 Fabiënne´s Dagboek
2008
Hier zal Fabiënne, President/Voorzitter ACE, bijzondere, vrolijke, maar ook trieste verhalen met u delen ...
Barney, een succesverhaaltje van een kleine pruts...
Een succesverhaal !!!
Toen Barney binnen kwam in de Refugio was het een enorm boos manneke!
We hebben stilaan zijn vertrouwen gewonnen, met hem tussen alle honden dagelijks te laten rennen,
en met alle mensen die er maar over de vloer kwamen laten kennis te maken, als je Barney wilde binnen houden, want ontglippen deed ie altijd en zonder vragen, als je hem tot iets dwong, hing hij in je schoenen en liet niet meer los.
Als Barney niet wilde lachtte ie je zijn tandjes bloot, en stak zijn middelvinger naar je op.
Als Barney een berisping kreeg dan ging ie ongekend grollen, was een humeurige oude vent,.... maar stilaan veranderde de kleine oude jongen, hij ging niet meer in je voeten hangen als je hem wilde binnen houden,
hij stak niet meer zijn middelvinger op maar vroeg om uit te gaan, als je zacht tegen hem babbelde kon ie
je zo aankijken, het grollen nam plaats voor een op de rug gaan kroelen en hij wilde dan geknuffeld worden,
langzaam veranderde Barney en hield hij van ons en wij enorm van hem, toch bleef de angst erin dat hij zou hervallen.
En toen, toen kwam de reservatie, mensen kregen alles te horen van a tot z, en toch wilden ze voor hem gaan,
met een beetje pijn in ons hart hebben we hem laten gaan met de afspraak dat hij terug zou komen moest het niet lukken, maar.....
toen kwamen de foto´s en toen kwam zijn ware aard naar boven, in zijn nieuwe thuis....
Barney is een droomhondje, mensen zijn zo gelukkig met hem, willen hem nooit meer kwijt, het oude ventje is gelukkig en denkt misschien maar heel even nog aan de tijd bij ons....
we missen ons veertje bij aankomst in de Refugio....
Wij missen ze telkens weer, met pijn in ons hart gaan we telkens naar het vliegveld... maar weten dat hun geluk dan pas begint en dat wij maar een tijdelijke opvang zijn, een springplank naar het nieuwe geluk, het leven vol waardering en verwennerij, wandelingen en warme mandjes, .... en zoveel meer.
Toch is het vaak pijnlijk als je ze ziet gaan, ze komen vaak binnen als wrakken, ondervoed, verwaarloosd, mishandeld, en soms agressief, maar als je ze tracht te begrijpen, en hen aanpakt, met hun babbelt en hun behandeld met respect en liefde, zijn er weinig die je moet laten gaan met angst, want elke viervoeter die voelt dat het goed zit, dat je het beste met hem meent, gaat zo verschrikkelijk veel van je houden, dat het elke keer weer pijn doet als je ze op de band zet op het vliegveld,....naar huis, als ze je dan onbegrijpelijk bekijken, vanuit hun tranpsportkooi, hun pootje drukt tegen de deur, van ,... en wat nu,....
en dan gaan ze in het vliegtuig.... weg van ons, de grote reis naar het nieuwe geluk.
Konden we ze maar af en toe es opbellen en hen vragen hoe het gaat, hoe hun leventje nu verder gaat, en konden we maar laten weten dat elk van hen voor altijd in ons hart is gergrifd, de ene al wat meer dan de ander...
Eén ding is zeker, elk is de moeite waard, kijk maar naar Barney !
Fabiënne, 13 december 2008
Harry
Toen we deze week naar het dodenstation van Málaga gingen, zagen we in de verte een man aankomen met een prachtige labrador. Hij liep fier als een gieter naast zijn baasje, zijn leibandje in zijn muiltje en heel overtuigend waggelde hij aan zijn zijde, af en toe opkijkend naar baasje, want daar had hij een eindeloze bewondering voor.. voor zijn baasje...
Eens boven, vroeg ik hem of hij een vriendje kwam adopteren voor zijn mooie hond...
De spaanse man bekeek me, en zei toen, ''No, no, ik breng deze binnen, heb andere plannen nu, hij moet eruit''',.....tot mijn grote verbazing vertelde ik hem dat na tien dagen zijn beste vriend, er niet meer zou zijn,
waarop hij zijn wenkbrauwen ophaalde, en zei, ''Het zij zo, dat is het leven",.....
En zo kwam HARRY in ons leven, tegenwerkend keek hij zijn baasje na, die niet een keer omkeek,
niet even een emotie toonde, niet even bedankte voor de vriendschap die hij in zijn verder leven nooit meer evaren zou...
HARRY was gedumpt.... ten dode opgeschreven...
Hij is nu bij ons, en we zijn allemaal verliefd, hij is nog een beetje stil en vraagt zich af wat er nu gaat gebeuren,
wacht tevergeefs op zijn baasje, gaat met ons wandelen met zijn leibandje in zijn muiltje, kijkt ons met die trouwe ogen aan, het is een echte deugniet, een lieverd,
Onze HARRY WIL GRAAG NAAR HUIS...
Zijn Kerst zal anders zijn dan vorig jaar, toen had baasje nog geen andere plannen met zijn leven...
Fabiënne, 8 december 2008
Nika
Eén van de zovele gewonde podenco´s die dezer dagen worden gedumpt,.....
NIKA, een kleine grote dame, waar je alleen maar kan op verliefd worden, zo een geweldig karakter, een Podenco, als alle anderen, een zalig ras,....
Voor jou gaan we vechten, kleine meid....
Fabiënne, 2 december 2008
Dante
DANTE werd drie keer door zijn baasje terug naar het dodenstation gebracht, telkens brak ie uit en ging terug naar huis, telkens bracht baasje hem terug.
Hij wilde zo graag bij hem blijven, de laatste keer toen hij DANTE terug bracht zei het baasje, ''nu nog eens een keer terug komen, een kogel in je kop......."'
Dante werd dan naar ons overgebracht en stopte met eten,.... treurde en treurde, kan er niet bij, zijn baas, die alles voor hem betekende, liet hem in de steek,
elke dag kijkt DANTE waar hij blijft, hij kan de weg nu niet meer vinden, 2 uur verderop, wacht hij op dat ene baasje,
trouw en vol hoop blijft hij denken dat alles nog goed komt, dat hij straks toch voorbij komt,....
DANTE, een trouwe vriend....
Fabiënne, 2 december 2008
Byron R811-015
Na de hel die deze hond doorstond is de refugio een Hotel van 5 sterren, maar daar is hij nog niet,
hij herstelt van zijn wonden in het ziekenhuis, zijn "'baasjes"' hebben hem zwaar mishandeld,...
Zijn oortjes werden bewerkt met een hakmes, en een stuk werd barbaars afgesneden, zijn staart werd ook verminkt,...
Hij werd geslagen omdat hij niet wilde waken, blaffen, maar BYRON heeft angst om zijn stem te laten horen aan de mens,...
Een nylon koord werd hem aangedaan als baby pup maar nooit meer vervangen, het groeide mee in zijn lijfje in en de gevolgen zijn dan ook verschrikkelijk,
over de Nylon koord was al een ander huid aan het groeien maar alles verzweerden en de pijn moet ondraaglijk zijn geweest, hij werd door de familie achter bij de vuile en oude spullen gedumpt, hij was voor niets goed, en dus maar bij het oud vuil, echter BYLON leefde en wilde toch bestaan,....
De nylon band werd operatief verwijderd, Byron heeft wel weer pijn, maar die pijn wordt elke dag beter, ook zijn er mensen nu met hem begaan, ...
Het best zou zijn dat BYRON zijn verhaal vertelde, wij, mensen kunnen niet vertellen wat er in hem omging als kleine pup, als tiener en als volwassen
hond, geen mens kan weten wat er in dat kleine kopie omging, geen dag geluk heeft hij gekend, zijn oogjes staan verward in zijn kopje, niet wetend waar al die aandacht nu van komt, toch durft hij je een likje geven, bang maar hoopvol uit zijn ooghoek kijkend,.....
Als je hem ziet spreekt zijn hele lijfje, verminkt en ondervoed, zonder woorden maar zo duidelijk, wat een mens kan doen, kan uiten, hoe walgelijk ben je wel als je een onschuldig braaf beest als deze uit plezier verminkt en mishandeld, hoe ziek kan een geest zijn, en dat alles, dat kan, hier in Spanje, ongestraft, je hoeft alleen maar de perrera (Dodenstation) even te bellen en dan komen de mannen met de glazen ogen je storend element wel even weghalen, om dan vervolgens te forceren naar de dodenkamer, en daar stopt dan dat leven,....dat kan,... oktober 2008,...Andalusie,...
