopteerd, zij kwam jou samen met haar man persoonlijk ophalen,als dat geen wonderbaarlijke verhaal voor je is, en zo ging jij naar huis, en je bent nu het kleine prinsesje ten huize van Anja en Nihat, waar wij hen eeuwig dankbaar voor zijn, want ons Maribelleke mag stilaan nog ouder woren, maar dan in een gezin waar liefde en respect voor jouw primeren, het beste is jouw overkomen, je bent gelukkig, en wij, wij zijn zo blij
en dankbaar voor dit Happy End!
Gr Fabienne
25 november 2007
Toen we zondagmorgen aan de poort kwamen zat kleine pup in het verste hoekje waar ze schuilen kon, met een briefje met tekst rond haar halsje, met deze woorden:
"MY OWNER IS NO LONGER ABLE TO TAKE CARE OF ME...."
Eén van de zovelen.....
Kleine SKY is bij ons en wacht op een verlossend mailtje dat zij naar een thuis mag gaan
waar ze wel zorg voor haar zullen nemen.....
Fabiënne, 20 november 2007
Sisko
Mijn naam is SISKO, ben een pointer meneer die heel lang geleden door een jager aangeschaft, hier was mijn thuis,mijn toeverlaat,mijn bedje en mijn leven, af en toe mocht ik mee voor de jacht om dan weer weken opgesloten te zitten in mijn eenzame hok, mijn baasje hield niet echt van me, hij hield van de jacht,...en ik deed erg mijn best om hem te behagen, ....elke keer opnieuw, maar mijn baasje hield alleen maar van de jacht , en nadat die over was leefde ik in dit hok....omringd met mijn eigen uitwerpselen en weinig maar heel erg vies water.
Toen plots overleed dat baasje van me, en kreeg ik een nieuw baasje, maar geen nieuw hok, mijn nieuwe baasje haatte me, liet me voor de laatste drie jaar niet een keer uit, mijn hok werd alleen maar vuiler en viezer,want ik moest mijn behoefte, mijn eten, mijn lief en leed, alles bleef in mijn hokje, alleen en verlaten,
mijn lichaam werd moe en uitgeput, mijn lange nagels priemde in mijn lijfje, mijn oogjes deden pijn van het weinige licht, mijn leven was niet meer wat het was, mijn ene baasje was er niet meer, en mijn andere baasje haatte mij,....
En zo gingen de jaren voorbij....ik weet niet waar ik de moed en het volhouden van haalde om vol te houden, maar ik hoopte en gaf niet op, en deze week nam er een lieve dame me uit mijn hok, stappen had ik in jaren niet meer gedaan, ik kreeg ook echt eten, geen droog brood, geen eigen uitwerpselen als diner, en mijn drinken zag helder en het was geen bruine brei,...Hier ben ik nu, hopende dat ik toch misschien straks even gelukkig mag worden, en net als ik hoopte dat mijn baasje van me zou houden en me zou lief hebben, hoop ik vandaag nog altijd dat ik dit ooit eens mag mee maken...
Mijn naam is Sisko....
Fabiënne, 13 november 2007
Beste Allemaal,
Decha is er niet meer, stilletjes is ze ingeslapen nadat haar toestand niet wilde verbeteren, de slagen en verwondingen, die door een "MENS " werden toegebracht hebben haar leven ontnomen op een gruwelijke, pijnlijke en barbaarse manier, wij, die ook "MENS" zijn hebben een hele week voor dit ene leventje gevochten, twee dierenartsen hebben getracht toch nog het leven en de hoop weder te laten keren, maar we hebben hier gefaald, als ik het kleine hoopje ellende daar zag liggen, met zoveel pijn,
maar toch stilletje kwispelend met haar staartje, omdat ze wist dat hier toch nog mensen waren die haar wilde geven waar zij recht op had, haar lieve pure onschuldige lijfje, haar lieve snoetje, haar hele zijn was een zachte en lieve ervaring, haar hele bestaan gaf ze aan ons over met zoveel waardigheid en zoveel echte trouwheid, zelfs na de ervaring die ze had met die ene jager dat zich "MENS " durft noemen, kon ik die maar even bij me krijgen, dit monster, hier komt mijn "MENS " boven, mijn haat en boosheid, mijn onbegrip voor dit handelen, aan deze ene podenco, die een van de duizenden is die dit ondergaat, .....elk jaar opnieuw, en elke keer verliezen ze, onze waardige Podenco´s en Galgo´s..... mogen we hopen dat Europa toch stilaan infiltreert in dit land....
CRY FOR ME, ANDALUCIA....
Het was een diepe trieste week, mijn eigen kind Tiebe ging heen, in naam van mijn kleine meisje ben ik toch naar PUERTO REAL gegaan enkele uren na haar heengaan, hier haalde we 33 honden uit.... verslag volgt...
we hebben Flash verloren, en Udo,.... en Mecki is erg ziek, .....
we hebben nog steeds onze kliniek niet klaar, omdat we teveel kosten en te veel zieke hondjes hebben die prioriteit krijgen op alles, het is niet altijd makkelijk maar we geven nooit op, want winnaars zijn verliezers die nooit opgeven, toch....
Fabiënne, 11 november 2007
Decha
 Zaterdagmorgen kwam deze zwaargekwetse Podenco binnen, het jachtseizoen is aan de gang en Podenco´s zie je nu overal...
Ze worden ofwel opgehangen of dood geslagen, sommigen kunnen ontsnappen, anderen sterven een hongersdood, ze hebben hier voor deze jagers geen waarde, worden weken uitgehongerd om dan flink te keer te kunnen gaan op hun sport,... de jacht.... het doden van dieren, en de Podenco is alleen een gebruiksvoorwerp waar zij hun lusten en frustraties op kunnen zegevieren, duizenden Podenco´s, Galgo´s worden op deze wereld hier gezet, en sterven en leven een ondenkbaar bestaan,
dit is een stukje van de sluier, een stukje dat ons wordt getoond....
We vonden een Podenco ,ja, kan je ze binnen nemen want wij kunnen er niets mee doen, ....
daar was ze dan, DECHA, wat sterk in het Thais betekent, lijkt mij een geschikte naam voor deze moedige kleine dame, het bloed droop aan haar snoetje af en haar oogje hing te bengelen, de pijn en de emoties van dit arme leven, die kleine viervoeter die zo moedig en waardig alles liet doen door de dierenarts, kan ik jullie moeilijk onder woorden brengen.
DECHA had pijn en koorts, de ontsteking is zwaar en we hopen het morgen onder controle te hebben want dan kunnen we per spoed opereren, het oogje is niet te redden, zij zal verder moeten leven met 1 oog, .....
DECHA haar oog is uit haar geslagen, dat is de diagnose van de dierenarts, welk monster dit op zijn geweten heeft weten we niet, ....
DECHA ligt nu alleen in haar mandje, de nodige medicatie en verzorging is gebeurd, nu morgen gaan we verder, we duimen voor deze moedige meid dat alles mag goed komen, maar zien als een fiere Podenco, zal DECHA nooit meer doen, Andalusië en zijn gewetenloze jagers,....konden we maar hopen dat Europa ook hier een rol in zou spelen, maar daarom zijn honden niet waardig genoeg, zij komen hier op de allerlaatste plaats,.....en onze weg naar dierenrechten heeft nog een lange weg te gaan,....
Fabiënne, 4 november 2007
Hope, van Puerto Real
Hope in Puerto Real...en hoopje ellende
 
Het was een hoopje ellende, samen met nog zovele anderen, maar HOPE was zeker één van de ergste gevallen van de vele smekende oogjes de dag dat we in Puerto Real waren, ze wankelde en viel bijna om. Eten of drinken was een lange tijd geleden, de sfeer, de dood, de ellende, ze hoestte en was erg zwak, haar neusje etterde en haar oogjes waren ontstoken, HOPE was bijna op haar einde...
Een van de "mensen" uit Puerto Real gaf haar aan me en toen we haar mee namen en in de kooi legde ging ze gelaten liggen, geen emotie noch teken, niets, HOPE liet het toch zich komen....
Na de lange rit van 3 uren kwam ik in de Refugio aan en één voor één heb ik die stakkers eten gegeven, toen HOPE aan de beurt was kon zij niet geloven wat ze zag, ze keek naar mij en naar het eten en naar mij en naar het eten, en ze at en at en at,....daarna dronk ze twee volledige kommen water uit en toen kwamen de emoties los bij dit kleine lieve podencootje, ze legde haar zieke snoetje tegen me aan, en veegde haar hele muiltje proper, en keek me aan met die dankbare oneindige prachtige podenco ogen,....HOPE had weer HOPE.....
Het is erg moeilijk om te realiseren dat de hondjes die achterbleven net zo´n honger hadden, net zoveel recht hebben opleven, op eten en drinken,...mogen zij die dit op hun geweten hebben gestraft worden, maar terwijl de molen van het gerecht en de administratie draait sterven er honderden dieren, op een afschuwelijke manier,....
Hope, nu in de Refugio, zichtbaar aangesterkt.
meer informatie over Puerto Real, is te lezen onder het hoofdstuk "Nuttige Informatie"
Fabiënne, 4 november 2007
Arturo tijdens zijn verlossing ...
