24 december, thuis staan de 2 kalkoenen en alle ingrediënten voor het kerstmaal klaar. Het belooft een veldslag in de keuken te worden. Nog wat aan het werken in de refugio in de gietende regen tussen alle drukte heen is er een klein hummeltje dat aandacht vraagt,hinkt me achterna in de nattigheid met een voorpootje dat er slechts wat aan bengelt. Ik moet het steeds opnemen om in het droge te zetten en drukt daarbij zijn kleine lijfje tegen me aan voor wat warmte en vriendschap.
Wat er met het voorpootje moet gebeuren, weten we nog niet.Röntgenfoto's zijn reeds genomen. Nog wachten op het oordeel van de specialist. Patito heeft meer dan een half jaar zo rondgezworven in de buurt van Coin. Pootje is volledig verbrijzeld..... Patito moet
verschrikkelijk veel pijn doorstaan hebben terwijl hij de vuilbakken afschuimde, hier en daar wat eten toegegooid kreeg, hier en daar ook werd weggejaagd. Arme mensen hebben zich over hem ontfermd maar de crisis slaat in Spanje enorm hard toe. Amper geld om te overleven... Een klein hondje kon er echt niet meer bij. Via enkele omwegen is Patito dan bij ons terecht gekomen, in de overvolle refugio.
Toen ik wegging om aan de keuken-veldslag te beginnen trippelde hij achter me aan. Ik was zijn vriend. Toen ik hem achter de poort liet staan, stortte zijn wereldje weer in elkaar, voor de zoveelste maal. Keek me aan met ogen die mijn hart en maag in een kramp draaide... Je
kan niet alle honden van de wereld redden. Ik opende de deur terug maar wel de hele wereld van één hond en ik nam hem in mijn armen. Voor Patito het mooiste kerstgeschenk. In de auto was hij voortreffelijk, zijn kennismaking met onze honden en katten thuis was uitmuntend. Hij houdt mij steeds in het oog, volgt mij overal, ziet elke beweging die ik maak... ik ben zijn held.
Het kerstfeest was geslaagd; de keukenveldslag meesterlijk gewonnen en Patito heeft meegevierd. Het lijkt of hij hier al jaren is en kan zijn geluk niet op.
Eén van de vele honden in Spanje, ergens aan een ketting, zonder eten of drinken en zwanger...
Pantojo
Overleven,....
Pantolo, onze kleine dappere straathond,
die jaren over de straat heen leefde, overleefde,
een schop hier en een vuilbak ginder,
hij wist zich te redden en overleefde,
iemand merkte hem op, en toen,
als een wonder, werd ie gered,
en dan kwam de verlossing,
gelukkig, want Pantolo was erg ziek,
maar zijn baasje, die wilde hem zoals ie was,....,
en gaf hem de kans, zij namen hem
in hun leven en heel langzaam gaat ie beter,
wat kunnen mensen prachtige wezens, zijn, daar is Pantolo nu ook van overtuigd,...
zijn volhouden heeft hem beloond, een mandje in een warme thuis,...
Kerst 2009 is zijn hemel geworden,...
Castor
Een mens kan er niets van begrijpen,
een jongen man, met een jonge dure auto,
stopt voor de poort van onze refugio,...
Hij stapt uit, opent zijn volledig gesloten koffer,
van zijn jonge dure, blinkende zeepdoos,
en daaruit springt een jonge Groendendaeler,
de hond, die zet zich naast hem neer,
en kijkt maar naar een ding,
naar de jonge man,...
Deze verteld ons nogmaals dat de hond
aan de autosnelweg zat, hij hem gered
had en hij er nu vanaf moest,....want,...
De hond, blijft omhoog kijken,
met volle overgave aan de jonge man,...
een ding, een baas, zijn baas,....
Hij overhandigd de hond, die er niets van
begrijpt, maar genadig meegaat, omkijkend
naar de jongen man,.....deze vraagt een schone
doek aan ons om zijn koffer te reinigen, waar een
grote drol geplaatst is, en dat nu zijn hele zeepdoos
ontsierd,...
Wij hebben geen doeken, zeggen we aan de jonge man,
en gaan binnen met een nieuwe hond,.... een nieuwe leven,
waar we voor zullen vechten, ... hij wordt door iedereen
met liefde en veel ontzag en pijn in het hart onthaald,
want wij weten wat hij voelt, welke gemengde gevoelens
door hem heen gaan, hij is niet dom,..... en weet heel vlug
wat er om hem heen gebeurt, .....
Hoe gaan we hem noemen, Fydele, zegt Diane, maar we hebben
al een Fydelleke, dus dan maar Castro, waarna we overgaan
naar CASTOR, ....
Geen chip, geen na te gaan verleden, behalve dan,
het verhaal van de jonge man, met zijn dure zeepdoos,...