BYRON is nu veilig, BYRON, weet niet wat hem gebeuren gaat, uiterlijk mooi is hij niet meer, maar zijn innerlijke zijn, is mooier dan welke parel ook, zijn zachte en lieve karakter streelt je hart, hij verdient iemand die zoveel van hem houdt dat ie zijn geluk nooit meer op krijgt,....
BYRON is bijna in zijn nieuwe 5 sterren Hotel,...de refugio,....kan je je voor stellen wat hij gaat doen als hij straks in een mandje ligt, een knuffel krijgt, een been en een wandeling, speciaal voor hem,
Fabienne
Emotionele privé toestanden....
|
Een jong Engels gezin kwam een jaar geleden naar Spanje, hun droom werd werkelijkheid,
zij was Lerares, hij fotograaf, twee prachtige bloemen van kinderen, hun 5 hondjes
waren er ook bij, 5 springer spaniels, bruisend gezin, met een bruisende toekomst.........zo dachten ze,....
Een jaar later, ....het jonge gezin werd opgelicht en bedrogen, afgeript en zwaar emotioneel verminkt,
geen geld meer, noch werk, noch mogelijkheden om de enorme chaos die werd toegericht te herstellen,
Vader vloog reeds terug begin september naar Engeland, om werk te zoeken en te redden wat te redden was,
om de retourtickets te verdienen van zijn gezin en zijn hondjes,....
Mama bleef achter met twee kinderen, en vijf honden, hopend op de oplossing dat iedereen veilig naar huis kon,...
terug naar Engeland,...maar,.....
31 Oktober, een jonge vrouw staat voor me met twee kindertjes, bleek en met rode beweende oogjes,
en... met 5 hondjes, nauwelijks verstaanbaar huilt de moeder en smeekt ons haar hondjes te redden,
ze ziet er erg ontzet en grijs uit, op van de zenuwen en ten einde raad, tranen lopen van elks wangen,
hondjes weten niet wat er gebeurt, het zakje eten, hun riempjes, hun speeltjes, alles is erbij, de hopeloze vrouw,
bekijkt me met zo een intens verdriet, dit is geen comedie, dit is echt, en uit het hart, we nemen de hondjes tot ons,
en beloven om zeker goed voor hen te zorgen, op den duur stonden we daar allemaal te huilen, het was echt adembenemend triest,
langzaam wankelt de mama en de kindertjes weg, alsof ze geen kracht meer had en kijkt nog even om, de kinderen zijn niet te
troosten en willen hun hondjes niet achter laten,... ze begrijpen dit niet, net als de vijf hondenkinderen stort hun wereld nu in,
en wat kan een mens doen, het leed van mens en dier raakt je altijd, hoedanook,....dit wens je niemand toe,
het lot heeft zo beslist, ...
En zo kregen wij Ed, Bagel, Sparky, Moppie, en Belle bij ons, van een warme thuis naar een kil hok, hoe hard we ook
probeerden ze te troosten, hun wereld is ingestort, hun blik is triest en vol onwetendheid, vol verdwazing en zonder begrip,...
elk van hen is een gouden mand waard, elk van hen, het zijn echte huiselijke lieverds, die dit niet hebben verdient,
je kan wel zeggen, hoe is het mogelijk, je moet voorruitzien en zoverder, maar in hel leven weet je nooit,
zeg nooit nooit, het jonge gezin dat een jaar geleden met zoveel dromen en verwachtingen hun spaanse leven begon is vandaag een wrak,
elk, jammer genoeg zijn deze vijf lieverds hier ook slachtoffer, en zo gaat het elke dag maar door,...
Dit is een van de zovele stories die wij dagelijks doorstaan, elk verlaten dier heeft zijn verhaal, elk heeft een leven gehad, waar dan ook,
de massale terugkeer van de engelsen naar hun land brengt ons dagelijks zoveel dumpingen, de meeste hebben er geen probleem mee,
en dumpen ze even voor ze naar de luchthaven gaan, samen met het buiten zetten van hun laatste vuilbak,....maar anderen hebben het niet
zo gewild, .... |
   
moppie belle sparky bagel
CRY FOR THEM ANDALUSIA...
Beste Allemaal,
Vandaag 29 oktober 2008, de dag begon druk, vanmorgend vroeg bracht ik al twee van onze vrijwilligers naar de luchthaven,
samen met Adam en Nymfa, en twee babypoesjes, operatie gelukt, naar de volgende vlucht, andere vrijwilligers nemen ook hondjes mee,
alles loopt goed en na de vluchten ga ik met Kerry, onze nieuwe kracht naar Cartama dodenstation, vastbesloten wil ik levens redden, ....
In het dodenstation aangekomen is het een drukke bedoening, volle autos rijden af en aan, honden worden uitgeladen en onmiddellijk in de dodenkamer geforceerd,
het huilen en de doodsangsten die die dieren uitten gaan door merg en been, mannen lopen af en aan, met grote vangstokken en haken om de keeltjes
te kunnen grijpen op afstand en om hun macht en werk te kunnen uitvoeren zonder te worden gebeten....het zijn mannen met glazen ogen, gevoel noch menselijkheid komt hier aan te pas, de podencos kijken je aan, zij worden hier massaal afgeslacht, stilletjes opzij, ongezien, stonden we dit tafereel met afgrijzen te aanschouwen, machteloos, en hopend op een mirakel dat deze dieren zou kunnen redden van de dood,... maar niets is minder waar,.....
We werden gezien en weggejaagd, dit hoeft geen pottenkijkes, dit is hun macht, hun wereld, hun doden, hun verplichting van de spaanse overheid,
geen sterilisatieplanning, geen nadenken over hoe komt het dat hier duizenden doden vallen per jaar, hoe komt het dat de oven rechtopstaand en sterk afgetekend tegen
de hemelse blauwe hemel, dag en nacht draait de oven volle toeren,....,....hier wordt niet gedacht, gevoelt, hier is het doden, dag en nacht, door deze mannen met hun koude glazen ogen,....in opdracht van de spaanse overheid,....
Verderop ontdekten we de volgende gruwel, alle puppies die binnen komen zitten samen op een klein stukje terrein, 4 m bij 4 m, hele kleintjes en grote, het doet er niet toe, sommige zijn bijna dood,
anderen kijken troosteloos en angstig voor zich uit, plots zien we dat ...
de andere puppies eten aan een dood lijkje...., toen we dat zagen hebben we echt geroepen en getierd, teveel is teveel, het lijkje dat al half was opgegeten werd uiteindelijk verwijderd waarop de andere hondjes direct weer een kleintje aanvielen, om te doden, en op te eten, gelukkig hebben we dit kleintje kunnen redden, ....uiteindelijk werd een hoopje brokjes in een hoek gegooid waarop de hondjes vlogen, ze hadden zo een honger dat ze de aarde errond mee opaten,....ze eten mekaar op van de honger,...het is onwaarschijnlijk maar waar,....15 pupjes hebben we mee genomen,
plaats heb ik niet maar we zien wel, de meeste zijn ziek en bijna dood, maar ze zullen ten minste een waardige dood hebben, ze zijn hier op deze wereld gezet om te leven, niet om op die manier te worden gedumpt en dan te worden gedood op deze meest afschuwelijke wijze,.... leven wij hier echt in 2008 ?, is dit Europa ?, nochmaals ?, is dit een land met cultuur en moraal ??, voor mij is dit ver te zoeken,
het is barbaars en sadistisch, smerig en onmenselijk, mensen, wat we vandaag mee maakten doet een mens walgen van afschuw, ik kan dit in geen woorden brengen noch uiten,.....