Arturo´s Extreme Make-Over...
Beste Allemaal,
Arturo, vandaag ....beide hondjes voelen zich aleen stuk beter, hoe ze er ook uitzien, we hebben ze laten rennen en hun geluk kan echt niet op, .....morgen gaan we met Arturo, die het zwaarste geval is naar de kapper, we gaan eraan beginnen .....
Wordt vervolgd....
Viva España, Fabiënne
19 september 2007
Arturo & Bitcho
  Beste Allemaal,
Soms denk je, dat je na zoveel jaren in de ellende van het dierenleed, je alles hebt gezien en dat je nu wel robuust bent aan nieuwe situaties, maar niets is minder waar .....
Zondagmiddag ...een alarmerend telefoontje of ik onmiddellijk kon komen, twee zwaar verwaarloosde honden zouden worden afgegeven door de eigenaar, na lang onderhandelen ....gaf ze eindelijk toe....
Een Spaanse vrouw, ze had 6 jaren geleden een cockertje gekocht,ze had het doosje waar ie in zat nog bij gehouden, een schoendoosje, daar kon ie helemaal in.... en liet het heel fier zien, h et schoendoosje van het cockertje ....toen..... heel lang geleden...."kijk maar, hier zat ie in, en duur dat ie was,.... Nu is ie lelijk en vies, raak hem maar niet aan, ik denk dat ie bijten zal,....maar hier zijn ze, je mag ze hebben.....
en die ook......" en een ander oudje kwam angstig kijken,....hij had geen naam noch belang, "Un Bitcho" (teefje in het Spaans),.....zei ze, "No Nombre" ("geen naam"),.... "Es viejo" ("het is oud")....
En ja, het bange wezentje kromp in elkaar van angst en huiverde bij de eerste aanraking,..... op het eerste beeld denk je, dit kan niet waar zijn, maar bij nader inzien,.....
Ja hoor, dit is reëel, dit is echt, dit kan, dit mag, dit is Spanje, dit is vooral Andalusië,....
Eens in de Refugio, probeerde we ze even te kalmeren, beiden waren zo ontdaan, ze hadden namelijk net jaren lang gevangenis in een tot aan hun oren en voeten opgehoopte stront van jaren achter de rug, eten werd over het heg gesmeten, In een plastic fles, of via een schop werd hun droog brood of wat ook af en toe gegooid, ze werden nooit aangeraakt, nooit uit gelaten, nooit niets, ..... Dat was hun bestaan,.....
Ze zaten daar in hun stinkend hok, tot er een mens dit niet meer kon aanzien , en alarmeerde,....en hier zijn ze nu samen,...
De stank deed je werkelijk een stapje terug gaan...de ogen deden je trillen van woede en hun eerste vrije stapjes in deze wereld ontroerde je tot op je bot, ook al is het in de Refugio, ze zijn vrij Godverdomme, ze zijn bij ons, in onze handen,....
We hebben ze lekker eten gegeven en fris water, maar dat kenden geen van beiden en ze snuffelden er zelfs niet aan.
Het droge stukje brood dat we van de bakker hadden werd heelhuids ingeslikt,..... Waarschijnlijk was dat het heerlijkste stukje brood in hun bestaan,.....
De cocker is in onherdenkbare staat,...jongen of meisje , onmogelijk te zien, zijn oren wegen elk meer dan 1 kg , zijn haren zijn een stuk van vervilde stinkende verklitte pakken viezigheid,... , nogmaals, er zijn geen woorden voor...
Tot onze grote verbazing is ARTURO een hele lieve cocker, laat alles over zich gaan, en geniet van de eerste aandacht in zijn leven,het schoendoosje is ie lang vergeten en het mens dat er aan hing binnen zeer korte periode ook, want hier beginnen we aan Arturo zijn toekomst, morgen hebben we de eerste stap, de kapper,.....want nu stapt Arturo moeizaam, zijn vacht weegt zwaar en elke beweging veroorzaakt een walm van verdufte lang vervlogen tijden van weleer,......
En dan hebben we BITCHO, de kleine oudere vriend, hij gaat ook naar de kapper, hij is een 7 of 8 jaar oud, en erg bang van je hand, maar je kan zien dat ook hier een gouden hartje in verborgen zit, die zeker het beste verdient,....
Zijn eerste ren door de Refugio was heel raar om zien, hij liep even , stopte ,keek om zich heen, alsof ie wilde vaststellen dat het waar was ,dat ie kon bewegen, verder en verder, dan weer een stukje, weer stoppen, en kijken, en toen kwam die onvergetelijke blije gil, hij draaide en draaide en draaide, zijn eerste dans, zo leek het wel, en hij draaide en liep, keek om vast te stellen, stopte,....het was zo hartverscheurend, zo intens, we lieten hem maar begaan en lachten en huilden met hem mee,.... Ze waren vrij...., opeens,...op een zondag, ....zomaar.....eindelijk,....ze zullen ons een leven lang dankbaar zijn....ARTURO EN BITCHO zijn vrij voor adoptie.....Twee nieuwe zorgenkinderen, waar we samen kunnen aan werken, ze danken je al op voorhand voor alles, vooral al voor dat verse stukje brood....
Fabiënne, 18 september 2007
  Gisteren bracht het Refugio karreke twee nieuwelingen binnen, beiden waren in shock, hun oogjes rollend heen en weer, wat gebeurt er ons nu, eentje van hen, was meer dan bang, was erg ziek, een bloedend oor en hoge koorts .... Een zware infectie, bij nader bestuderen van het oortje bleek dat het eigenlijk half afgeknipt is, ....enkele dagen geleden, het andere oortje was blijkbaar reeds eerder afgeknipt,....ongelooflijk maar waar, woorden schieten hier te kort, walging en afschuw en vooral een enorm mede voelen met dit arme Beestje, die helemaal schuddend van pijn en ontsteking, je aankijkt met die mooie onvoorwaardelijke trouwe ogen, ja, nu ook nog, na deze gruweldaad is zij niet agressief noch boos, alleen maar onmetelijk bang van datgene dat zich mens durft noemen,....
Ze kijkt je aan, heel voorzichtig, niet wetend of dit wel goed komt, het is zo een lief unieke persoonlijkheid, wie kan haar zoiets aan doen,....een raadsel,.... Bruintje heeft een chip, ja, dus een eigenaar, wij zoeken nu uit wat dit allemaal te betekenen heeft en wij weigeren uiteraard deze lieverd terug te geven ..... Wordt vervolgd....
Eva.....75 gr lieve snoet, ze werd door een zigeuner met haar broertje, gedumpt in Malaga, Evaatje echter is geboren met maar 1 oog,
Haar broertje werd gegeven aan een voorbijkomende adoptant,.....
Een hoopje ellende in een hoek van Malaga, dat kon ik echt niet over mijn hart krijgen en Evaatje is nu bij ons, bij nader inzien heeft me maar 1 oogje en zou zo geboren zijn, ze is nu enkele dagen bij ons thuis en we zijn weer verliefd, zij is zo een makkelijke baby, eet, slaapt, speelt, ... gaat stoer naar Indy, onze Mastin, of Ben, de grote boxer, ze denkt dat ze de grootste en de sterkste is, geen kwaad is haar bewust, en hier heeft iedereen dit kleine wonder met haar ene oogje al in het hart gesloten, ze is nu 95 gr, en is echt heel heel klein, een bolleke wol dat over de vloer danst en springt, en ook al heeft ze maar 1 oog, ze is gewoon zo mooi en zo innemend dat dit niet eens opvalt.....
Haar papflesje heeft ze sinds vandaag ingeruild voor een grote kom met eten, ze is nu een grote dame geworden en kan dus alleen eten, en fier als een gieter eet ze nu stiekem mee van de grote vriendjes,....uit een enorme grote kom, niets is te groot voor eenoog Eva !!!
Lieve Gorky,
Toen we Malaga pound bezochten vorige week zat jij in de individuelen, in een hoek, bibberend van de angst, van het ongeweten.
Je was net gedumpt en je angst om wat er je overkwam kon je niet uitspreken,maar je ogen spraken boekdelen, en ik heb je mee genomen naar de refugio, wetende dat het eigenlijk niet kon, maar het is op zo een momenten sterker dan jezelf, je denkt niet, je doet, je kijkt in die oneindige angstige ogen, die ook smeken om hulp, en je denkt dat je altijd wel een oplossing kan vinden,.....dus ging jij mee....
Hier kwam je na enkele dagen al een beetje weer naar buiten, je begon onze knuffels te vertrouwen en de mensen hadden je hier lief,
Tot eergisterenavond nog hebben we je lief gehad en gisterenmorgen lag je dood in je hokje,.... Verbijstering, verwarring en wanhoop overvielen ons, wat is er hier gebeurt, is de stress je te veel geworden? en heb jezelf beslist te gaan, we zullen het nooit weten lieve schat, we hadden je zo graag gered, ...zo graag naar huis zien gaan,... zo graag zien stoeien in het gras, ...met je baasje,...