Maar CASTOR, zegt ons genoeg, hij is een jonge Groenendaeler,
met prachtige zachte bruine ogen die ons vertellen dat ie de moeite waard
is om ergens bij een baasje de beste vriend te worden,
te worden behandeld met liefde en respect, en een ander plaatske
te krijgen dan te worden gezet in de kofferbak van een dure zeepdoos,
CASTOR is nu bij ons, als een van de zovele,
met Kerst voor de deur,.... wat gaat er door hun heen,
de nachten zijn koud en kil, de dagen lang ....
Zo stromen de honden binnen, we zijn bang om aan de poort
te gaan kijken, het is erger dan ooit, en je kan niet zeggen,
"'Ga maar weer naar huis,..."', want die thuis, is er voor hen
niet meer,...
Fabienne
Graham
Graham, onze lieve galgo had zoveel geluk, zijn eigen jager bracht hem.
Een nuttleloze prul voor de jacht, slaap hem maar in....
We namen hem rustig over en lieten de jager vertrekken want we waren al blij dat
hij de lieverd naar ons bracht. Graham is de meest nobele lieve jongen die je je kan indenken.
Een echte levensgezel, een echte vriend, ....
Koria
We zitten in December en dan denk je aan al die dodenstations die elke dag die lieve en hoopvolle
hondjes en honderden katten inslapen, het wordt stilaan Kerst en dan ben je als mens toch meer emotioneel, herinneringen gaan door je hoofd heen en als je naar onze eigen hondjes kijkt, lekker en warm in hun mandje, op de zetel, of op het bed, hun hoofdje in je hand leggen met die gelukkige blik en dan denkend aan hen die daar in een hoekje zitten te wachten 10,9,8,7,6,5,4,3,2,1 in de koude, vocht en hopend dat er iemand komt om hen te redden, te verwennen,om hen te laten leven ..... leven waar ze recht op hebben.
Koria is er eentje van, klein lief snoetje, nog in het dodenstation, ze is 27 cmtjes groot, amper 2 jaar , en amper 5 kg.
Haar nageltjes waren zoals de foto het toont,ik hoop dat iemand dit leest en haar wil redden. We zitten zo vol, wevhebben niet veel speling, we moeten hopen dat er toch nog mensen zijn die een levensgezel willen voor Kerst. Ze hebben ons , U, zo nodig. Koria, eentje van zovele...
Fabienne
Zero
Mijn naam is Zero..weet u wat dat betekent? Nul.. niets.. dacht mijn eigenaar toen hij me kocht onder druk van de rest van de familie.. Nul, want gedurende 10 jaar vol onvoorwaardelijke liefde die ik hem gaf, voelt hij nul komma nul voor mij... Nul gevoelens voelde hij toen hij me verliet.. helemaal alleen..
De grote dag: Nul uur.. tijd om dood te gaan... in het dodenstation van Cordoba.(Spanje)... Ik wachtte op de dood, ik kon zien hoe ze de poort dichtmaakten, hoe ze me vingen met de koude stalen lasso, Ik kon de naald zien schitteren.. Ik telde de laatste secondes af: 10, 9, 8 .. En net op het laatste nippertje, in mijn laatste seconden, net voor de 'nul'... kwam zij, en ze redde mij.
Bus en Alia
Ze werden door hun baasje aan het bushok gehangen, daar hingen ze een heel weekend, wachtende en hopende dat het niet waar zou zijn. Toen kwam er een dierenarts voorbij die aan de universiteit van Cordoba werkte en die nam hen mee.Hij bracht hen naar de universiteit en hier zouden moeder en zoon verder mogen dienen als proefdieren,beiden werden vast gemaakt en in een steriel hok gezet. Hun calvarie begon....
Studenten zouden op hen mogen experimenteren, gelukkig kon iemand ons helpen moeder en zoon te redden en na enkele weken zijn ze eindelijk bij ons, veilig en wel.
Doodsbang was hun kennismaking want beiden beestjes gingen door een hel. Sinds vandaag gaan de staartjes weer en voelen ze dat we het goed bedoelen.
Bus en Alia zijn gered en nu werken wij aan hun toekomst....
Europa en Spanje...
Bekijk deze foto,dit is hier in Spanje alle dagen te zien,is dit een ontwikkeld land, is dit te aanvaarden? Wanneer zal onze hulpkreet eens worden gehoord, vanuit mijn tuin kan ik Afrika zien liggen.
Het is niet ver....
Jagers doen hier maar, hangen en moorden, gebruiken en misbruiken deze arme
podenco's, galgos, bodegero's en al wat op hun pad voorbij komt.
Hoe lang nog....
Fabienne
Pit Bulls en Staffords, Presas Canarias
Ze noemen het de gevaarlijke honden die die mensen bijten, kinderen dood bijten en
alles doen wat heel gevaarlijk is..... Alleen vergeten al die mensen die alleen maar de krant even lezen en de sensatierevues dat deze honden net als alle andere honden puur op deze wereld komen met een hele zuivere geest, met een heel zuiver puur hondenhart die net als alle andere viervoeters ergens een familielid wil worden, een leven lang wil worden geknuffeld in ruil voor een levenslange vriendschap.