We zijn terug gekeerd, met een overvolle auto vol levens, het zijn onze nieuwe projectjes, toen we bij ons in de refugio aankwamen, mochten ze allemaal rennen en eten, en drinken, en knuffelen, en zot doen, en je zag die snoetjes zo veranderen, hoe ziek en hongerig ze ook waren, ze waren gered, en ze wisten het, ze voelen en ruiken niet langer de dood, maar het leven, waar ze recht op hebben,....
het grote zieke mastien vrouwtje, mager en zwaar ondervoed, maar huppelend en zwabbelend, onhandig dansend van geluk, likte de dierenarts volledig naar de hemel uit dankbaarheid voor haar
eerste koekie, na haar eerste hulp en behandeling, de twee galgo s spurtend over ons terrein en opspringend en kwispelend, lachend van contentement, de kleine cocker, de knappe straathond, de stoere beagle, en de vele puppies,.... deze zijn veilig,...... maar je hart doet pijn, denkend aan de velen die je achter liet, hun leed, hun blik,.... staat op je netvlies gegrifd,....het laat je niet los, je kan het niet wegdenken, hier wordt een mens anders van,.... Kerry, onze nieuwe kracht, kon niet geloven wat ze zag,.... weinig mensen kunnen ons begrijpen, maar als je dat ziet en voelt, dan pas kan je oordelen,
en weten, wat er hier dagelijks speelt, dit land is een gruwel voor elk dier, het is echt met geen pen te beschrijven,... geen recht geen waarde, geen bestaan is hun verzekerd,....
Wanneer worden onze noodkreten gehoord, wanneer zal hun huilende roep uit het dodenhuis een stem dragen die hen bevrijd van deze praktijken die hier jaren en jaren en jaren,een normale gang van zaken zijn, het is de wet,....
CRY FOR THEM ANDALUSIA,....
Fabienne
Oude podenco...
Tijdens de maand september kreeg ik telefoon van een oude man,
een echte Andalusier,
hij was jager en had heel veel podencos tijdens zijn leven zien passeren,
zo hij vertelde was het gebruikelijk dat hij na de jacht de verzwakte dieren ophing of doodschoot,
dat was zo, dat was al altijd zo geweest, echter, met Phil had hij moeite, 10 jaar lang had hij mee gedraaid,
10 jaar lang had hij geproduceerd en honderden kleintjes waren door hem verwekt en door een hels leven gegaan,...
Fier als een gieter en vol van trots vroeg hij of Phil bij mij mocht komen met hem had hij echt moeite om een kogel door
zijn kop te schieten of om hem op te hangen, op de een of andere manier was Phil zijn lieveling en omdat hij gehoord had dat wij
ook oud spul, zo zei hij het, redde, vroeg hij of Phil mocht komen,...
Met ingehouden woede, met een krop in de keel, en vol afschuw liet ik de oude man onmiddellijk komen met de oude podenco,...
Toen ik hen zag voldeed het beeld volledig aan mijn waanbeeld, een typische kadeto, wrang en ongeschoren, ruw en zonder enige emotie,...
en naast hem de oude podenco, rustig en trouw afwachtend wat zijn Baas hem wilde doen,...geen emotie, geen kwispelend staartje,
oogjes moe en opgebruikt, zijn lijfje freel en ondervoed...
Zo kwam Phil bij ons binnen,.....en ligt nu al beter dan ooit, in een mandje bij ons, genietend in het zonnetje, hij is het niet gewoon om dagelijks te worden gevoed,
kijkt alles met zijn oude oogjes aan, nooit eerder werd ie verzorgd noch aangehaald,....
Een nieuwe wereld opent zich op zijn oude dag,.... en nu nog ergens warm liggen en bemind, om dan toch nog even te hebben genoten van dit korte leven...
  
Elke dag opnieuw komen er wel enkele hondjes binnen, sommige gaan vlug anderen blijven lang bij ons,
maar degene die het meest aan je hart gaan zijn die zieke en oudjes, klein Jefke zat met zijn rugje naar ons toe
bibberend in zijn hokje, toen we nader gingen zagen we dat hij een enorm wond had en zijn hele achterkant uit zijn
oude lijfje hong, pijn en pijn,... onbegrip, .... dat was zijn leven geworden en bovenop gedumpt, hier wilde ze geen geld noch moeite
meer voor doen, zijn baasje vonden het dodenstation zijn laatste groet,....
Jefke beet ons van alle kanten van de pijn, langzaam hebben we hem in een dekentje mee genomen en de hele weg hebben we met hem
gebabbeld en geknuffeld, stilaan was ie weer een beetje blij, maar de pijn konden wij niet afnemen, hij had koorst en was ziek, voelde zich zo ellendig maar toch ook
zo dankbaar dat wij hem weer mee namen en lief hadden, maar heel even,...want de dierenarts beslistte dat kleine Jef niet meer goed kwam en beter heen ging,
we hebben Jefke laten gaan, het was het beste voor hem,...
Op zo een momenten blijf je toch even staan, oudjes, hoe kun je een hondje dat jaren je eigen kleine lieverd zou moeten zijn,
dumpen als een stuk vuil,.... hoe kan je het over je hart krijgen,...
als ik naar mijn eigen oudjes kijk, ons oude grompot Honey, onze eeuwig zagende Siebe, ja, ze hebben kwaaltjes en zijn humeurig ,
zijn potentaat en politiek, maar voor geen vermogen zou ik ooit hen laten staan in de koude, of dumpen in een dodenstation,
zovele oudjes bij ons, zovele lieve gewezen kameraden,.... wegkwijnend en triest denkend aan toen, vasthoudend aan de gedachte,
dat hun baasje straks weer langs komt en hen mee neemt, hoopvol een tijd, en dan,.... stilaan wegkwijnen en stilaan realiseren dat dit het einde is,
....onze oudjes,....ze hebben zoveel beter verdient,....
Hoe kan je het over je hart krijgen, ...... nooit of te nimmer zouden zij jouw dit aandoen,.....
 
Popov
De economie gaat slecht en dat betekent hier in Andalusie de massale dumping van honden en katten,
de meeste dodenstations draaien topcijfers, doden en doden, en elke hond betekent geld, de spaanse families
lozen hun pups in de vuilbak, op straat, of aan een koord aan onze poort, velen eindigen in de "'perreras'".....
Ook broodfokkers beginnen hun dieren te dumpen, ze worden niet meer verkocht en dan,.... dan als die arme
sukkeltjes geluk hebben komen ze bij ons terecht, in welke staat dan ook, geen woorden heb ik voor mijn afgrijzen aan dit soort mens,
maar met vuisten in je hand neem je elke dier in nood bij je binnen, .... deze week kwamen bij ons zo terecht,
wij stellen geen vragen, .....
4 bassethondjes, en 1 beagle fokteefje,....elk op zich was zo bang, nooit eerder waren ze geknuffeld, kenden geen mensenhand,
waren sinds maanden wachtend op een baasje, maar die kwam niet, hun te kleine kooi maakte hen zwak en miserabel,
nu waren ze te groot, dus weg ermee, ....
Popov is een van hen, een kleine verlegen jongen, die niets of niemand ooit heeft leren kennen, zijn achterpootjes zijn zwak en zijn sluitspiertjes
zijn niet ontwikkeld, hij kende geen strelende hand noch tuin, noch huis of auto, niets, net als zijn lotgenoten, een nieuwe wereld ging voor hen open, de dag dat
ze bij ons binnen kwamen,....
Kleine Popov is de grootste pechvogel, zijn pootjes zijn misvormd door het lange opsluiten in een veel te kleine kooi,
iemand die heel veel tijd en geduld heeft om te vechten voor dit baasje is altijd welkom, kleine POPOV kan zijn behoefte niet bedwingen,
en dus is het van belang dat mensen dit weten, wij hier werken aan zijn beterschap, zijn karakter is gewoon super, een lieve bedeesde kapoen,
speelt heel graag met al onze andere honden, stilaan komt hij ook naar ons toe, stilaan ontdekt hij liefde en geborgenheid,
soms komt hij naar me toe en bijt lichtjes in mijn handen, heel speciaal, en loopt dan weer vlug weg, dan komt ie weer terug,....
we zijn op goede weg,.....
Samen met POPOV kwamen binnen FARAH EN ROMEO, CHARLY en CHULA, CHARLY is een van de grappigste bassets ik ooit zag,
op zijn te hoge poten is ie zeker dat hij niet op zijn oortjes trapt, ....allen zijn nog steeds bang, maar we maken elke dag een beetje vordering,
en ze komen zeker weten goed, want hun nieuwe leventje bevalt hen wel,....
Podenco gedumpt..
 
 
 
Weer en weer, en weer een podencootje gedumpt,....ik weet het, we hebben er zoveel,...
maar hoe kunnen we het over ons hart laten gaan en Neen zeggen, als dit sukkeltje je weg kruist,...
ze kijkt je niet aan, ze duwt haar hele lijfje van je weg,
hoopt dat je weg gaat, dat je haar niets aandoet, de angst, de herinneringen, de vernederingen,
die mens, die mens, zou ze ons vertrouwen,.... wat zou ze doen,
vol met teken en andere parasieten trachtte ze te overleven,...kleine muis,
kom maar bij ons binnen, poco a poco, en straks misschien in een lekker warm mandje,
bemind en verwend, gekoesterd en kwispelend van contentement,.....