Gorky lief,... rust in vrede,.....kleine vent, kleine lieve vent,.....
+ Adidas....
is helaas ingeslapen, zijn vertrouwen in ons was zoek, hij beet en werd agressiever en agressiever, hetgeen mensen hem hadden aangedaan was onvergeeflijk en hij rust nu in vrede en geen mens kan hem nog slagen of mishandelen,.....W e hadden zo graag een ander einde voor je gekend, kleine dreumes, maar jouw besluit stond vast, geen mens zou jou nog pijn doen,....
Pups....
We weten niet hoe het mogelijk is maar er blijven hele families pups binnen regenen, vandaag weer een familietje van 4 zonder mama en zo klein. Zo fragile, zo onschuldig en puur,....... We doen ons best hen een kans te geven, maar alleen de sterke overwinnen in een Refugio,....
E.T. is een klein podencootje dat zwaar werd mishandeld voor dood achtergelaten, zijn hele snoetje was in elkaar geslagen en verwondingen waren duidelijk zichtbaar over het hele kleine lijfje, zijn haartjes zijn er nog niet terug, en zijn verwondingen gaan stukken beter, maar kleine E.T. is een en al vriendelijkheid, verloor zijn vertrouwen niet in de mens en openbaart dit met een eindeloos gebaar van constant knuffelen en kusjes geven, een dondertje van een podenco,.... Een echte grappige deugniet die geluk had....
Diva...
het zorgenkind van Gina, onze webmeester, die haar redde van de dood, haar koesterde en alle kansen gaf die ze ook maar kon geven, het mocht niet zijn, DIVA wil DIVA zijn, alleen en nummertje 1, en straks gaat ze dan naar huis, als DIVA nummer 1, maar in Gina´s hart zal ze altijd blijven, die DIVA,....
Fea en Kimmetje....
Fea, podenco als geen ander heeft het hart gestolen van ons opvanggezin bij Aleid en gaat daar gelukkig worden, Hier zie je kleine Kim die als flesbaby van Los Barrios kwam en dankzij Adela straks naar huis gaat,.... Twee happy endings, d at is gewoon geweldig,...samen met de vele andere happy endings mogen we de trieste voorvallen aanvechten en trotseren, d at is nu eenmaal dit leven hier, je lacht, je hebt verdriet, maar straks gezond weer op,.... Elke dag opnieuw, elk leven is er eentje,....en de moeite waard om voor te vechten,....
We kunnen nog heel lang door gaan, elke hond heeft zijn verhaal, zijn beschermengel, zijn geluksbrenger, dit zijn er maar enkele,.....
Elk van ons heeft zijn verhaal en zijn geluksvogel, verhalen mogen altijd worden geschreven en verteld, vanuit het hart en die bundelen we dan op onze site, ze kunnen zo intens veel betekenen voor elk van ons, honden veranderen je leven, zijn zo apart, zo oneindig speciaal voor elk van ons, een mijlpaal in je leven,....
Fabiënne
15 september 2007
Pongo
Hij heeft het gered, niemand had dit kunnen denken, hij lag er in de intensive afdeling zo mager, zo ziekjes, zo lusteloos en over zijn hele lijfje had draden en baxters hangen, het virus had elk deel van zijn lijfje in zijn macht, je gaf hem de morgen niet meer. E n dit voor meer dan een week, toen plots zijn temperatuur weer normaal werd en zijn oogjes weer begonnen te leven.
Maandagnamiddag mocht hij zelfs naar huis, nog steeds erg zwakjes en heel erg mager kwam hij thuis, zijn staartje kwispelde van geluk, Pongo had het gered... God wat een geluk....
Elke dag gaat beter, hij steelt weer van het aanrecht, en mormelt als hij zijn beentje knabbelt, hij begint weer te spelen met de andere p ups en slaapt languit op bed, komt knuffelen en loopt stilaan fier rondom de tuin.
Onze liefste schat zijn leventje is gered, Pongo mag bijna naar zijn nieuwe thuis in Nederland, waar wij weten dat deze mensen hem zullen lief hebben als geen ander, want Pongo heeft een zalig karakter, oneindig lief, erg makkelijk en medegaand, een echte knappe bink...
Fabiënne, 18 augustus 2007
Fernandootje
Toen ik dinsdagmiddag, net voor tweeen in alle rush reed naar de dierenarts om Pongo even te gaan opzoeken, en Jennifer op te halen en weg te brengen naar Rincon, zag ik een jongeman stevig doorlopen langs de weg, en in een glimp zag ik dat hij een pupje vast had, ...
Hij hield het kleine ding een beetje van zijn lichaam af, heel vreemd, het kwam direct bij me op dat dit zijn hondje niet kon zijn, de manier hoe hij het droeg,....
Ik besliste om mijn auto te draaien en terug te rijden en hem te vragen wat er met het pupje zou gebeuren,...
Toen ik het hem vroeg vertelde hij dat hij de kleine pup gevonden had in een constructieplaats en dat hij op weg was naar de perrera want na 4 dagen spaghetti voeren aan de pup, had ie hevige diaree, en zijn buren konden de aanwezigheid van dit 100 gr hondje niet aanvaarden,...dus was hij verplicht om dit kleine leventje af te geven in het dodenstation,....
De jongenman was erg bezweet en moe, want hij had a 5 km gelopen met kleine pruts aan het einde van zijn arm, hij bedoelde het wel goed en had geen notie dat de perrera pups onmiddellijk vernietigde, ...
Hij was echt heel erg blij toen ik hem vroeg om het kleine lieverdje mocht overnemen van hem,...
Toen ik het kleintje in mijn armen nam zag ik dat hij nog blauwe oogjes had en hij zoog op mijn vinger, snakkend naar eten, maar vooral snakkend naar zijn mama,....
Ik bedankte de jongeman en reed verder, kleine pruts in mijn schoot en weg, dringend naar Paul, want het hondje was vrij zwak,...
Toen ik de jongeman zag terug wandelen dacht ik dat ik hem eigenlijk wel een lift kon geven, hij had echt zijn best gedaan, ook al had hij geen benul van het redden van een babietje van nog geen maand oud,...
Hij was erg blij, stapte in mijn auto, en tijdens de rit viel het mij opdat hij helemaal vol tattoes stond, overal,..... en erg stoer overkwam,...
Het was de eerste keer sinds mijn overval in Ecuador dat ik iemand een lift gaf,...en even ging het allemaal door me heen, maar iemand die een hondje een kans gaf kon toch alleen maar goed van inborst zijn,....
Hij was afkomstig van Argentinië, leefde hier als arbeider, en had een groot hart voor dieren, het was een jongen met cultuur en had opvoeding, had gestudeerd in zijn land maar was hier aan de bak in het arbeidersmilieu, hij had dit kleine wezentje bijna dood gevonden tussen een hoop stenen, hij had hem 4 dagen spaghetti gegeven,....
Hij wilde eigenlijk graag mee naar de dierenarts om te kunnen zien hoe het nu verder ging...
Aangezien prutske nog geen naam had, vroeg ik hoe hij noemde, "FERNANDO", zei ie, en daarmee was ons prutske dan gedoopt,...
Eens bij Paul werd "FERNANDO" opgenomen, was erg zwakjes en zware diarree, maar waar leven is is hoop, dus,....
Nadat FERNANDO, FERNANDO, het allerbeste wenstte, ging hij weer weg en stapte weg uit het leven van dit kostbare leventje,
Kleine FERNANDO is volgens onze dierenarts een Perro de Agua/Spaanse Waterhond, iets van een maand oud, hij is nu bij ons thuis in foster en drinkt aan zijn papflesje met volle teugen, weigert nog spaghetti te eten, en gaat stilaan goed vooruit,....
FERNANDO zijn leventje kreeg een kans,....
Gr Fabienne
12 augustus 2007
Plucheke voorheen "Handtasje"
Zaterdagavond...21 juli j.l.
Een oudere dame komt naar ons toe, ze heeft een soort handtasje vast. Biij het dichter komen zegt ze ons duidelijk dat ze "HET " niet meer wil, en toen werd het ons duidelijk dat "HET HANDTASJE", een klein hondje moest voor stellen,...
Je kon niet voor of achterkant uitmaken....oogjes waren niet te zien, en het kleintje was zo gewoon handtasje te zijn, dat ie nauwelijks bewoog, .....hij kon ook niet meer bewegen want zijn hele haar was sinds jaren aan mekaar gekoekt, en de stank en vliegen om hem heen spraken een hele leven,.... Toen ie eens in onze handen was, hebben we zijn oogjes gezocht en die keken ons met volle angst aan, want wat zou er nu met hem gebeuren,....zachte bruine lieve ogen,...
Kleine Plucheke is zo verwaarloosd en mager dat hij nauwelijks eten kan, zijn hele lijfje heeft uren gevraagd om verlost te worden van de stinkende vacht die hem omhulde, hij spuwde zwarte wormen uit na de ontworming,....
Geen mens heeft een idee waar deze miniature poedel, want dat was dus de verassing na de stripbeurt,
door ging, zijn tandjes zijn rot en toch lijkt hij niet zo oud, waarschijnlijk door de slechte voeding,...