Twee kleine pit bulletjes zijn net bij ons binnen gekomen, mama was oud en erg ziek,
een bijzondere lieve mama die erg veel geleden had en heel veel babies op de wereld
heeft gezet. Keer op keer op keer, haar heen gaan was haar verlossing.... Ze hoefde deze wereld niet meer, hoeveel van haar babies kwamen in goede handen ????
Hoeveel werden verpatst aan mensen die er hedendaags het ras oneer aan doen ???
En zij maar produceren,het arme dier was zo opgebruikt,het was onmenselijk om zien.
Nu hopen we dat we voor onze pitjes een geweldige en verantwoord baasje mogen vinden
die van hen zullen houden zoals het hoort, die hen de opvoeding zullen geven die ze verdienen.
Ze zijn nu nog puur en ongerept, spelen en houden van iedereen, mens of hond,zijn beiden
flinke rakkertjes.
Hier beneden zie je twee andere geluksvogeltjes van Rineke 's zoon, dit is het resultaat van
een goede verantwoorde thuis,mogen we hopen dat onze pitjes hetzelfde mogen ervaren.
Chrisje
Dodenstation Jerez, een van de meest harde, onmenselijke die ik ooit bezocht heb.
De beulen lopen op en aan en hebben een aanzien alsof ze God zijn, zij beslissen hier
wie sterft of leeft en behandelen ons als een stelletje ongewenste gasten. We worden aangeschreeuwd, je maakt vuisten in je jas, blijft kalm en laat vooral je afschuw niet merken,toen kwam ik voorbij Chrisje:
"Deze maken we morgen af, hij bijt en is vals"
Dat waren de woorden van een van de beulen, Chrisje lag onbeweegbaar in de vieze vuile kooi,
niet meer opkijkend, wetende wat er boven zijn hoofdje hing.
Zijn oude lijfje lag op de vieze vuile vloer, zijn oogjes keken troosteloos.
Tegen de wil van hen allen ben ik in de kooi gegaan en heb me naast Chrisje gezet.
Hij keek eerst niet naar me en toen ie me goed merkte, ging ie heel intens naar me kijken.
Het was echt ontroerend, normaal hou ik me sterk maar dit hopeloze wezentje, zo intens
kijkend van wat wil zij nu van mij, zo elk van ons treffen.
Heel voorzichtig heb ik hem in mijn armen genomen en naar de auto gebracht,
tot groot commentaar van de beulen en co.
En zo ging ons Chrisje mee, hij had duidelijk tijd nodig om weer vertrouwen te krijgen,
is afstandelijk als ie je niet kent, bang van mensen om gekwetst te worden.
Hij zit oud in een hoekje, hopend dat ie toch nog ergens even gelukkig mag zijn.
Wij houden van ons Chrisje nu en weten dat hij beter verdient....
Chiqui
CHIQUI stierf vandaag, hij stierf in een hoekje van de clinic waar we hem s'nachts stilletjes in een mandje zetten.
Het is een schande dat we niet meer hulp hier krijgen en dat je dan kapot gaat aan schuldgevoelens omdat je hem ook niet mee naar huis nam maar de grootste schande zijn die mensen die hem op zijn oude dag in een dodenstation achterlieten, als een stuk vuil om te worden afgeslacht door een beul van een mens. Als er een hondenhemel is, is hij er nu al aangekomen en ik weet zeker dat ie vandaar ons steunt want bij ons kende hij wel een kleine beetje liefde en warmte van een mens, alleen konden we zijn droom om in een warm mandje thuis heen te gaan niet verwezenlijken.
CHIQUI, kleine stoere vent, vergeten doen we je niet, je was een wijze lieve vriend .....
Honey
Vandaag ging ons kleine Honey van ons heen,16 jaren lang was ze in dit leven waarvan 9 jaren bij ons thuis.
Ze was een hondje dat niet makkelijk was maar toch hebben we ongelooflijk veel van haar gehouden. Ze was een kleine krengetje naar de andere honden toe maar met ons was het een allerliefste Honeybeer. We zullen je missen, kleine meid van me,rust nu maar.
Het is leeg in huis en we missen je maar je kon niet meer, voor altijd in ons hart...
Mirte bij het vuil
Vanmorgend bij het openen van het dodenstation LOS BARIOS lag er in een hoekje een bange Engelse Bulldog te bibberen als een rietje.
Ze is in een erg bezorgde toestand: mager, ondervoed maar ook heel haar huid is zwaar ontstoken en ziek, ze heeft overal tekens van verwaarlozing.
De arme lieverd kwam na een babbeltje een kleine beetje bij en likte je verder af van boven tot onder, ze is zooo lief en zo dankbaar. Ze werd over het hek gegooid met handschoenen, deze werden ook aan het hek achtergelaten, waarschijnlijk waren ze vies van de arme stakkerd en dit was de oplossing.