Señor is een speciale hond....
Señor is een podenco gekruisd met galgo, dit is te merken aan zijn elegante stijl en outlook,
Señor behoorde toe aan een van zovele harteloze jagers, en als het hier de gebruikelijke gang
van zaken is werd hij nadat hij niet voldende jachtinstinct toonde verworpen en over gelaten
aan zijn lot,....
De harteloze jagers hebben de mama s constant aan een korte ketting hangen, om te produceren, diegene die niet in hun smaak
vallen gaan een tragische en pijnlijke dood tegemoet, kleine puppies worden geboren en geboren, zonder uitkomst en vaak
redden ze het niet, in hun harde en gruwelijke wereld waar hun leventje start,...
Señor, werd gelukkig of ongelukkig zwaar gekwetst door een wild zwijn, hij werd achtergelaten voor dood, en verloor enorm veel bloed,
hij had een immens geluk dat er een jonge man hem aantrof en hem toch meenam naar het dorp, de jonge man die geen geld had om naar de dierenarts
te gaan maar toch de hond een kans wilde geven begon zelf de wond te verzorgen en naaide zelf grote gapende wond, met naald en draad,.....
Het bloeden kon worden gestopt, maar er volgde een enorme infectie ....
De jonge man kwam toevallig langs bij Isabel, en smeekte haar om Senor op te nemen in haar huisje, hij moest het dorp verlaten en naar de hoofstad Malaga
gaan, via auto stop,.....hij kon niet meer blijven en toen Isabelleke"" ja"" zei en Sinor opnam kreeg de jonge man de tranen in zijn ogen en smeekte haar goed voor hem te zorgen ....
Nadat hij het verhaal van Señor deed, wees hij vooral op het feit dat Senor een hele speciale hond was,...
Isabelleke ging onmiddellijk naar de da met haar nieuwe zorgenkind, de wonde was nog steeds erg geinfecteerd en stond open, langzaamaan ging het beter en beter, met tijd en geduld,...
De jonge man had gelijk, Señor was een hele speciale hond, hij is bijzonder liefaardig en zacht van aard,een mens die van dieren houdt en in die prachtige ogen kijkt,
denkend aan zijn lijden dat voorbij is, maar van hem een bijzonder dier maakte, vol dankbaarheid en dank aan de mens die hem ook redde,.....
Nu is Señor veilig en gelukkig in goede handen maar zou zo graag een thuis krijgen waar hij mag wonen, zijn verdere leventje, een familie die hem liefheeft en koestert,
hij is de elegantie zelf en als zijn naam zegt een echt meneertje, die graag verwend en bemind zou worden, door een mens die voor hem kiest en van hem houdt,...
Je kan nooit beschrijven of weergeven het verdriet en lijden een hond doorstaat, maar laten we hopen dat op een dag zijn dag komt dat hij gelukkig wordt en dit alles achter hem laat,....
Señor is een speciale hond,....
Tok Tok update
 
 
Onze TOK TOK maakt het goed, de operatie is goed gegaan en TOK TOK voelt zich duidelijk beter,
had erg veel pijn, arme knuffel, maar er is dus hoop op een goede afloop, ondertussen laat TOK TOK het zich lekker geworden, de knuffelbeer,...
Tok Tok..
 
TOK TOK, het kleine hondje van een jaartje of zo, werd aangereden door een auto,
hierop kroop hij langs de kant van de weg waar hij bewegenloos bleef liggen voor uren en uren, geen mens keek naar hem om,
lopen kon ie niet meer, stilletje huilend van de pijn hoopte kleine TOK TOK op hulp, die veel te laat kwam, hij werd uiteindelijk door de politie
binnen gebracht in een kliniek, zijn pootje was op verschillende plaatsen gebroken en zijn hele lijfje zat onder de kneuzingen ....
bloeduitstortingen,... als bij wonder heeft ie gevochten voor zijn leventje, en heeft het gered, na een spoedoperatie is hij nu buiten levensgevaar
en stilaan recupereert hij nu van zijn avontuur, zijn baasje keek niet meer om,.... geen teken, geen bezorgdheid, geen hulp, ....hij was vergeten,...
had nooit bestaan, ....
Bij ons thuis is TOK TOK een grote lieve flodder, is lief en sociaal met kat en hond, is heel flink en wacht geduldig tot alle verbanden straks af mogen
en hij weer kan genieten van dit leven, omringd door mensen die hem lief hebben en knuffelen, hem nooit meer kwijt willen en morgen en overmorgen en elke dag van zijn leventje zullen beschermen, ....TOK TOK verdient meer dan het aller beste,....
Terwijl ik deze tekst voor hem schrijf ligt hij op mijn schoot, met zijn grote plaastere been, en kijkt me aan met de trouwste en dankbaarste oogjes,
zucht even diep, hij weet alles zo goed,.... kleine drummel,.... met jouw komt het goed,...
Vicky
You can´t win every battle,.....
but we won, we zijn er bijna,.... nog even,
en onze Vicky heeft THE BATTLE gered !!!
Kleine lieve schat, we zijn zo trots op je, we weten dat je straks naar je baasje gaat,
wat zullen we hier een leegte voelen, we zijn zo veel van je gaan houden,
je bent een schat en we zullen je altijd in ons hart bewaren, ten alle tijden,
kleine podencita,.... we hebben het samen gered,....
proficiat kleine moedige spruit, we hebben zoveel van je geleerd...
Waarom adopteren? Why adopt?
Spooky voor en na.......
Spooky het oudje weet en begrijpt alles.....
Zie verhaal zomer in Andalusië onderaan.
Foto 2 Spooky doet de was....
Toscah voor en na....
Cockers, en cockers, ze worden hier als broodjes verkocht en als vuil gedumpt eens dat ze wat ouder zijn en hun
snoezig snoetie volwassen is, de dodenstations hebben altijd wel een cocker zitten, hier is TOSCAH, een iets oudere
cocker die sinds jaren verwaarloosd werd en net voor de vakantie dan uiteindelijk gedumpt,...
Ze is zo een vriendelijk kwispelend vrouwtje, zo blij toen haar stinkende dichtgeklitte vacht van haar werd weggeknipt,
ze is nu bij ons in goede handen en we hopen dat zij een liefdevolle thuis mag vinden waar zij haar laatste jaren gelukkig slijten mag,...
haar staartje zal nooit ophouden met kwispelen uit dankbaarheid,....
Zomer in Andalusië....
Juli Augustus, mensen komen met volle vliegtuigen genieten van de zon en de zee, gezellige etentjes en zuiderse atmosfeer,....
Ondertussen worden de perrereas overbevolkt ..... vakantie ....
Los Barios dodenstation puilt uit, de situatie van deze dieren hier is erbarmelijk, afgrijselijk, onmenselijk en ondenkbaar, de vergaderingen,
de beloftes, er verandert totaal niets, de honger en de ontbering is niet om aan te zien....
Toch ligt hier de schuld bij de bevolking zelf, en de spaanse overheid, ..
Waarom nemen ze hun verantwoordelijkheid niet en zorgen voor deze stakkers tot de dood hen scheidt,
maar de perreras, een uitvinding van de spaanse overheid is sinds jaren de manier om heel gemakkelijk van je trouwe vriend af te komen
als ie oud is te speels of te groot, niet past bij het meubilair of niet past in het leven, waarom dan ook, perrera,....
  
Galgo telt zijn dagen af... Als je ziek bent blijf je ziek,.... 10 dagen,...tellen af,..... Oudje weet en begrijpt alles,...
Het is erg warm, de refugio kooien zijn zo verschrikkelijk heet dat we onze stakkers dagelijks nat spuiten om een beetje verkoeling te kunnen geven,
Pampa, Mieneke, Speedy Leon en nog enkele anderen roepen al om hun douchke als we toekomen,
de cockertjes bijten in het water en de anderen rennen in hun hok,
vinden het maar niets, water,....
We trachten ze allemaal een wandeling te geven per dag en tussen de twee shiften mogen er een tiental lekker heel de namiddag rennen, oude Milan
geniet van de koelere kliniek en nestelt zich in een mandje speciaal voor hem gemaakt, oude jongen, zo content,....
Terwijl dat wij de storm van de zomer trotseren gaan de massale slachtingen in de perreras verder,
duizenden honden en katten worden afgeslacht,
met de economische crisis hier in Andalusie is het nog erger, en ze voorspellen nog een zwaardere dumping van hondjes,
want de spaanse mensen hebben geen geld meer en het eerste dat dan weg moet is hun viervoeter,....