Zwabbertje moet nog een lange weg gaan maar de start is gemaakt en zijn lief snoetje heeft ons hart gestolen,
Hij is momenteel bij Manja in foster en wordt er bijna dood geknuffeld van liefde, daar wacht ie herstellende
af op een thuis waar hij voor altijd mag blijven,....
Hij weegt amper 2 kg en is een aantal jaren oud, echter heel moeilijk te schatten, we denken rond de 8 jaar,....meer of minder,....
Wie helpt ons kleine lieverdje,....
Fabiënne
Kynko + 8 juni 2007
Beste Allemaal,
Vandaag is deze arme stakkerd die op het punt van zijn toekomstig geluk stond, heen gegaan...
Hij heeft gewacht en gewacht en gewacht... dat er toch maar iemand hem zou redden, een beetje zou knuffelen en hem naar een waardig einde kon begeleiden, het heeft niet mogen zijn, ...
Ik wil graag iedereen danken die hebben getracht hem een kans te geven,
Kynko kon niet meer, hij kon niet langer tegen de troosteloze eenzaamheid in een uitzichtloos koud en triest asiel.
Fabienne
8 juni 2007
Vandaag 6 juni 2007. even voor zessen....
Deze arme lieverd ben ik vandaag gaan halen, het was een hartverscheurende namiddag en tranen zijn er gaan vloeien bij het weg halen van HONEY .....
Zij was het hondje van een oude man, die erg veel van haar hield, maar door een beroerte verlamd werd en zijn echtgenoot, die ook niet goed meer te been was, kon niet langer voor haar zorgen ....
HONEY wilde niet weg van het baasje, en de schoonzoon heeft haar uiteindeljk gedwongen in mijn auto gezet, .... de tranen waren er bij elk, de oude man, die machteloos naar haar bleef kijken, alsof hij hoopte dat er toch nog een oplossing kwam, misschien was dochter lief of goede zoon wel bereid om Honey toch in de buurt te houden, maar tevergeefs....
..... HONEY was niet langer welkom voor de oude man en zijn vrouw,.... en de liefde voor vader ging niet zo ver dat ze Honey voor Vader in de buurt hielden,.... al was het almaar om vader lief zijn enige trouwe vriend niet weg te halen....
Zelf voelde ik me zo machteloos, kon ik dit maar voorkomen, de bange blik van Honey, het eindeloze verdriet van Vader Honey, en de onherroepelijke beslissing ... en omdat ik niet anders kon, reed ik weg met met deze mooie lieve schat ....
Toen ik naar huis reed, en kleine Honey me aankeek met die mooie bruine ogen en die lange wimpers, werd het me echt ook een beetje veel, ik heb dit kleine cockermeisje bij me genomen, en haar beloofd dat ze bij ons mocht blijven tot er een nieuwe trouwe vriend komt, en nu voor altijd...als het kan, want in het leven weet je nooit....
Honey is nog steeds in shock, moet even leren leven zonder haar oude baasje .... ze is maar 4 jaar oud, en is een lieverd, een echte cocker...
Vanavond slaapt ze lekker bij ons, en met een koekje en een knuffel beginnen we samen aan een nieuw leven,.... want in het leven weet je nooit...
Fabienne
Beste Allemaal,
De laatste dagen zit het ons niet echt mee, eerst en vooral de zieke hondjes die we hebben moeten afgeven, we vechten nog voor enkele lieve honden die zo graag zouden gelukkig zouden worden, het is een zware emotionele periode en we vechten tegen een harde en smerige tegenstander, parvo, de schrik van elk asiel.....
De mensen die onze organisatie geen warm hart toedragen maken er dankbaar gebruik van om ons nog dieper in de zorgen te steken, adopties liggen volledig stil en hier wordt sinds lange tijd en met pijn in ons hart ingeslapen.
Aangezien we Frankie in de kliniek liggen hebben met Parvo, en aangezien Shiva ook overleden is aan Parvo, aangezien Rozemieke, mijn kleine lieve meid, waar ik zo zorgvuldig over heb gewaakt, ons lelijke eendje, nu ook ziek is, hebben we hier besloten geen enkele pup nog op te sturen tot we overtuigd zijn dat ze gezond en wel zijn, hier hebben we vandaag het hele asiel ontsmet met zware produkten en hebben quarantaine plaatsen gemaakt waar de zieke hondjes ontdekt zijn, Frankie ligt nog steeds in de kliniek maar is goed naar omstandigheden, hier is er hoop.
Geen enkele hond vertoont momenteel tekeken van parvo maar dat wil niet zeggen dat het spook niet aanwezig is, we zijn meer dan op ons hoede en bevechten de boosdoener met hand en tand.
Isabelle, het kindvrouwtje bezoekt momenteel Belgie om haar gewezen zorgen kinderen te bezoeken, mijn man Dirk waakt gedurende 6 dagen over haar kroost van 27 honden, wij hebben er hier thuis momenteel 21, we zijn uiterst voorzichtig bij heen en terug keren van refugio, omwille van de pups thuis, want die zijn wel springlevend.
Wij gaan hier door een triestige en moeilijke periode, het is deprimerend maar we trachten toch door te gaan, hoe moeilijk ook, jullie bedankt voor je ondersteuning, hulp, inzet .....
Dat kunnen we deze dagen gebruiken, we hebben nu zo hard gewerkt aan de pups, de hygiene, de interveron enz maar toch heeft deze ziekte toegeslagen als een dief in de nacht....
Terwijl wij hier blijven doorgaan worden de galgos en de podencos momenteel massaal afgeslacht, honderden worden opgehangen en vermoord, uitgehongerd en vergeten, de telefoon staat rood van mensen die dit melden en of wij iets kunnen doen, ik heb van Sevilla toch twee laten komen, zij zijn twee galgos die overblijven van eem massagraf, ze leefden nog per ongeluk, maandagavond rij ik om ze te gaan halen, waar ik ze ga zetten weet ik nog niet, ik zoek wel een oplossing.
Viva Andalusie,.... Spanje, ik ben hier gekomen voor de zon maar zie hoe langer hoe minder het licht en de warmte die dit land me zou moeten bieden.
Onderstaande foto is een hond die door de politie van een gezin werd weg gehaald, zij weigerden medische hulp aan het dier te geven, zijn neusje en mondje waren al volledig afgerot, en toch wilde ie zo graag nog leven, hij is nu vredig ingeslapen, we konden hem niet meer redden,....
Beste allemaal, het is niet zo een goede week, en het is een trieste periode, en soms denk ik wel eens, stop ermee, het heeft geen zin, maar als je dan in de refugio komt en je ziet de ellende en de smekende blikken, die ene poot op je schouder, dat ene pupje dat daar stilletjes naar je kijkt, of die grote beer die je roept, die mama die haar pupjes koestert en je aankijkt alsof ze je bedankt, of het bange hondje dat elke dag een beetje minder angstig kijkt en stilaan weer zin in dit leven krijgt, of de podenco die zoveel ellende doorging en hier nu met zijn grote oren je hele hart doet keren, dan vergeet je de negatieve ervaringen en bouw je verder in de hoop dat morgen weer een dag komt dat alles beter gaat,....
Fabienne, 6 mei 2007
Het Lelijke Eendje...
Zaterdag op de markt stond er een dame met 8 puppies in een kartonnen doos, "Gratis mee te nemen",...
Een van onze vrijwilligers aanzag dit trieste schouwspel en vroeg aan de dame waarom ze die hondjes gratis weg gaf wetenden hoe mensen met dieren om gaan in Andalusie,....
Ja, zei ze, wat moet ik dan... Neem ze dan mee, behalve dan natuurlijk dit lelijke monstertje, dat gooien we wel voor de paarden, die zullen het wel een trap geven,....wie wil nu ooit zo iets lelijks in huis,....
En zo kwamen de vier overgebleven pupjes bij ons terecht, en ook het lelijke monstertje,..... dit kleine stumpje was erg mager, ondervoed, en had nooit een streeltje op zijn hoofdje gekend, ze was vuil en vies, en zwak en leek het eigenlijk niet te halen,....ze hoeste en keek lusteloos uit haar kleine oogjes,...
Juist dit kleine lelijke eendje steelde mijn hart, en sinds enkele dagen is ze nu samen met haar broer en zusjes bij ons, natuurlijk krijgt ons lelijke eendje, nu Rosemieke genoemd, de meeste aandacht, en liefde, want juist omwille van haar apart zijn is ze zo speciaal. Ze is helemaal herkomen, loopt en valt nog even om, maar stilaan wordt ze sterker en zijn haar lusteloze oogjes pienter en helder, maar bovendien is ons Rosemieke een erg slim en dapper eendje, ze eet als een grote flinke meid, speelt nu ook al een beetje en kijkt op naar haar broer en zusjes, wel 5 maal groter dan haar, ik denk dat zij in elk geval van de melkboer moet zijn, het kan onmogelijk van dezelfde vader zijn, ....maar het zal ons Rosemieke een zorg zijn, ze is gelukkig, en ze denkt dat ze stilaan de allure van Claudia Shiffer krijgt, zo fier en ernstig gaat ze door haar nieuwe leventje, ons lelijke eendje wordt elke dag alleen maar knapper, ... want bij haar zit het binnenin,.... een prachtschatje !!!!