Haar beide pootjes zijn verstuikt, waarschijnlijk door het over gooien. Geen woorden kan je vinden voor de smeerlap die dit uithaalde, vaak kun je je gevoelens moeilijk de baas als je dit telkens weer ziet, hoe onrespectvol en onmenselijk er hier wordt omgegaan met dieren,de dagelijkse strubbelingen om de onmenselijke praktijken baas te blijven, op te volgen, dit reddingswerk werd mijn leven, mijn doel, vaak dank ik God dat ik de daders nooit zie.
Kleine Bull dog MIRTE, zo hebben we haar genoemd is nu veilig bij ons en zij is weer ons nieuwe projectje, het zal een hele tijd duren vooraleer deze stakkerd weer op pad kan. We weten nog niet wat er allemaal mis is maar ze heeft gegeten en gedronken en ze heeft ons dankbaar gelikt,haar eerste dag naar geluk is begonnen, morgen kan het alleen maar beter worden MIRTE, daar gaan wij allemaal samen voor zorgen.
3 Vuilnisbakhondjes....
Onze drie vuilbakhondjes, ze lagen in een doos in de vuilcontainer.
Een van onze vrijwilligers hoorde een piepen toen ze de hondjes s'morgens vroeg
ging wandelen en toen ze dichter bij kwam lagen er drie piepkleine pupjes opgerold in een doos onder de andere vuilzakken die er overheen waren gedumpt.
In het spaans is vuilbak Basura daarom hebben wij hen Bas, Su en Rah genoemd. Ze zijn ondertussen stevige kapoentjes geworden en zijn kruising perro de Aquas, ze hebben het gered, de lieverds.
Toen we maandag in het dodenstation waren werd deze arme stakkerd net
binnen gebracht. Een oude herder, erg verwaarloosd, heeft tumoren hier en daar en zijn vacht was in een afgrijselijke staat. Zijn lieve ogen en dankbare snoet begrijpen niet wat er gebeurt. Hij kijkt rondom zich heen, het is zo intens triest om die oudjes telkens te moeten zien lijden.
Ze zijn afgedankt, alsof ze nooit hebben bestaan. We gaan trachten om deze lieverd nog ergens enkele maanden, jaren misschien weken gelukkig te maken, voor hem maakt het een wereld van verschil...
De situatie is er een beetje op voorruit gegaan. We hebben niet meer ingeslapen maar het is zwaar om het vol te houden, zoveel hondjes komen binnen en de man die er nog werkt en die wij moeten aanvaarden
is een onverantwoorde koude ziel, geen gevoel, geen genade, erg moeilijk om mee te werken maar we doen het voor deze stakkers. we moeten volhouden, langzaam maar zeker zal er hier verandering in komen!
De aanhouder wint !
Fabienne
De intuïtie van een moederhond....
Toen we in Málaga dodenstation aankwamen en de hondjes aan het inladen waren, liep ik langs het allerlaatste hok, en zag daar een mastin vrouwtje, ik kon het niet geloven maar ze was aan het bevallen, elk pupje dat ter wereld kwam beet ze dood .... ze keek ons aan met grote angstige ogen... heel stilletjes hebben we haar opgetild met de twee nog levende hondjes...en meegenomen.
Mama stelt het ondertussen wel maar beiden kleintjes zijn heen gegaan...
Dit heb ik meerdere malen gezien in een dodenstation, ik herinner me jaren geleden een galgo, die haar pupjes een voor een doodbeet, wetende dat ze zouden worden afgemaakt, ze willen niet dat hun kinderen lijden, ze bijten ze nog liever zelf dood dan dat ze worden overgegeven in de sadistische killershanden van een dodenstation.... ze weten zoveel meer, zijn zoveel intelligenter dan wij, ze ruiken de dood, en beschermen hun eigen bloed tegen dit onheil door hen zelf te doden....
Maria is een hele lieve en zachte Mastin, ze heeft zoveel geluk gehad bij zoveel ongeluk...
Fabiënne
Stagiaires....
Sinds enkele jaren heeft ACE gedurende het jaar studenten die hun hun stage komen lopen
bij onze hondjes. Wij zijn daar meer dan blij en trots op want ze maken een wereld van verschil.
Zij knuffelen en wandelen, reinigen hun hokjes, leren en ervaren het harde bestaan van de spaanse honden van nabij, elk heeft zijn projecthondje waar ze zich extra voor inzetten en die ze volgen tot ze naar huis gaan.
Velen van hen adopteren zelf een geluksvogeltje, graag tonen wij een sfeerfilmpje van een dagje student zijn in ons asiel.
Een zondag , een zondag als alle andere, onze ogen gaan open en daar staat Charlie over me heen, daar kijkt kleine lieve Quiros me aan, net bij ons in opvang van gisteren, onze Jeezebel likt Dirk wakker en Max rent fier als een gieter de zondagochtend tegemoet, Indy is erg ontzet, zo vroeg, komaan, laat me gerust en Bijoux, onze basset, vloekt in alle talen omwille van de opkomende herrie want de puppies in de garage zijn ook net wakker.