Elke dag heb ik gemiddeld tussen de 30 en 40 telefoons om een hond te dumpen, omdat wij niet meer kunnen gaan al deze dieren naar het dodenstation,
het is een zeer trieste situatie, maar voor de perreras zijn het gouden tijden want elke dode hond betekent geld,....
En ik........ En ik.... En ik......?
De realiteit is hard en je voelt je zo machteloos tegenover al die lieve honden die moeten sterven voor ze hebben geleefd,
omdat wij mensen maar doen,
er wordt niet nagedacht nog overlegd, en daar zijn ze dan op een dag, hun leven wordt onverbiddelijk afgebroken,
en zij ondergaan hun lot, in de handen van die mens....
Het kleine beige katje zit op het dode lijk van haar vriendje, Los Barios,....in hun eigen uitwerpselen,...dagen 10 tellen af....
waarom zouden ze inspanningen doen, ze gaan toch dood,....
Zomer, prachtige stranden, zalige terrasjes, dans en plezier, ..... afgeborstelde hotels en keurige obers om de toeristen hun wensen te vervullen,
en achter elke hoek de ellende van de dieren, maar hier heeft Spanje geen oog voor, ze doen ze hier liever dicht,.... de perreras branden wel,.....
Vicky Update
Ons Vickytje gaat met kleine milimetertjes vooruit, we hebben nu een gelukkige Vicky, ze loopt, eet en is erg alert, bewaakt haar tuintje en ligt languit of in de zetel, of op bed, of in het zonnetje.
De behandeling tegen Leishmania gaat goed, maar de diarree krijgen we niet onder controle.
Toch gaan we door, want Vicky wil mee, ze is nog amper aangekomen, 400 gr om juist te zijn....
we blijven doorgaan met onze lieve kleine meid.....
Fabiënne, 13 juli 2008
Verbouwingen
Hallo allemaal,
We gaan door met de verbouwingen in de refugio, heel wat vrijwilligers komen dezer dagen naar ons toe
en helpen ons op alle mogelijke manieren, verbouwen en verbeteren is de boodschap, en onze hondjes gaan stilaan naar een verbeterd
tijdelijk verblijf, krijgen dezer dagen extra knuffels en aandacht, zalige momenten,....
In afwachting van een thuis voor elk, ergens, wanneer weten we niet, ...
maar elk hoopt op die ene dag dat ze naar hun gouden mandje mogen vertrekken,... dankzij de talrijke vrijwilligers krijgt elk hier een kans,
en daar danken wij voor !!
Mijn droom was om een klein ouderlingentehuis te maken in onze refugio, waar vroeger duizenden hondjes hun geest lieten,
op die plaats wilde ik zo graag nieuw leven creeren, waar voor de dood geen plaats meer was, een onverwacht bezoek van een
Zweedse dame, Ully bracht ons de verrassing, een hele week lang heeft zij met haar personeel deze droom waar gemaakt,
op de foto s kan je zien dat het ouderlinge hoekje in opbouw is, ook zullen we een gedeelte afmaken waar onze kleinste kunnen rennen
en ravotten, een mooier geschenk konden we ons niet indenken,en daarom een grote merci aan Ully en haar personeel !!
Het kleine huisje gaan we gezellig inrichten met een huiselijke sfeer, een huisje ingericht waar onze oudjes, die zo genadeloos worden gedumpt
zich toch een beetje kunnen vinden, na jarenlange trouwe liefde aan die baas die voor hen de wereld was, evenaren kunnen we nooit,
maar we gaan toch proberen, we willen hen zo graag terug zien schitteren,....
Zij verdienen zoveel meer, waren eens de gewilde pup, die heel het gezin ontroerde, .... en nu dat ze oud zijn en kwaaltjes mee brengen
met hun leeftijd is dan het dodenstation hun laatste groet,...
Onze lieve Nana is sinds kort opgenomen in het ziekenhuis, ons alleroudste, altijd even lief en altijd even rustig, we vrezen voor haar leven,
het was alsof ze het nu opgaf, niemand wilde haar, maar velen hielden van haar op afstand, wij duimen voor je oude knuffel Nana, ze werd gisteren geopereerd
aan een tumor, we hopen dat ze toch nog even kan genieten van het nieuwe huisje,....
Haar vriend Ramses is erg stil en verdrietig, ze deelde samen een kooi, en Ramses mist zijn vriendin, samen zitten ze al zo lang in de refugio,
samen zagen ze er zoveel komen en gaan, ze vonden steun bij elkaar, nu Nana er niet is is Ramses echt depressief en eet niet,
ze hebben zo intense gevoelens en behalve dat ze niet spreken, zijn ze net als wij, gevoelig en weten perfect wat er speelt,
ze verdienen zoveel beter,....
Fabienne
 
 
 
 
Ton en Janny
 
Ton en Janny, sinds het 5 de jaar Nu bij ons, telkens om enkele weken in de refugio te helpen,
hier worden ze begroet door gekke boxer Ben, meerdere foto s volgen van de werkzaamheden
in onze kennels,.... Bedankt Ton en Janny !!!!
Dara
Beste Allemaal,
Dit is het verhaal van DARA, DARA, een moedige labrador mix was ooit een mooie gitzwarte pup die ergens werd geadopteerd en toen na onbegrijpelijke reden werd gedumpt, zwanger en verlaten doolde ze door de straten, ze was al eens eerder moeder geweest en wilde graag ergens onderdak vinden voor haar toekomstige kroost, maar geen deur ging voor haar open, geen mandje werd gespreid, ze werd overal sissend weggejaagd,maar DARA werd bijna moeder, .... en de tijd drong, honger en dorst maakte haar onzeker en bang, vuilbal per vuilbak ging dit arme moedertje af, de omringende bewoners spraken dat er weer eens een gedumpte hond rond liep, maar geen hart dat sprak, ook al smeekte dit radeloze moedertje om hulp.... Moedig besloot ze om in een rioolpijp onder de autostrade haar kindertjes ter wereld te brengen, hier zaten ze droog en even veilig tot zij hen later ergens zou mee nemen naar betere oorden, maar nu had zij geen keuze en gaf aan 5 bebies het levenslicht, een beetje verder in de riool, een beetje verder waren vuilbakken, en misschien liet er morgen wel iemand een brood, een stukje vlees, iets lekkers, achter, morgen zou het allemaal wel beter gaan en zo hield moedige DARA het vol, tot de nacht dat er plots een hevig onweer los barstte,het goot met bakken uit de hemel en de riool liep vol water, alle bebies verdronken terwijl DARA alles deed om hen te redden, het mocht niet zijn, hun korte leventje eindigde in de riool, ....vol water, .....en DARA.....
Ze haalde elk bebietje uit de riool en legde ze in het dorre gras, dagen lang bleef ze likken en kusjes geven aan haar eigen kindertjes, die er niet meer waren, ...maar hoe een kan een moeder dit toegeven,dit kon niet zijn, neen, dat kwam echt wel goed,...... omstaanders zaten er wat op te kijken,....en toen werden we gebeld als protectora, haal dat hier weg, die vieze vuile hond,....
DARA werd gered en is nu bij ons, haar oogjes staan dof en triest, ze had zo graag haar kindertjes gered in die veilige riool,...... het had toch goed kunnen komen,..... het overkomt haar allemaal een beetje,gelaten en stil kijkt ze voor zich uit,.... denkend aan haar beweegloze vijf bebietjes die zo graag wilde leven,het heeft niet mogen zijn,....
Als wij maar eens oor zouden kunnen krijgen van deze spaanse overheid hier, die zo graag in Europa dartelt en mee wil behoren tot het Europa van vandaag, als ze maar een eenvoudige wet zouden willen stemmen, dat dodenstations enkel tot adoptie mogen overgaan nadat het dier is geholpen, in plaats dat iedereen no matter who, even een hondje uit het dodenstation haalt, tussen de soep en de patatten, niet wetend wat een leven inhoud,het zijn speeltjes voor een tijdje en dan hopla, buiten, .... met als voorbeeld DARA,....
Dit verhaal ondergaat duizenden moedertjes, eens als ze zwanger zijn worden ze gedumpt, ze zijn niet langer welkom, duizenden puppies worden geboren zonder toekomst, geen kans wordt hen geveven, wij vechten hier tegen de bierkaai, je praat tegen de muren, je vecht en vecht, je geeft niet op, maar God wat is het moeilijk als je weet dat het anders kan, en dat de oplossing voor je ogen ligt, zo eenvoudig is, .... begin eenvoudig bij de dodenstations, geef ze zo maar niet weg, denk ook aan hun toekomst, hun leven, .....