  Fabiënne, 20 april 2007
Helaas heeft Rosemieke ons verlaten en heeft ze haar geluk gevonden achter de Regenboogbrug....
rust zacht lieve Rosemieke...
+ 15 mei 2007
Hallo allemaal,
De dag zit erop, ´t is laat, en de meeste mensen kijken nu een stukje tv, onze pups Bicho, Karin, en Petra zorgen voor een grappig schouwspel, ze rennen en rollen, lachen en gieren het uit van de pret, ze zijn zo een gelukkige vogeltjes, mijn gedachten wijken dan af naar de vele pups in de refugio, waar koude en wind in hun kooien blaast en dan verwijt ik mezelf dat we niet meer opvanggezinnen hier vinden,.... Het is triest, en jammer dat de meeste mensen zich niet willen inzetten voor een behoeftigde, een arm beestje,... Het egoisme van een mens kent geen grenzen, we zijn allemaal vrije mensen en doen wat we graag doen, dus je kan niemand verwjten, maar toch hoop je altijd dat er wat meerdere mensen zouden een hart voor deze viervoetige verlatenen,...
De familie galgo en mama Abie 2 stellen het wel, een van de babies heeft vandaag zijn leventje opgegeven, Ingrid vond het kleine stumpertje dood in de kooi, zo zielig zo klein en weerloos, Ingrid, die zelf een nieuw leven draagt, was hier erg door aangedaan, het leven in de refugio is hard en onverbiddelijk, of je leeft of je gaat, .... Het is vaak heel emotioneel, en ook doe je dit nu 7 jaar, je blijft er erg gevoelig voor, een leven is een leven, elk een is uniek..., en als je dat dan wezenloos ziet liggen en weg moet dragen, kan het even erg moeilijk zijn,...
Dalio ging vandaag naar huis en we kregen er weer enkelingen bij,.....en Evetje werd gereserveerd, Taco had een lastige dag, en is bijzonder depressief, alsook Thom, die het nu moeilijk krijgt, hij kan er niet meer bij, gelukkig hebben ze vanavond nog allemaal een extra wandeling gehad door Ingrid, Elke en Marijn, en ze waren dan toch weer een beetje blij,...
Elke dag is er een nieuwe en van elke dag maken we hoe dan ook het beste, Elke die haar grote liefde Gustaaf mee bracht vanavond voor een gezellig etentje, kan haar geluk niet op, en Gustaaf doet echt alles om zijn charmes te accentueren,....
Ik heb echt heel erg veel mails maar ben zo moe en uitgeput dat ik het hier bij laat, morgen, mañana, lijk ik spaans,... of hoe,...grapje,..
.... Groetjes, Fabienne
15 april 2007
Beste Allemaal,
Vanmorgend vroeg al, gepakt en gezakt, gingen we samen naar de refugio, onze geluksvogels uit gelaten en allen klaar voor de grote reis naar geluk..., naar de luchthaven, het inchecken bij Brussels Airlines verliep erg moeizaam, niets was doorgegeven en gelukkig hadden we onze confirmatie bij, en daar gingen ze dan, .... Pumba, Meta, Choka, Thom, Niña, Erika, Oscar, Sanne, Petra, Fleur, Calinetje...
Na een uurtje kregen we plots telefoon dat de vlucht geannuleerd was omwille van een staking in Brussel, we waren net terug vertrokken naar huis, dus terug, na een eindeloze rij mensen mochten we onze lieverds weer ophalen bij aankomst, hier stonden ze draaiende tussen alle valiezen onbegrijpelijk rond zich heen te kijken, arme Thom wist het echt niet meer, hij kan er maar niet aan uit dat hij steeds weer mee moet, in een kooi wordt gezet voor enkele uren en Dan weer naar de refugio moet,....
Ingrid, Elke en Marijn waren dus verplicht om wat langer bij ons te blijven en zullen aanstaande dinsdag dan terug vliegen, met hetzelfde plan en weer gaan dezelfde hondjes terug mee, het was een enorme chaos, en omdat ik een afspraak had om 15 u, een afspraak waar Ik jaren op wacht, om juist te zijn bijna 2 jaar, zou Ik al eerder weg rijden van de luchthaven, er zaten nog verschillende hondjes in mijn auto, waaronder Chihuahua mix Gustaaf, Elke´s nieuwe grote liefde die ze gaat adopteren, ...
Elke, die zich voor de terugreis gepakt had in een wit gebloemde jurk met een grote strik, een witte tulband om haar hoofd en prachtige met diamanten versierde instekertjes, kon niet wachten Gustaafje in haar armen te sluiten, het was een kort afscheid geweest, want omdat Gustaafje nog niet mee kon vliegen zou bij ons even in opvang komen tot zijn 10 dagen waren verstreken....
Toen gebeurde het onvermijdelijke, Gustaafje, die zijn prachtige rooskleurige bandje nog niet echt zag zitten rukte zich Los, en geschreeuw en geroep van Elkes Kant was te horen over de hele luchthaven, maar Gustaafje vond dit heerlijk en liep zelfkzeker weg, keek even om, naar zijn nieuwe mama,....
En liep de parking buiten,...
Elke hier achter, roepende.... Gustaafke, Gustaafke, ventje toch, kom hier ...maar zonder resultaat,
De spanjaarden stonden geamuseerd aan de kant te applaudiseren toen ze eerst Gustaafje zagen passeren en daarna Elke met het prachtige bloemenkleedje....
Toen Elke zich realiseerde dat ze werd uit gelachen gooide ze haar instekertjes richting spanjaarden en slaagde Erin binnen de korste tijd haar Gustaafje in te halen, en verenigd waren ze, Elke en haar grote nieuwe liefde Gustaafke,...
Gustaafke likte zijn nieuwe mama dankbaar voor het plezante spelletje dat hij had mogen spelen,... En kroelde helemaal aan haar op, ja, zo een mama wil ie wel,.....
Het was vandaag echt een vrijdag en echt een dertiende, onze hondjes zitten nu hier en daar verspreid tot dinsdag, jammer genoeg, het is hier barstenskoud en Nat, ze hadden geen geluk, onze lieverds, maar dinsdag gaan we het nog es proberen, en we hopen dat onze arme stakkerd Thom dan voor de derde keer,... Goedekeer eindelijk naar een warm mandje kan samen met al zijn vriendjes,....
Het spijt ons voor de adoptanten die met volle verwachting op hun nieuwe viervoeter zaten te wachten, maar dit hebben we jammer genoeg niet in de hand, er zijn zo van die dagen,....
Salukes Fabienne
vrijdag de 13e april, 2007
Een maand die zo om was....Maart 2007.....
We zitten weer in April, de tijd vliegt aan ons voorbij en de dagen zijn meer dan gevuld, we werken hard, elk van ons, om deze verlatenen weer een kans te geven, een kans die hen een leven lang gelukkig maakt, als je de gelukkige snoetjes ziet in een warme mand, een zetel of een bed, dan weet je waarom je dit doet,....
Het weer hier aan de Costa del Sol, is verschrikkelijk koud, regen en wind, de hondjes zijn nat en rillen, we trachten hun mandjes droog te houden, maar dat is een onmogelijke opgave, we zitten te vol en teveel hondjes zitten in een kooi, elk van hen tracht er het beste van te maken, maar vele zijn triest en geven op, waaronder een bijzondere hond:
HOPE, onze pit bull, die we redden van een broodfokker, na lang onderhandelen werd ze onze eigen hond, hij gaf haar op, tot grote vreugde van ons allen, HOPE straalde en toonde haar onmetelijke lieve karakter, vrolijk, aanhankelijk en zo sociaal met mens en dier, ze is een van de liefste pit bulls, die ik ooit heb gekend, ....
Toen we HOPE vaccineerde bleek dat zij niettegnstaande ze al 4 jaar was nog nooit eerder een vaccin had gehad, want ze werd na inenting plots erg ziek, en na bloedonderzoek bleek dat ze leismania positief was, maar ook distemper vertoonde, in de kliniek hebben Angela en Paul voor haar gevochten, en HOPE steelde het hart van elke bezoeker, maar elke dag ging het slechter en slechter met haar en gisteren is ze vredig ingeslapen, we zijn er allemaal kapot van geweest, want die lieve meid, die het leven gaf aan zovele kleine pit bulletjes, was een broedmachine, zonder waarde, zonder inhoud voor die ene man, die er alleen maar geld uit sloeg, op de korte tijd dat ze bij ons was werd ze zo bemind en gekoesterd en heel wat traantjes hebben gevloeid, voor deze lieve schat, die we zo graag hadden zien gelukkig worden, ergens in een warm liefdevol mandje, het heeft niet nogen zijn, maar een stempel van haar goedheid, eert haar ras, ....