De cavaliers en alle anderen doen gezellig mee, tijd om ons uitje in de tuin te doen en de 24 lopen allen met me mee.
De pupjes even erbij en de familie hier begint haar zondag,even alle visitekaarten opruimen, lekker eten voor hen allemaal.
Belzebub en Estrella maken er een hele uitgebreide ernstige zaak van, niemand mag in de buurt en ze menen het!
En daar verschijnt mijn lieve man en zijn Tineke dan, fronst zijn wenkbrauwen bij het aanzien van ons kroostelijk gezin en daar is Nonkel George met zijn Loesje,Hole, Hole...
De dag begint en dan is er koffie....
Ricky
RICKY , een hondje van amper enkele kilo's in een plastiek zak in hun koffer, met de hitte van een 25tal graden...
Opdat hun karretje niet zou bevuilen hadden ze RICKY die ze beu waren maar in een plastiek zak in de koffer gestoken en daar kwam hij dan, bijna gestikt! Een wonder dat ie nog leefde en helemaal in de stress,hoe zou het ook anders kunnen!
Hij was niet alleen kleine Ricky, honderden teken en vlooien waren met hem mee gekomen. Kleine Ricky is nu bij ons. We willen HET niet meer zei de spaanse dame...
Geduld en diplomatie en vooral af en toe een palm drinken om kalm te blijven want hier zijn geen woorden voor...
Spanje Vandaag....
Dit zijn beelden die ons vandaag werden bezorgd, deze onschuldige pupjes werden op afgrijselijke manier verminkt en vermoord.
Wat een beul moet je zijn! Er wordt intensief gezocht naar de daders maar zoals altijd zullen ze weer gewoon tussen de mazen van het net glippen, wat hier gebeurt met dieren grenst aan het onwaarschijnlijke! Je kan niet geloven wat een smeerlappen hier zonder enige manier van straffen gewoon hun gangetje kunnen gaan....hoe lang nog Spanje ????????????????
Ronco
Sinds jaren is RONCO een bewoner van MALAGA pound, hij heeft het allemaal gezien,
de vele invallen van de zigeuners, het doden van de te vele honden die mekaar door overbevolking afmaakte,de vele pitt bulls die werden gestolen en dan afgrijselijk afgemaakt! Hij en nog enkele andere, denk maar aan Spirit zijn de veteranen van Malaga pound. Zij overleefden alles ....
Ondertussen is RONCO 7 jaar oud, een oude jongen voor een herder, hij hield van zijn familie en de kinderen die hem achter lieten en denkt vaak terug aan de tijd dat ook hij deel uitmaakte van een gezellige familie, nooit heeft hij begrepen waarom hij werd gedumpt.
RONCO, jongen, misschien heb jij ooit toch een hartje dat voor jouw klopt,een familie die jouw nog gelukkig wil maken...
Nelly
Toen Nelly een pupje was werd ze gered van de dood, ze werd geadopteerd door een Zweedse
familie, gisteren stond zij met dit baasje voor de poort jammer, .....
Maar baasje moest terug naar Zweden, baasje had niet gedacht aan Nelly en dus op het laatste nippertje werd ze gedumpt en achtergelaten bij ons, Nelly's wereld is ingestort, ze zit stil in een hoekje,komt niet uit haar kooi en eten doet ze ook al niet, ze kijkt je met grote angstige ogen aan...
5 jaar lang was ze in een veilige thuis en van de ene dag op de andere was zij een wegwerpmiddel.
Het is soms hard en moeilijk om dit aan te pakken, je begrijpt deze lieverds zo goed, je leeft zo met hen mee, onze fostergezinnen zitten boordevol, ook bij ons thuis hebben we er nu 25 en kunnen we niet meer. Kon ik maar.... want als je zo een hond ziet wegkwijnen, ziet kwijlen van angst en onbegrijpend om zich heen ziet kijken breekt je hart en voel je je weer machteloos! Nelly, meisje, samen lezen zovele mensen met ons mee, we gaan aan je toekomst werken, en dit keer niet een baasje dat je van dag tot dag neemt maar een baasje dat levenslang geborgenheid, liefde en zekerheid geeft....
EEN GETUIGENIS VAN EEN MOORD OP EEN MOEDER MET PUPS. DODENSTATION SCHIET OPENLIJK MOEDER DOOD MET EEN PISTOOL
Niettegenstaande bijna de ganse wereld, ikzelf inbegrepen, stilaan weet dat Spanje en zijn inwoners het niet zo nauw nemen met het dierenwelzijn, moet ik als inwoner van dit zonnige land toegeven hevig geschokt te zijn door de recente gebeurtenissen.
Een achttal weken geleden betrokken wij onze nieuwe woning in Torre Del Mar.
Na een paar dagen stelden we vast dat er een pas bevallen, vrij jonge uitgemergelde hond rond onze woning dwaalde, duidelijk op zoek naar eten. Het arme dier haar tepels sleurden bijna over de grond wat meteen duidelijk maakte dat ze een aantal jongen aan het voeden was.