Zoals jullie weten heeft elk dorp zijn dodenstation, zijn opruimoort voor viervoeters, hier worden ze onverbiddelijk elke 10 dagen vernietigt, elke dode hond betekent geld, daar wordt een dodenstation als het ware voor beloond, het is een business als een ander, en hoe wij ook trachten dit te keren, er is geen oor dat naar ons luistert, ..... Europa lijkt zo oneindig ver,....
DARA....en duizenden anderen gaan gelaten hun lot aan...
Fabiënne
Vicky update
 
Onze kleine spruit is een dapper vrouwtje, zo eentje om fier op te zijn, met zoveel pijn en toch zoveel kracht om
te leven, dit leven, Vicky gaat heel langzaam beter, ene dag gaat ze alwat beter dan de anderen, ze nam een beetje in gewicht toe, maar de diaree steekt weer de kop op, we geven niet op, samen vechten we met ons Vickske,....
Vicky update
Kleine Vicky ging even heel goed, ze nam tot 5 kg gewicht toe, toen ze plots ernstig achteruit ging en 60 gr verloor, ten einde raad hebben we alles maar dan ook alle testen laten doen, en tot op vandaag kan niet worden gevonden wat de boosdoener is van dit broze kleine podenco lieve vrouwtje,....
Haar hele lijfje staat onder korsten en broze kwetsuren, het is verschrikkelijk om te zien....
We blijven voor haar vechten, en we verwennen en hebben haar lief, de dokters hebben gisteren weer bloed en allerlei testen bij gedaan, we wachten op resultaat en hopen dat we vlug mogen weten hoe we haar kunnen redden en gelukkig maken,....
Kleine Vicky wil zo graag leven, ligt nu naast me en kijkt me met die lieve oogjes aan, ze is meer dan de moeite waard, die kleine spruit,
God laat haar leven, ze verdient het aller aller beste,....
Vicky update
Kleine Vicky is nog altijd erg zwak en we krijgen de diaree niet onder controle. Ze heeft wel eetlust maar blijft ondanks alles erg zwak en neemt geen gewicht aan.
De ene dag gaat het al wat beter dan de andere, ze geniet wel van haar nieuwe bestaan en gaat heerlijk kruipen op grote Indy om warm te krijgen, we blijven vechten voor dit kleine vrouwtje.
Fabiënne, 21 april 2008
Vicky update
Stilaan krijgt ons kleine hoopje ellende weer zin in het leven, het was niet makkelijk, en het was kantje boord,
Enkele dagen later misschien en dan was ze er niet meer geweest, gestorven van ontbering en honger, van uitputting en dorst.Met de nodige medische hulp en met heel veel knuffels en verzorging hopen we dat het kleine vrouwtje podenco het halen mag.
Ze is nu bij ons thuis in opvang en stilaan zien we haar beteren, eigenlijk is het wonderlijk hoe zo een hondje dan toch nog wil leven, toch nog bij je wil zijn, toch hun staartje kwispelt naar elke bezoeker.
Vicky heeft er weer zin, in en het leven lacht haar dit keer toe, want daar gaan wij samen voor zorgen, dat zij echt een super gouden mandje krijgt.....
Vicky
De lente is in het land, de prachtige groene landschappen zijn een stil contrast tegen de ellende
dat dieren hier dagelijks doorgaan, duizenden galgos en podencos vinden weer de dood, ook al is een wet die dit nu verbiedt, ze gaan gewoon door, er zijn er enkele die geluk hebben en in onze handen terecht komen, en Vicky is er eentje van.........
Onze auto volgeladen met kooien, een vroege ochtend en een beetje met de moed in onze schoenen, want we komen straks terug met een hele auto vol geredde hartjes, maar zoveel anderen moeten we daar laten in het dodenstation en daar gaan we dan, alles loopt vlot.
Toen we Los Baros binnen reden en de door de hevige regen verwoeste weg insloegen,
hobbelde we naar onze bestemming, toen plots sterk afstekend tegen het groene frisse gras, een klein hoofdje in onze richting uitstak, een podenco, hier was geen twijfel, zou ze willen komen naar ons,.... terwijl ik onze honden heel stilletjes hield en we onze boterhammen ten aanbod grabbelde om haar of hem toch maar naar ons toe te krijgen zagen we plots dat het kleine ding zijn staartje zachtjes heen en weer ging en naar ons toekwam, ze wilde mee, haar leven was gered..........
Het is een klein meisje, een jaartje of zo oud, beiden pootjes zijn gemarkeerd door de koord die haar heeft opgehangen, haar lijfje is een skelet en veel tijd had ze niet meer, ze steekt haar hoofdje weg in je armen, is ondanks alles de vriendelijkheid en goedheid zelf, de rosbief die we bij hadden ging er zo in, hoe kon het ook anders.
Deze kleine meid was al meer dan weken zonder eten, haar wondjes zijn zo zichtbaar en haar oogjes spreken boekdelen, ze heeft nog een lange weg te gaan, maar ze wil zo graag leven, zij is er eentje van de duizenden…..
Fabiënne, 6 april 2008
Update Mr Albertito
Stilaan kunnen we meer en meer met Mr Alberto, we kennen hem nu, weten wat we mogen en niet mogen, weten wat we kunnen en niet kunnen, weten dat Mr Alberto zijn eisen stelt, en elk van ons respecteert ze in hoge mate, want ook al is hij een karaktertje met een gebruiksaanwijzing, hij steelt je hart, als hij knorrend op zijn rugje gaat liggen, je een natte zoen op je het zicht verkoopt, heel onverwacht, lekker met je kroelt, hij is een aparte hond, daar is geen twijfel over, en stilaan gaat Mr Alberto beter en beter, krijgt dat vertrouwen weer in de mens, vergeet stilletjes hoe ze kunnen zijn, en wij trachten met al onze liefde voor hem te overtuigen
dat wij hem gelukkig willen maken, nog zo lang hij leeft,....
Ondertussen is Mr Alberto door een gezin en Denemarken gereserveerd en ik ben er een beetje
triest om, maar wij weten ook dat hij maar pas volledig gelukkig kan zijn daar waar een gezin hem
accepteert zoals hij is, waar hij Mr Alberto nummertje 1 mag zijn, zijn leventje krijgt een zalige wending
van verwennerij en respect, vriendschap en eeuwige trouw.....
Mij Albertito, voor altijd in mijn hart...
Een grappig verhaal, van een kleine meneer, Mr Alberto
Sinds ons laatste bezoek aan Los Barrios zijn wij een hele grote meneer rijker, Mister Alberto is een Engelse Bulldog met flair en speciale trekjes, hij heeft zo zijn maniertjes en zeer eigenaardige reakties.....
Hij wilde eerst niet mee, en het was een heel gesprek van mens tot deze speciale meneer alvorens hij mee wilde, zijn angst en onzekerheid speelde hem parten, hij was mager en zijn huid was zorgwekkend,
de werker van Los Barrios kreeg een stevige knauw, en in zijn kooi wilde hij eigenlijk ook niet, maar na lang onderhandelen waren we op weg...
Sindsdien is Mr Alberto himself, onze Bulldog, dus....Mr Alberto bijt als hij berispt wordt, duldt absuluut geen tegenspraak, hij mag je of hij mag je niet, als hij wil eten en je komt in zijn buurt dan bespringt ie je
zijn volle 4 poten en dreigt je te verslinden, alleen is het zo grappig dat we er om lachen, toch is Mr Alberto heel erg serieus, en wil dat je hem ook serieus neemt.......kortom, deze deugniet heeft waarschijnlijk zijn mannetje moeten staan en laat zich nu niet meer doen....
Ik heb een groot geluk, Alberto en ik mogen elkaar, als ik maar aankom is ie er al, draait zich helemaal rondom me en wil uitbundig worden geknuffeld, neemt me dan mee naar de koekendoos, en hier is geen twijfel, nu direct, een koekje en nog eentje...
hij is er eentje die weet wat ie wil, en als je hem dan gezellig buiten laat en na een hele tijd weer binnen wil halen, dan is dit enkel te verwezenlijken na een lang en geduldig liefdevol gesprek, anders draait ie zijn grappig achterwerk naar je toe en loopt tegengestelde richting,.... dus we babbelen dan weer, als Mr Alberto dan uiteindelijk binnen komt, nestelt ie zich heerlijk en voldaan op een grote speciale deken massa, kijkt nog even richting koekje, krijgt zijn koekie en gaat dan slapen...