Met ons nieuwe puppy plan hebben we stilaan resultaat, de hondjes krijgen bij binnenkomst allemaal INTERVERON, en wij koken elke dag rijst met krachtvoer, we hebben echt het gevoel dat het beter gaat, de kooien worden enkel betreden door de mensen die proper maken, en hun kooien worden twee maal per dag ontsmet, we hopen dat we op die manier onze kleinste allemaal mogen zien groot en sterk worden,....
Onze pups waaronder bijvoorbeeld,... Leo, Sun, Polo zijn allen door hun ziekte heen en springen eindelijk kerngezond door het jonge leven,...
De podencootjes kom je overal tegen, bang, uitgemergeld, gekwetst en uitgeput, maar altijd sterk genoeg om zeker niet naar de mens te komen die hen zoveel leed aandeed, velen sterven een eenzame maar dankbare dood in de campo...., anderen komen bij ons terecht, zoals onderandere ons RASKA, ze werd geopereerd en hersteld in het ziekenhuis, haar oogjes stralen weer en het kleine dappere hoofdje krijgt weer vertrouwen in de mens,....
In Los Barrios, gaat het minder goed, zigeuners hebben er hun oog op laten vallen en de honden worden er sinds enkele weken gestolen en verdwijnen, er is door de politie een onderzoek ingesteld, maar hun aktiviteit heeft niet die inhoud die wij willen en verwachten, het zijn maar viervoeters,...
We houden ons hart vast, de periode van pups en pups en pups is aan gebroken, vandaag kregen we twee families binnen, een volledige familie galgos, met papa, mama en kinderen, ze werden door Jose Carlos en Ingrid, Elke en Marijn gered van een verlaten huis op een industrieterrein, een andere mama werd evenees aan ons gedumpt met 7 babies,...
De toestand dat deze lieverds bij ons aan kwamen, kent geen woorden, allen waren zo onder de teken dat je onmogelijk nog een oor kon vinden, de teken joelde overal over hun lijfjes, als het geen 100 per hondje waren, ...... de dierenarts is direct ter plaatse gekomen, heeft elk een Interveron ingespoten en allen werden vandaag reeds ontwormd en gedeeltelijk ontteekt, hun leven gaat nu de goede kant op, en ik hoop dat elk van hen gered wordt, maar sommige pupjes zijn erg zwak en verwaarloosd, ....
Het is echt mooi om zien, papa galgo ligt samen met mama galgo in een met zachte doeken grote mand, ze kijken schuchter naar je toe, maar hun staartjes gaan zachtjes op en neer, alsof ze toch weten, hier is het goed,... we zijn veilig,...
De ander mama is een Abie 2, klein lief vrouwtje met 7 kinderen,...
Vanavond kreeg ik nog telefoon dat er op de plaats van de familie galgo nog een babietje was achter gebleven,...het komt morgen ook naar ons toe,...
Lieve mensen, maar een kleine anekdote uit ons leven hier, elke dag is eigenlijk een boekdeel, maar we blijven niet stil staan, we gaan met volle moed door, ....
Morgen gaat de zon weer op en is het misschien een morgen zonder zorgen groetjes, Fabienne
Groetjes, Fabienne
Zijn we hier echt in Europa??
"Een 2 maanden oude puppy wilde zijn moeder die gewurgd werd verdedigen (op de weg tussen Zamora en Valcabao- Spanje) . Hij beet, gromde zodat niemand aan het lichaam van zijn moeder kon komen. Het was heel moeilijk om hem in de armen te nemen en hem van zijn moeder te scheiden.Hij is nu veilig en heet Adre (voor moeder Madre in het Spaans). Brief is gericht aan de president. Het moet gedaan zijn met deze praktijken (zuren over de dieren gooien, levend in putten werpen, ophanging, doodkloppen). Er is een wetgeving nodig om deze mensen zwaar te straffen."
Na dit bericht heb ik direct gereageerd en volgende doorgezonden:
Geachte Heer, Mevrouw,
Mijn naam is Fabienne Paques, ben belg en sinds 11 jaar wonende in Andalusie, waar ik me inzet voor het leed van de dieren. Duizenden honden en katten worden hier nog steeds jaarlijks vernietigd en mishandeld, op gruwelijke manier vermoord!!
Het is hoog tijd dat hier iets aan gebeurd, wij hebben als zijnde belg steun nodig om ons werk hier kracht bij te zetten en ons te helpen deze gruwelheden te doen stoppen,
Zijn wij hier echt in Europa ?
Ingesloten fotos van een pup die zijn gewurgde moeder bewaakt ......
Beste Allemaal,
De week is weer omgevlogen. We zitten morgen alweer in April en alles gaat aan je voorbij; elke dag is een verrassing in onze refugios en elke dag gaan we er weer tegenaan, met frisse moed, en met gelukkige snoetjes die kunnen vertrekken. We proberen de negatieve ervaringen en fouten eerst en vooral te verbeteren en dan te vergeten. We willen ons concentreren op het goede,....
Het weer is hier door de dag stralend en s'nachts is het hier ijskoud. Dat maakt onze hondjes gevoelig voor kennelhoest en kleine babies hebben het hard om te overleven. Nu we met een nieuwe plan begonnen zijn is er volgens ons hier heel wat verbetering en mama Abie alswel alle andere babies zien er goed uit. Wij koken nu elke dag speciale rijst met krachtvoeding voor de kleintjes, de diaree is veel beter, en ze hebben lekkere ronde gezellige buikjes.
Alle pups zijn nu ook behandeld met Interveron, een dure oplossing, maar het zou hun immuumsysteem sterker maken en daar doelen we op; duimen maar,....
We zitten erg vol en de aanvoer van gedumpte sukkeltjes blijft maar doorgaan. Nu de paasvakantie opkomst is houden we ons hart vast. We hopen dat we het blijven aan kunnen en plaats hebben ....
Ik wil mijn speciale aandacht zetten op enkele van onze hondjes die volgens mij echt heel dringend zijn en misschien wat extra aandacht krijgen. Pequeñito van Malaga zijn adoptie werd afgelast omdat de oude jongen laismania positief is; nochthans maar erg laag, maar de mensen zijn er bang van, wat erg jammer is. Met 1 tabletje per dag kan je je hond jaren hebben. Mijn geliefkoosde Newfoundlander Laila werd 12 jaar en had Liesmania gedurende 8 jaar. Onze Tigre, een boxer, werd 14 en had 10 jaar lang leismania. Onze Pit bull Kyra leeft al jaren gezond en wel met Leismania; evenals Honey, Benjamin, Siebe etc... Het Is jammer dat mensen van deze ziekte zo bang worden gemaakt. Het is echt onterecht en betekent de dood voor heel wat hondjes hier. Ze worden in vele refugios hier direct afgemaakt, omdat ze weten dat mensen er toch op afknappen... Duizenden honden worden vernietigd om hun positieve leismania, het is erg treurig,....en Pequeñito had zo graag nog even een thuis gekend, ligt nu stilletjes in dat grote Malaga met de moed in zijn pootjes,.... Het was hem bijna gelukt dit eindstation te verlaten,....
We hebben deze week de pupjes allemaal verloren van lieve Tina, die met alle liefde en care werden verzorgd door Anne . Alles hebben ze in het werk gezet om hen te redden maar het heeft niet mogen zijn . Net als Jullie's babies zijn ze allemaal heen gegaan, wij danken hierbij Anne en haar echtgenoot alsook alle andere opvanggezinnen die zich dagelijks met hun hart inzetten om toch maar een kans te geven aan die die weggegooid werden door onverantwoordelijke....
Een extra dankjewel ook aan Natalie, die Sun uit de dood deed oprijzen. Door haar wil hem te redden en hij is aan de beterhand,...
Ook Henriet willen we hiermee bedanken die Yvonneke en babies allemaal tot een goed einde begeleiden kon, ze zijn allen gezond en wel !
Bedankt allemaal, ik wil niemand vergeten, echt niet. Jullie zijn ons allemaal meer dan dierbaar en welke hulp we ook krijgen, het is een zegen voor de hondjes...
Het is vandaag dan echt gebeurd, we hebben een ambulance gekregen van de dierenbescherming afdeling Apeldoorn. We willen hier ook alle mensen bedanken die dit konden waar maken. De ambulance zal gebruikt worden in Malaga Pound waar deze meer dan zijn dienst zal kunnen bewijzen. Het is de eerste dierenambulance in Malaga.
Dieren zullen eindelijk op een waardige manier worden vervoerd en direct behandeld worden zoals het hoort.
Voor jullie allemaal, heel veel groetjes, Fabienne
31 maart 2007
Het verhaal van een bijzondere mama: Abie
We reden naar Los Barrios op een vroege morgen... Daar aangekomen viel onze blik op een naar ons toe komende kruipende Labrador cross, ze was zo zacht en lief en wilde zo graag een aaitje over haar mooie hoofdje, toen zagen we dat ze babies moest hebben, haar tepeltjes hingen laag onder haar buikje,...
De man van Los Barrios vertelde ons dat Abie alle pups van iedereen eten gaf, ze had zo een 10 tal pupjes waarvan er maar 5 van haar waren maar zij zorgde voor de verlatenen van Los Barrios met liefde en zorg, en zo namen wij die bijzondere mama mee naar de Refugio, met babies,....