Het was vrij eenvoudig uit te maken waar ze haar nest geworpen had. Steeds nadat we het arme dier hadden gevoed, trok ze de naast onze woning gelegen met onkruid en struikgewas overwoekerde akker in. Niettegenstaande we op dat ogenblik nog nooit één van haar jongen hadden gezien, konden we uit het gepiep dat ze produceerden duidelijk uitmaken dat de diertjes amper een paar dagen oud moesten zijn geweest.
We bleven het uitgehongerde dier gedurende weken voeden en de resultaten werden vrij snel duidelijk. De zwarte teef, familie van de jachthond, veranderde stilaan in een bijna normaal doorvoed dier en durfde het aan dichter bij ons te komen.
Wanneer haar nest echter werd benaderd door een andere hond, blafte ze hevig en stormde op het aankomende gevaar af. Ze verdedigde haar kroost als bezeten.
Voorbijgangers die nooit met een hond geconfronteerd werden en geen flauw idee hadden waarom het dier zo tekeer ging tegen haar soortgenoten, stoven weg van angst. Het arme dier verdedigde uitsluitend haar kroost en er was geen haar op haar ganse tengere lijf dat er aan dacht een mens aan te vallen, integendeel, het dier liep weg van angst telkens één of andere onverlaat haar bedreigde.
Maar zoals zo dikwijls moet er maar één iemand zijn die valse geruchten verspreidt om een paar weken later de hel te doen losbarsten. Het arme moedertje werd ten onrechte beschuldigd van gevaarlijk te zijn en steeds meer liep ze gevaar te worden mishandeld of uit de weg te worden geruimd.
Ik besloot in te grijpen vooraleer het te laat was.
Ik wilde niet dat men het arme dier en haar kroost iets zou aandoen.
Na me te hebben geïnformeerd op het gemeentehuis van Torre Del Mar werd het me vrij snel duidelijk dat ik op een andere manier zou moeten tewerk gaan.
Het personeel van de gemeente bekeek me alsof ik gek was, toen ik hen vroeg om een telefoonnummer van één of andere dierenbescherming.
Weten we niet, kunnen we ons niet mee bezighouden, geen tijd, zoek het zelf maar uit!!
Nu ben ik niet het type dat snel opgeeft wat betekent dat ik een paar uren later in het bezit was van de gegevens van een organisatie die zich ontfermde over straathonden, een soort dierenbescherming, zo werd mij verteld.
“DON ANIMALES” uit Rincon De La Victoria.
Op 28 september belde ik voor de eerste maal naar deze organisatie. Men beweerde op dinsdag 29 september de dieren te komen ophalen.
Op 30 september belde ik een tweede maal om hen te vragen wanneer ze van plan waren deze dieren uit hun benarde situatie te komen redden, men beloofde mij te komen op vrijdag 2 oktober. Weer kwam er niemand opdagen en de situatie werd steeds benarder.
De slechte karakters bekogelde de dieren met stenen en allerlei andere voorwerpen die hen hoe langer hoe meer angstig maakten.
Ondertussen waren de pupjes zo gegroeid dat ze het nest begonnen te verlaten. Daar hun terrein vlak naast een straat gelegen is en er meerdere bestuurders zijn die niet geneigd zijn te stoppen voor een klein hondje dat op de straat ligt te spelen, werd de toestand steeds dramatischer en gevaarlijker.
Maandagmorgen 5 oktober was ik de diertjes aan het voederen toen er een lichte vrachtwagen stopte en er twee jonge mannen uitstapten. Op de flanken van de vrachtwagen stond duidelijk geschreven “Don Animales”. Ze waren uiteindelijk toch gekomen om de diertjes op te halen.
Zo dacht ik.
Binnen de kortste tijd verdwenen moeder en kroost uitzinnig van angst naar hun schuilplaats tussen het struikgewas. Één van de twee “Don Animales medewerkers” raapte een aantal stenen van de grond en begon deze in de richting van het nest te gooien. Elke poging van mij om die twee dierenbeulen tegen te houden mislukte en tot overmaat van ramp merkte ik op dat de tweede gewapend was met een vuurwapen dat hij dreigend op het weiveld richtte.
Plots schoot een tiental meter verder de moederhond uit het struikgewas en rende voor haar leven. De twee cowboys kropen snel in hun wagen achtervolgde het dier tot op het strand en maakte haar met drie kogels af.
Moest ik op dat ogenblik een geweer hebben gehad ze waren een zelfde lot beschoren geweest.
De heren waren nog niet bevredigd en maakte aanstalten om de jongen, die huilend in hun nest waren gebleven te gaan “ophalen”.
Ik wist zeker dat ook deze diertjes geen kans zouden hebben gekregen en verzette me hevig.
Ik verbood hen de diertjes te benaderen en beloofde hen ze zelf te gaan ophalen en te verzorgen.
Mijn voorstel kwam voor hen als een geschenk uit de hemel. Hun werk zat er op en me duidelijk uitlachend verdwenen ze in hun vrachtwagen, waarschijnlijk naar de volgende slachtpartij.