Tot morgen Mr Alberto.....
Omdat Alberto onmogelijk zo kan worden geplaatst en een van onze vrijwilligers hevig verliefd is op hem, blijft hij bij ons tot zijn toch wel zorgzame conditie verbetert en zal dan misschien beslissen om mee te
gaan met zijn nieuwe baasje....
Je moet van hem houden, je kan niet anders, zo een speciale Meneer......
Groetjes Fabiënne
19 februari 2008
OMDAT FOSTEREN VAN ZO GROOT BELANG IS.....
DE TELEFOONS HOUDEN NIET OP, ELK ZIJN EXCUUS, ELK ZIJN VERHAAL, WAT HET OOK IS, MENSEN WILLEN VAN HUN HONDEN AF, DE ENE HEEFT ALLERGIE, DE ANDERE HEEFT EEN APARTEMENTJE DAT PLOTS VEEL TE KLEIN IS GEWORDEN EN ZE GAAN OOK NOG VERHUIZEN, ALLERGIE, OF BABY OP KOMST, ZWANGER ZIJN IS EEN GEVAARLIJKE ZIEKTE VOOR HONDEN IN ANDALUSIE, WAAR ELKE DOKTER ONMIDDELLIJK ELK HUISDIER VERBIEDT....NIEUWE VRIEND OF VRIENDIN, BRITTEN, WE GO BACK HOME....WELKE REDEN OOK IS GOED OM VLUG TE KUNNEN AFGEVEN EN WEG WEZEN, ZIJ WILLEN EEN NIEUWE LEVEN EN KRIJGEN HET, ONZE ACHTERGELATEN VIERVOETER KRIJGT OOK EEN NIEUW LEVEN, WILLEN OF NIET, HIER ZIT HIJ OF ZIJ DAN, IN EEN ASIEL, OF ALS JE PECH HEBT IN EEN DODENSTATION, EEN STRAATJE VERDER.....HUN LEVEN NEEMT OOK EEN ANDERE WENDING, ALLEEN IS DEZE VAAK FATAAL EN BETEKENT HET EINDE VAN HUN LEVEN,....10 DAGEN LANG HOPEN EN DAN IS HET GEBEURT....
Bij ons thuis hebben we op dit ogenblik, Gusje en Gusta, kartonnen doosjes bbys, mini gorillaatjes om gezellig te knufFelen,....Suske en Wiske, van de doden herrezen, na te zijn gered van de dood uit Los Barrios,...Urko, ons lief doofje, die zo zijn best doet om flink te zijn, zo innig dankbaar en onschuldig geniet van alles om hem heen, Lucia, onze elegante maar o zo bange whippet cross, die door een hel ging, en nu stilaan vertrouwen opbouwt met aan haar zijde de steun van onze flinke jongens thuis, Coco, die bijna eindelijk naar Zweden mag na 8 maanden wachten, en sinds enkele dagen ook Vanessa, een hartediefje van de bovenste plank.... zij hebben geluk en zijn in foster .....
Fosteren is zo belangrijk, lieve mensen, wij hebben dit zo nodig, als ik zie hoe je elk van hen ziet open bloeien met een beetje aandacht, een lekker snoepje en een stevige knuffel, het warme kacheltje voor hun kleine of grote lijfje ´s-avonds als de koude valt..... hun oogjes die van doffe ellende overgaan naar kleine pretlichtjes, die na enkele dagen stoer gaan opkomen voor Napoleon, onze Franse colere die altijd en overal wil aantonen hoe stoer hij wel is, boven iedereen.....onze lieve Alfa boxer Benjamin, ontfermend over elke baby pup, het kan zoveel voor hun betekenen, het is voor hun een aanloop naar dat nieuwe leven, bij iemand thuis, voor altijd.... ze zijn weg uit de refugio, die hoe hard we er ook aan werken om het een beetje aangenaam te maken, een refugio blijft.....
De koude nachten, de wind die door hun hokjes raast, de eeuwigdurende uren, elke dag opnieuw, de treurige zangliederen van hun medehondjes die huilen van verdriet, de pupjes die hier en daar sterven en de leegte die dit achterlaat, de stress van de vrijwilligers die dit zo graag hadden tegen gehouden.... zij voelen het allen samen, elke dag opnieuw, in deze tijdelijke refugio, die hun vrijheid berooft tot er iemand op hun snoetje valt.... en wil adopteren..... een dag komt voor elk, alleen is de hoop soms desperet en ver, eeuwigdurend en laten ze zich toch gaan, de wanhoop nabij snakken ze stilletjes huilend en kreunend tussen hun medehondjes, niemand hoort hun, denken ze, niet wetend hoe innig wij allen bezorgd om hen zijn, maar daar heeft een lieve wanhope viervoeter hier ,vaak geen boodschap aan....
Fostergezinnen zijn ons meer dan dierbaar, voor hen......een begin van een nieuwe start....
Fabiënne
16 februari 2008
Amalia!
Je mag het en klein mirakel noemen, Amalia, de Presa Canaria die 8 maanden lang aan een zware ketting lag, verwaarloosd werd in hoge mate en op sterven na dood bij Amalia terecht kwam, ze was zwaar ondervoed, had hoge, veel te hoge Leishmania, had Ehrlicha, Filaria, Longontsteking, je kan niet denken wat die arme stumperd niet had, het was eigenlijk om niet aan te beginnen.....
Maar we gingen ervoor, en Amalia, haar foster mum heeft het gered, ze heeft het gehaald, de liefde en zorg, de volhoudingskracht en vast geloof dat we het gingen redden heeft het gehaald, het positieve van het negatieve...... Amalia leeft, speelt, lacht en blaft, huppelt en rent, eet als een kleine beer, speelt met de pups en haalt haar verloren kindertijd in met gekke geluiden van genot en deugd, van dankbaarheid en oneindige liefde voor die mens die het allemaal voor haar deed ..... want toen Amalia een tijd lang blind was en witte waas haar oogjes dekte en de duisternis haar leven vulde, ging mama Amalia door, en door en door, stilletjes fluisterend in haar oor, dat zij haar nooit in de steek zou laten, dat ze aan haar zijde zou staan, als het moest een leven lang, maar dat de ellende waar dit arme beest doorheen ging plaats moest maken voor geluk en succes.....en kijk, hier is ons gelukskind, gezond en wel, vol leven en energie.....
 Morgen komt haar nieuwe baasje Jolien uit Belgie, haar speciaal bezoeken en ophalen, een geluksvogeltje, haar mandje staat klaar, een heel speciaal geluksvogeltje,.....
Vanaf nu enkel verwennerij en aandacht, heerlijke wandelingen.... en alles waar dat kleine hartje al altijd zo van blijven dromen is, de aanhouder wint,......proficiat Amalia voor Amalia, genoemd naar haar reddende engel.....
Fabiënne, 5 februari 2008
Zena, een moedertje meer...
Of het nu winter of zomer is, lente of herfst,
puppies worden aanhoudend geboren, steriliseren vinden spanjaarden
ronduit schandalig, castreren nog erger, het macho gedrag komt dan weer naar boven, niet het minst rekeninghoudend met de duizenden pups die hier jaarlijks worden vernietigd.
De moedertjes gaan het allemaal genadeloos onder, de pupjes worden dan als geschenk gegeven om welke reden ook, .... ZENA is een jonge moeder die door de zigeuners werd buiten gezet, ze was doodsbenauwd en haar ogen stonden groot en vol angst, hoogzwanger en ongemakkelijk, zo is ZENA met ons mee gegaan, ze was echt op punt van bevallen en enkele dagen nadat ze in haar fostergezin was gaf ze het leven aan 6 puppies, dit keer in een omgeving waar liefde en zorg primeren,
ze krijgt ook weer een beetje vertrouwen en is een ongelooflijke mama, ZENA is een 2 tal jaartjes oud,
een labrador kruising, een lieve schat ......
Fabiënne, 31 januari 2008
Los Barrios, een verslag van mijn bezoek op
dinsdag 22 januari 2008
 
Vanmorgen al vroeg op pad ,en weer naar dodenstation LOS BARRIOS.
Een raar gevoel, elke keer opnieuw, een gevoel van onmacht en machteloosheid, een gevoel van Godverdomme, en van hou je in....het gaat om hen....