We maakten een heerlijk groot warm bedje voor mam en kinderen, en Abie kon haar geluk en verwenning niet aan, het leek wel of ze lachte, ze kroelde en kroop naar ons toe, likte haar en haar adoptiekinderen en at en at en at, want dat was ook al lang geleden,....en zo kwam Abie bij ons terecht, ....
Ondertussen werden er in de Refugio verschillende nestjes geboren, en ging alle aandacht naar die moedertjes, Jullie en Tina,..., het leek wel of Abie, die zo nobel en trots was er niet bij hoorde, niemand vroeg een baby van haar te fosteren, niemand stelde voor om haar naar huis te halen, Abie was blijkbaar een onopvallende mama die het maar allemaal redden moest,...en dat deed ze dan ook op een waardige en onopvallende manier,....aangezien ze graag haar vrijheid had hebben we haar kooi steeds open gelaten en kon ze weg wanneer ze dat zelf wilde, en telkens als ze je hoorde komen kreeg je dit lieve snoetje al kruipend naar je toe, oneindig vriendelijk en oneindig lief,....
Toen ik vanmiddag in de Refugio kwam, kwam Abie me niet begroeten en ik vond dit echt heel raar, toen zag ik dat ze stilletjes in haar mandje lag, ze was wel blij me te zien, maar dat was Abie niet, toen ik dicht bij haar kroop legde ze zich op haar buikje en toen zag ik die bloedende tepeltjes en de pijn die ze wel moest hebben, de vele babies hadden teveel van haar geeist, en de beginnende tandjes hadden haar tepeltjes open gebeten, ze was niet goed, en triest,....en heel erg moe,... zo moe,...
Op zo een moment blijf je even stil denken, het arme dappere moedertje, onopvallend, in een hoekje met zovele babies, niet eens van haar, ze heeft het gered, allemaal eten ze nu alleen,... en zij,... die zichzelf steeds heeft vergeten,... ligt hier nu in die koude Refugio, stilletjes in een hoekje, onopvallend te huilen van de pijn, niemand heeft het gemerkt, niemand heeft achter haar gevraagd, haar trouwe oneindige lieve oogjes kijken me aan, niet uit vraag voor hulp, gewoon uit vriendschap... en hallo, ben je er,... ze verwacht niets van je, neen, ze is gewoon blij je te zien, .... de tranen schieten je in de ogen uit respect en eerbied voor dit dappere moedertje,.... we kunnen zoveel van hen leren, zo oneindig veel,....
Lieve Abie, voor jou willen wij zo graag een hele lieve adoptiefamilie vinden die jou gaat verwennen en koesteren, je leven lang, want als er eentje is die dat verdient, ben jij dat wel,....ze kijkt je aan en lacht, ...zonder meer, heel gewoon..., omdat ze toch blij is voor dat beetje aandacht van vandaag,....Abie, een onopvallende hond met zo een prachtige kwaliteiten, wat zijn wij blij dat wij jou ontdekt hebben, lieve schat,....
Fabienne
28 maart 2007
Dirk, "El Chapucero" druk klussende aan de kooien van ACE!
Het verhaal van Jullie....
Zoals jullie weten heb ik Jullie met haar 3 en een half pootje uit Malaga pound gehaald waar Jullie wegkwijnde van de pijn en kneuzingen over haar hele lichaampje, het is een wonder dat deze lieverd babies heeft gebaard en dit ook ging niet over 1 nacht ijs....
Jullie heeft bij onze DA de beste verzorging gehad voor enkele tijd, nadien werd ze in de Refugio bij 5 andere hondjes gezet op het ogenblik dat we te weinig plaats kregen, ze leek een beetje te beteren van moraal en ze vond het heerlijk om te wandelen en te worden geknuffeld, omwille van de koude nachten heb ik haar beurt bij de kapper steeds uitgesteld, en Jullie ging goed... Een operatie werd niet nodig gevonden na verschillende onderzoeken, een deel van een van haar voorpootjes was ze kwijt door het accident, en aangewin het weg was konden we niets meer doen.
Zondagmiddag toen ik op de luchthaven was kreeg ik plots telefoon van een van de vrijwilligers dat er een hond aan het baren was in de kooi, ze konden echter niet zien wie het was maar de geboren pup was al dood gebeten door een andere hond, ik zei onmiddellijk van de barende moeder alleen te zetten en veilig te brengen maar jammer genoeg was het al middag en was er hier voor de gewezen vrijwilliger geen tijd meer voor, het is wel zondag Fabienne,...... en dus heb ik hemel en aarde verzet om mijn man Dirk eraartoe te laten vliegen.
Hij heeft toen Jullie in een aparte kooi gezet met zachte dekentjes ....het arme lieverdje was volledig overstuur, en ze baarde toen nog 2 babies,...... Toen ik ´s avonds nog eens terug ging om te checken waren er alleen maar die twee babietjes en Jullie likte dankbaar mijn hand, ze kreunde en dronk een beetje, maar wilde niet eten,....ik voelde me misselijk bij de gedachten dat haar eerste twee kindertjes bij het zien van het leven werden dood gebeten terwijl er mensen omheen stonden....
Toen ik de volgende morgend in de Refugio kwam lagen er nog 4 babietjes meer, de lieve stakkerd was door heel dit gedoe gestopt met baren en waarschijnlijk ´s nachts als ze de rust weer vond en een beetje sterkte om verder te gaan, bracht ze nog 4 babies op deze harde en wrede wereld.....
Weer babies bij Fabienne!!!!!, je hebt er nog geen genoeg ....was de reaktie van sommigen....
Maar dit gaat dwars door me heen, ik hou van dieren, sinds ik de mensen ken, en elke dag een beetje meer....
Jullie ligt nu hier in onze Refugio, oneindlig fier en vredig, het is zo een schat, zo een intens lief en aandoenlijk beestje, morgen gaan we toch even naar de kapper als het kan om de onderkant van haar vachtje weg te knippen zodat de babies beter kunnen drinken ....
Ze krijgt extra lekker eten en heel veel knuffels en een berg van felicitaties.....
Groetjes, Fabienne
14 maart 2007
Het verhaal van Pompoentje, the xxl Chihuahua...
Toen de twee xxl Chihuahua´s binnen kwamen van Los Barrhos, was het verdriet van deze twee afgedankte hummeltjes niet te beschrijven,
Angst en onbegrip kon je aflezen en de eerste dagen van hun bestaan in de Refugio is de grootste nachtmerrie die ze ooit hebben mee gemaakt, ze hielden zich aan elkaar sterk en hoopten dat het allemaal vlug voorbij mocht zij,....
Omdat beiden zo een dikkerdjes waren gaven we hen de namen Pompoentje en Meloentje, Meloentje werd al gauw geadopteerd, en bij haar heengaan liet kleine Pompoentje zich stilaan gaan, hij verloor gewicht en bibberde van angst dag en nacht, hij kwam zijn kooitje niet meer uit....zijn oogjes straalde nog minder, elke dag een beetje meer, elke dag zag je dat kleine lieverdje achteruit gaan ...
Gisteren viel een andere hond hem zonder reden aan, en toen heb ik dat kleine hummeltje mee naar huis genomen, zo bang weer van de grote groep en nieuwsgierige neuzen die de nieuweling alleen maar wilde welkom heten...
Papa Dirk nam hem in bescherming, liep uren met hem op de arm, uitleggende dat het allemaal wel meeviel en Pompoentje maar luisteren en kijken, en toen gebeurde het dus....
Pompoentje volgt papa Dirk overal, op toilet, in de tuin, naar bed, naar overal.....
Pompoentje heeft zijn beschermengel gevonden, hij ontplooit zich als een ongelooflijk lief ventje, een oneindig braaf geweldig zonneke, en ook al is hij geen Mr World, zijn inwendig hartje is er een van goud...
en Dirk heeft er een schaduw bij..... Ons Pompoentje.....rond en gezond,.....
Vandaag was hij ook al bijna geadopteerd ...toen een dame belde of we Nintje nog hadden vertelde ik haar dat Nintje weg was maar dat we nog een prachtig Chihuahua xxlleke hadden, ons Pompoentje ....en ik vertelde haar honderduit over zijn wezentje...zijn mooie karakertje, en zijn doen en laten....
Op het einde van ons gesprek was ze ervan overtuigd dat ze Pompoentje adopteren zou, ze ging enkel nog even kijken hoe hij er nu wel uitzag die prachtige xxl Chihuahua....
Een uurtje later belde ze me terug en verontschuldigde zich in alle talen, maar misschien was hij wel te groot vertelde ze, ze ging er even nog over nadenken, zijn tandjes, zijn uitpuilende oogjes, ...hmmm,.... Tot genoegen Mevrouw, ... U hoort nog van me,...
Het zal Pompoentje een zorg zijn, hij is nu toch al in de hemel en kan blijven bij ons tot er iemand zijn hart aan zijn mooie tandjes en uitpuilende oogjes verliest,...hij heeft ook een bijzonder zacht velleke, eigenlijk een pracht xxl Chihuahuake...