“Don Animales” uit Rincon De La Victoria. Een dierenbescherming ???
Verander snel die naam op jullie vrachtwagens in :
DON CANIBALES !!!
Moordenaars, dierenbeulen, hoe is het in Godsnaam mogelijk op een gelijkaardige manier met dieren om te gaan, daar waar mensen zelf verantwoordelijk zijn voor alle dieren die op de straat worden gegooid als straatvuil.
De dieren hun natuur doet hen kweken en het probleem wordt door jullie eigen domme schuld steeds groter.
Wanneer gaan jullie wakker worden.
Het heeft geen zin vandaag een moeder met haar zeven pupjes op een baldadige manier dood te schieten wanneer er morgen honderd domme mensen hun huisdier op de straat gooien. Deze gaan weer andere jongen op de wereld zetten en het probleem wordt steeds groter.
Straks gaat elke Spanjaard een geweer moeten kopen om de straathonden af te schieten.
Misschien wordt dit, na het stierengevecht, de volgende nationale sport in Spanje.
Onmiddellijk ging mijn zoektocht verder naar een organisatie die op een diervriendelijke manier omgaat met deze sukkelaars van de straat.
Na oneindig veel telefoons, raadplegen van internet en alle mogelijke manieren te hebben gebruikt om mensen te vinden die de zes kleine pups wilden opvangen, had ik eindelijk succes.
Ik belde naar een Belgische vereniging die zich ontfermd over deze dieren.
Ik kreeg een uiterst beleefde, vriendelijke en onvoorstelbaar hulpvaardige persoon aan de telefoon. Robert, zoals deze man zich kenbaar maakte, stond verstomd en was geschokt bij het aanhoren van mijn verhaal. Deze brave man begon mij alle mogelijke informatie te bezorgen die mij moest toelaten mijn probleem met de zes pupjes op te lossen.
Zo bezorgde hij mij een Spaans telefoonnummer van een zekere mevrouw Fabienne en overtuigde mij dat deze dame zich over het lot van de diertjes zou bekommeren.
Nadat ik het gesprek met Robert had afgehandeld, belde ik korte tijd nadien mevrouw Fabiene op. Haar telefoon was echter bezet en ik kon haar niet bereiken.
Geen tien minuten later werd ik zelf opgebeld door Mevrouw Fabienne. De vriendelijke en zeer bezorgde Roger had van uit België Fabienne op de hoogte gebracht van mijn dramatisch verhaal en deze respectabele dame twijfelde geen moment om mij op te bellen en hulp te bieden.
Ze vertelde me verantwoordelijk te zijn voor een dierenasiel gelegen nabij Mijas.
Ze gaf me zodanig veel informatie, nuttige tips en bovendien bood zij mij aan de kleine hondjes op te vangen.
Ikzelf begon door het drama dat zich voor mijn ogen had afgespeeld, de moed te verliezen en kon nog nauwelijks mijn emoties de baas. De moed die Fabienne mij aan de telefoon insprak door mij opvang te beloven, gaf me de kracht door te gaan.
Ik wendde mij tot de weide waarin de kleine diertjes zich bevonden en met de hulp van een Nederlandse dierenvriend “Alberto” lokten we de kleintjes uit hun nestje.
Ze moeten het aanvoelen, het kan geen verhaaltje zijn dat dieren aanvoelen of mensen hen graag zien of niet. Na amper vijf minuten verlieten deze zes Schatjes hun nestje en kwamen, weliswaar behoedzaam, op ons afgestapt.
We hadden ons voorzien van wat lekker eten en na zeer korte tijd zaten deze schattige schelmen op onze schoot uit onze hand te eten. Het was een koud kunstje ze op te pakken en in mijn wagen te steken.
“Don Canibales” bij name van hun chef, had mij nochtans wijsgemaakt dat deze diertjes niet alleen gevaarlijk konden zijn, maar dat het bovendien onbegonnen werk was om ze te
vangen ?
Dan maar afmaken met een nekschot !!!
Klungelaars, een diertje van zeven weken oud “gevaarlijk” ?
Bijna niet te vangen ?
Vijf minuten vriendschap aanbieden, een beetje lekker eten en vooral een hart voor dieren, is alles wat je nodig hebt om een hulpeloos jong diertje naar je te lokken en te verzorgen.
Die kleine kleppers zaten onder het toeziende oog van mijn eveneens aangeslagen echtgenote achteraan in mijn wagen. We hadden de zetels zo goed mogelijk beschermd tegen eventuele ongevallen en begaven ons naar Mijas om de diertjes af te leveren bij onze redder in nood
“Mevrouw Fabienne van de organisatie A.C.E. (Animal Care España) in Cala Mijas.
Honderd kilometer verder kwamen we aan bij de kennel. Een weeral uiterst vriendelijke dame, die weeral zonder dat ik haar iets moest vertellen, op de hoogte was van het gebeuren, ving mij op en plaatste de kleine geredde diertjes op een zacht proper dekentje in een fris aanvoelend hok.