Veel hondjes waren er niet, een twintigtal... enkele podenco´s stonden klaar voor de finale spuit, een grote Rottweiler keek razend om zich heen, wetende dat hij hier nooit meer uit kwam, en wij, wij trachtten te redden wat te redden valt, in onze mogelijkheden...we denken hier niet, we doen....
Een oude Cocker vol tumoren, met gele etterige ogen, die zijn dichtgegroeid in deze maanden, misschien wel een jarenlange ontsteking, horen doet ie niet meer, blaft stilletjes naar boven kijkend, alsof hij God smeekt deze rotwereld te mogen verlaten,ik kniel naast hem neer, hij snuffelt om zich heen en knuffelt dan zijn zieke oude hoofdje tegen me aan, ik wordt er triest van en begrijp zijn smeekbede, ik moet slikken, hoe kan je in Godsnaam je hond op die manier laten creperen, hoe kan je zo wreed ,zo oneindig onmenselijk zijn, we hebben gevraagd hem in te slapen, hij kon dit niet langer aan....
hij kan niet langer het slachtoffer zijn van deze wreedheid, kleine oude man, het doet me pijn, ik wil je zo graag redden maar er is geen hulp meer aan te pas, daarom hebben ze je te lang verwaarloosd....ook al wil ik zo graag…
In afdeling 8 zitten ze met zijn allen, het jonge leven, mama en dochter, nog eentje over van de zovele, die dan ook door moedige en hoopvolle mama wordt verdedigd met haar leven, zachtjes komt ze bij ons staan, wetende dat we er zijn, niet om te doden maar om te redden....
Deze hele groep hebben we gevaccineerd, en zitten nu in quarantaine, mogen ze het alstublieft halen, laat hen niet in de steek, het zijn echte kleine wondertjes....
Dan in de hoek van die grote kooi, zit een oude boxer, hij trilt en kijkt van je weg, hoopt dat je vlug weer verdwijnt, en weg gaat, maar ik ga binnen, de man van de Refugio verwittigd me dat hij gevaarlijk is en gromt, onberekenbaar is, maar eens binnen bij deze bange oude jongen, komt er die ene klik, die klik van hun instinct dat zegt, dat je het goed bedoelt, dat je er bent om hem te halen en ver weg te brengen van deze dodencel, ik zet me naast hem neer en na een serieuze babbel komt ie rustig mee en springt in mijn camionneke.....
Castor.....oude jongen....
  Dan gaan we naar twee Galgos, ik noem hen ROMEO en JULIËTTE, beiden even lief en zeker dat het goed komt, vriendelijk komen ze naar me toe, de littekens van het verleden staan op hun vacht en in hun ogen geschreven, Juliëttes oortje is zwaar gekwetst en beiden zijn erg mager en ondervoed, maar ze gaan gewillig met ons mee, op weg naar geluk en een warme zetel, op weg naar mensen die van hen houden......
Ondertussen heeft mijn eigen Max zich lustig en wel heerlijk gaan draaien in een grote enorme koeienvlaai, hij ziet groen en stinkt uren in de wind, ik dacht even, en nu gaan rijden maar dat werd dus even uitgesteld, na een woordenvloed van ongeloof en boosheid kijkt hij me zo triest aan zeggende dat hij het echt heerlijk vond..... “het waren pralinen mama...Leonidas zeker”.....soms zou je....en dus na een korte schoonmaak, gaan we op weg terug naar huis, met een extra geurtje erbij, Max en zijn koeienvlaai....
Onderweg was het opmerkelijk stil, allen waren benieuwd wat nu komen zou, elk in zijn wereldje, plots besefte ik dat mijn telefoon niet rinkelde, tijdens het nemen van de foto´s had ik hem even opzij gelegd en die lag nu dus te dansen en te trillen tussen de puppies, wat zal dat een feest zijn...
In de Refugio toegekomen, heb ik hen allen lekker ondergedekt in hun nieuwe bedjes met een warme deken, de Boxer draaide zich heerlijk rond en likte mijn hand, de Galgo´s dansten in het rond, weer enkelen gered, niet allemaal, en dat doet pijn, elke keer opnieuw.....
Los Barrios, vandaag....
22 januari 2008, Fabiënne
2 Postuurkes, 3 o´clock and 8 o´clock...
Bij het afscheid van hun baasje die naar Engeland vertrok was een hele lange brief, van uur tot uur werd ons verteld wat en hoe, om 3 o´clock en 8 o´clock stipt was het 1 koekje dat werd gegeven, ze mochten op het bed, als het “suitable” was voor de dame...
Twee bange onbeweeglijke wezentjes zaten hier naast me, bibberend en angstig om hun heen kijkend wat er nu met hen zou gebeuren, 2 postuurkes..... twee wezentjes die nog zoveel voor zich hadden....
Eens tussen de bende thuis was het te begrijpen, hun angst was nog erger, de onstuimige verwende hondenkinderen danstten rondom hen heen, kom erbij.. kom erbij...hoera hoera,... Ben, de boxer liet even duidelijk weten weten wie hier de Alfa was, Belzebub gaf hen even een likkend welkomst entree ....
Tijdens de nacht toen ik wakker werd van een gewicht boven op me, bij het aansteken van het licht was het het kleine dametje Sasha die bovenop me zat, met die grote bruine prachtige ogen, om zich heen zat te kijken, naar de grote reus Indy op haar King size bed, met haar 4 poten in de lucht, dan naar de Napoleon die als een varkentje luidruchtig een boom doorzaagde naar haar broertje die toch wel rustig sliep naast Flochke, naar Xandrine die nog rustig op haar beentje zat te smakken,....
Eigenlijk was het echt lachwekkend maar ook triest, want het arme beestje was in een totaal andere wereld terecht gekomen, van de strenge wetten op het geschreven afscheidsdocument bleef niet veel meer over, hier waren ze vrij en konden ze hond zijn, rennen in de tuin, slapen in de zetel, of op hun bedje, mee rijden in de auto, rennen in het wild, koekjes konden ook wel op een andere tijdstip dan 3 o´clock of 8 o´clock.
Onze vrienden die net op bezoek waren riepen dan 8 o´clock en beiden rende al voor het koekje, de klokken in huis stonden nu ook op 3 o´clock en 8 o´clock om toch proberen langzaam over te gaan hun nieuwe leven....
Nu zijn ze hier bij ons een drietal weken, zijn nog steeds geen haantjes de voorste maar samen lopen ze nu toch al in de tuin, vinden auto rijden heerlijk en als je even durft gaan zitten springen ze samen op je schoot en dat kunnen ze uren vol houden, ze spelen nog niet met de anderen maar zijn wel stilaan gelukkiger, moesten ze samen kunnen blijven zou mooi zijn, het is een hechte vriendschap tussen hen, ze zijn broer en zus, en samen voelen ze zich sterk, het zijn echte schatjes, iemand die veel thuis is en gezelschap wil heeft hier de ideale lieverdjes,... Buddy en Sasha, onze twee postuurkes,.... zijn op weg naar hun tweede kans en dat moet echt af zijn…
20 januari 2008, Fabiënne
Sarah....
Mijn kleine meid is net in mijn armen heen gegaan, 16 jaren lang was zij mijn schaduw, mijn trotse lieverd,
mijn kleine meid, 3,2 kg, meer woog ze niet, maar haar persoonlijkheid was die van een krachtige vrouw, die nooit opgaf, die altijd daar was, voor mij alleen, onopvallend, stilletjes aan je zijde, alleen voor haar mama, wij waren echt één, haar sterke persoonlijkheid en krachtige wil heb ik altijd bewonderd, zo klein maar zo ijzersterk en moedig,.....
Sarahtje, die samen alles met me deelde, aan mijn zijde beleefde ze zoveel... de beginperiode van mijn rescue missie, ze zag
heel wat hondjes komen en gaan, maar bovenal kwam altijd,zij, en daar kon geen enkele hond omheen,
De sterke band tussen ons, haar trots, haar sterke aanwezigheid zullen een leegte
geven in mijn leven, het zal geen makkelijk aanvaardbaar afscheid zijn, daarom waren we te close, een stukje van mezelf is met jouw mee gegaan, ik zal je missen lieve schat, je hebt geen idee hoe erg,....
dit heengaan heb ik willen uit stellen, een leven lang, had je zo graag mijn leven naast me gehad,
stilletjes lig je hier nu, je hartje wilde niet meer, maar zolang dat van mij blijft kloppen, ben jij er
een groot deel van,.....mijn kleine meid.....
Fabiënne
19 januari 2008
|