Groetjes, Fabienne
Spanje, La Cala de Mijas, 14 maart 2007
Lieve mensen allemaal,
Er zijn zo van die dagen dat je wakker wordt en je aanvoelt dat de dag je niet mee zit, vandaag was dat er dat zo eentje, voor ik aan een drukke werkdag begon ging ik even eerst checken bij mama Jullie, twee van haar babietjes lagen ijskoud in een hoekje, beiden heen gegaan....
Ceasar kwam vandaag niet uit zijn kooi, komop bolleke, we zijn er weer, geen Ceasar.... Kleine grote man lag dood in zijn hok ....ongelooflijk maar waar, de arme stakkerd was niet meer, de dierenarts heeft hem mee genomen voor autoptie want het is onverklaarbaar, hij was een gezonde lieve grote beer met een sterk karakter, sterk als een kanjer, gisteren nog springlevend..vandaag .....
Later kreeg ik een telefoontje van Adela dat Wilma erg erg ziek was, wat we hier hebben overzien of niet, het was de druppel van een waterval van tranen, je kan dan wel sterk zijn, je bent maar een mens, Wilma die we gered hebben van de dood, kleine Wilma die zo gelukkig was bij ons, vergeleken met haar verleden was de refugio al een hemel voor haar, en toen ze eindelijk naar huis mocht en geliefd en verzorgd werd, ging er plots iets vreselijk mis, God mag weten wat er is gebeurd, toen Wilma vertrok was het een gelukkig beestje, haar kies was getrokken en wij waren ervan overtuigd dat dit het probleem was, ze wandelde altijd vrolijk mee met elke vrijwilliger, rende en speelde ..... En vandaag werd ze ingeslapen,... Hier kunnen we dit niet vatten,....en we zijn Dan ook allemaal enorm begaan en mee triest voor de mensen die dit hebben moeten doorgaan, maar bovenal voor kleine Wilma die eindelijk het geluk vond....
We danken in naam van kleine Wilma haar adoptieouders voor dit korte maar zo welgemeende gevecht dit leven een kans te geven,....we voelen ons zo schuldig dat dit is moeten gebeuren, God had ik maar een kristallen bol, kon ik dit maar voorkomen, we willen hen redden en mensen blij maken met een nieuwe geweldige hond, niemand van ons wil dit verdriet aandoen, aan geen mens, niet een dier....het spijt ons zo.....
Vanavond belde me de dierenarts dat Rafa niet goed was.... sinds enkele dagen probeerde ze hem met alle mogelijk manieren zelfte laten eten, zoals je weet werd hij sinds een hele tijd reeds kunstmatig gevoed en de fostermama Lyn zag hem elke dag beteren, hij kwam knuffelen en vragen voor zijn wandeling, zijn oogjes straalde weer, maar eten, dat kon hij niet alleen.... vanavond is ook hij heen gegaan, we hebben het niet gered...
Hij was zo fier en gelukkig in zijn lijden, dat hij te bovenkwam, toen ik het hoopje ellende meenam uit Malaga, en hem weg bracht naar Paul, waren we allemaal zo begaan en Paul was erin gelukt alle wonden te opereren en te genezen, ....alleen eten wilde hij niet meer...Rafa is niet meer...
Lieve allemaal, het was zo een droevige dag dat het me een beetje veel is, het doet zo een pijn, je voelt je zo machteloos, hulpeloos en gefaald, alle moeite voor die hulpeloze lieverds die bij je terecht komen, die jou vragen om hen weer een tweed kans te geven, die jou aankijken en als je dan die fonkeling ziet in die mooie trouwe ogen dan gaat het weer, maar als het levenslicht hen wordt ontnomen na alle moeite die je voor hen doet, als je maar blijft dat hartje masseren en God schreeuwt dit leven te redden, en je dan toch moet toegeven aan dat heengaan, dan, lieve mensen, heb ik het moeilijk, en denk ik vaak, waarom, waarom, waarom,....
Er zijn zo ven die dagen dat je weet, het gaat niet goed, en vandaag was er dat zo eentje,...ik kijk nu even om me heen en ze een heel groot aantal fonkelende oogjes, en een paar deungnietjes hopend op een lekker beentje, niet begrijpend waarom hun mama zo triest is, en dan gaat het weer een beetje, want hoe dan ook, morgen is er een nieuwe dag en moeten we weer verder, met het gewone leven en het andere leven van ons om de vele lieverds die ons smeken om hen te redden, een kns te geven,.... zonder ons zijn ze ten dode opgeschreven,.... morgen gaat de zon weer op zie mijn geliefde vader altijd als ik triest was en dan kreeg ik van hem een knuffel die ik koester, een leven lang, dankbaar dat ik een vader heb gehad als hij,...
Fabienne
Twinkle
Beste mensen allemaal, Dit moet van mijn hart, in naam van Twinkle...een oude podenco...
Jaren en jaren leefde ik samen met mijn lotgenoten in een krot, één keer per week was het feest als ons baasje ons brood gooide in ons krot, wij vochten en trachten te trotseren, soms, als ons baasje er zin in had, mochten we mee uit jagen, dan hadden we geen feest in de week, dan moesten we veel honger sparen om goed te jagen, zo zei ons baasje,... en jaren en jaren gingen voorbij, dagen duurde lang, ..licht kwam vaak niet voorbij, het was donker en we waren altijd vies en vuil, maar een keer per week was het feest, als ons baasje ons brood gooide....Dan, plots hing mijn baasje me aan een ijzeren ketting aan een boom, sterf hier maar... en schopte mijn lijfje tegen de schors, ik was hem dankbaar en smeekte naar het eeuwige licht, ik wilde nu echt gaan, ik kon niet meer, de nachten waren lang en koud, mijn botten, mijn lijfje, mijn hele ik, ik kon niet meer....
Toen nam iemand me plots mee naar een plaats genaamd EL REFUGIO, ik besefte het niet goed, ik was gelukkig ver weg en wist dat ik eindelijk mocht afscheid nemen van deze hel .... en toen bracht iemand me naar de kliniek, ze beloofde me in te slapen, en niets mooier had ik verwacht,.... toen Paul de dierenarts me wilde spuiten ...nam hij me plotseling in zijn armen, tot verbazing van zijn vrouw, en knuffelde mijn bottige lijfje en zei dat ik toch zou moeten vol houden, nog even, nog even, we vinden wel iemand die jou nog enkele maanden,
jaren gelukkig kan maken, je krijgt een mandje, zacht, altijd lekker eten en liefdevolle handen om je heen,.
Neen Paul, dank je wel, ik wil nu echt gaan,....aub...dagen en dagen heb ik geslapen...
dagen en dagen wist ik niet waar ik was, moe en uitgeput, zonder levensmoed noch hoop op deze belofte.... en vandaag voel ik me plots beter, en Paul is mijn vriend, mijn redder, ik leg mijn oude kopje met maar enkele tanden op zijn schoot en hij heeft me lief, een mens die me koestert en vast beloofd dat ik straks echt een paradijs zal leren kennen... zouden ze daar ook 1 keer per week feest hebben, met brood ???
Ze zeggen dat mijn ogen weer twinkelen, en dat ik veel beter ben, ja,...ik wil weer even mee met deze wereld, .... ik denk vaak aan mijn makkers.... in de krotten... God sta hen bij...
Mijn naam is Twinkle....
Duizenden podencos ondergaan dit lot, na de jacht opgehangen, of achtergelaten om te sterven, of doodgeknuppeld ..... Twinkle is een van hun....
Fabienne, 3 februari 2007
Helaas heeft Twinkle + het niet gered, hij is gestorven op 18 februari 2007...
rust zacht lieve Twinkle...
23 februari 2007
Siebe
Ik ben SIEBE, een geweldige cocker spaniel van 12 jaar met een handleiding, ik had Leishmania, Filaria, Longontsteking, Hartproblemen, verlatingsangst in de allergrootste graad, ik blafte onophoudelijk bij alleen blijven, ik hoestte als een zware kankerpatient, nam de dag voor de nacht, beet je graag als het me niet aan stond, want ook vertrouwen had ik niet meer, was skin and bone, als ik mee ging wandelen deed ik mijn eigen route, beet de dierenarts aanhoudelijk, kortom ik was niet echt een gewoon hondje, en kijk nu, na 8 maanden ben ik ook SIEBE, maar ben alleen nog een hartpatient, maar geloof weer in het leven, nu blaf ik omdat dan mijn baasje me aandacht geeft, ik kan zo hard gillen dat ze onmiddellijk komt, toch geweldig, dan gooi ik me op mijn rug, hoest uit volle borst want ben wel een hartpatientje,en dan kroel ik met mijn baasje, ze mag wel weg gaan hoor, ik wacht nu geduldig af, en als ze dan terug komt ga ik lekker gillen, vindt ik tof, mijn medicatie wordt geserveerd met lekkere boerenpate of ik spuw het lekker uit, ja, ik heb carriere gemaakt,....
Ik ben echt gelukkig, dat zie je wel !!! Mijn oude dagen zijn geweldig en ik geniet ervan, .....
Ne dikke stevige poot, SIEBE de Cocker !
|