Er viel een blok van mijn nek.
We hadden het gehaald, ze waren veilig.
Laat instellingen als “Don Animales” branden in de hel, laat ons samen opkomen tegen gelijkaardige baldadige organisaties, die op de koop toe gesteund worden door de overheid.
Prijs organisaties als A.C.E. (Animal Care España) en verleen deze mensen alle steun die mogelijk is.
Laat uw bewondering, uw respect en vooral uw vriendschap overvloedig gaan naar mensen als “Robert”, mensen als “Fabienne”, naar Diane die mij en de pups opving, naar Tom de boekhouder en nog vele anderen, zij verdienen hier op aarde hun hemel.
Hun tomeloze inzet, hun onbegrensde liefde voor dieren, hun dagelijks belangeloos optreden zorgen ervoor dat hulpeloze wezentjes, die niemand ter wereld kwaad berokkenen, hoop mogen hebben op een betere toekomst.
Dank, dank en nogmaals dank aan al deze prachtige mensen, jullie hebben voor altijd een plaatsje in mijn hart gekregen.
Doorbraak....
Beste Allemaal,
Het heeft jaren en jaren geduurd, het heeft heel wat slapeloze nachten bezorgd,het heeft een stukje van mijn leven mee geschept, het was bloed en tranen zweten maar we zijn er eindelijk !!!!
Eergisteren hadden we een langdurig onderhoud met de eigenaar van het meest beruchte
en gevreesde dodenstation in omstreken: LOS BARIOS PERRERA, de beelden en ervaringen staanop menig mens geheugen geprind, duizenden honden vonden er de dood, anderen gingen ongecontroleerd de wereld in....
Dieren in nesten maakte er een programma over, heel wat mensen weten en kennen de ellende van LOS BARIOS en de nog zovele anderen dodenstations. Er is nog heel wat werk aan de winkel maar de eerste stap is gezet !!!
We krijgen de controle over de perrera, vandaag werd ons een sleutel en een toelating overhandigd en vanaf vandaag wordt er hier geen honger meer geleden, geen dorst meer gehad, vanaf vandaag zullen we geen kleintjes meer zien vermoord worden door grotere, geen pupjes meer zien sterven in hun eigen vuil....
Zij blijven een perrera, een dodenstation maar tolereren dus dat wij de honden en katten eten en drinken geven, dierenarts voorzien indien nodig en we gaan trachten om zo weinig mogelijk honden te moeten laten inslapen.
We krijgen in plaats van 10 dagen, 21 dagen levensduur van een binnen gebrachte hond, dat geeft ons tijd om aan elk leven te vechten! We zullen niet altijd winnen maar daar gaan we wel naartoe, langzaam maar zeker!
Dit is eigenlijk heel emotioneel nieuws maar aan de andere kant, hoe kan het toch dat een mens moet vechten voor dit in 2009, concentratiekampen voor dieren,met de dood tot gevolg.....
Als alle perreras zouden mee werken aan onze sterilsatieprojecten en als elke hond gesteriliseerd of gecastreerd zou geadopteerd kunnen worden was het dodental van onze viervoeters straks met meer dan de helft verminderd maar dodenstations verdienen teveel aan de dode, de levenden,het is een business waar veel geld mee gemoeid is en daar komt geen mens tussen,het is hun maffia, hun winkeltje,ook al zijn het waardevolle persoonlijkheden die dagelijks hun pionnen zijn.....
Dankbaar ben ik de eigenaar van Los Barios, hij toont zich van een andere kant, hij werkt met ons mee en dat is een grote stap!
Het leven in dit dodenstation zal er vanaf vandaag anders gaan uitzien,hier werken we nu aan een plan hoe we dit gaan aanpakken.
Langzaam maar zeker zal dit zo gevreesde dodenstation een andere koers gaan varen,....
Fabienne
Pintos, een merkwaardige hond....
PINTOS was een kerstgeschenkje 2 jaar geleden maar toen hij geen pup meer was,
werd ie geofferd aan een jager in de campo waar hij honger en verdriet leerde
kennen.
Hij was te zachtaardig van karakter en werd opnieuw gedumpt in de velden, daarop kon PINTOS een oplossing vinden.
Hij vond de weg terug naar huis waar hij ooit een kerstgeschenkje was maar hij was hier niet langer welkom en hij kwam dan in het dodenstation terecht maar hier ook had PINTOS een oplossing voor:
hij ging weer naar huis, terug naar de familie van het kerstgeschenkje......
Zijn baasjes waren erg ongelukkig met zijn terugkeer en wilde hem weer terug brengen,
maar PINTOS die eindelijk begreep wat er speelde liep zelf terug naar het dodenstation en stond voor de poort. Hij meldde zichzelf aan, wetende dat ie niet langer welkom was had hij besloten om maar te gaan voor de 10 dagen,aftellenden naar de dood.
Sommige honden zijn zo apart, zo oneindig apart, PINTOS is er eentje van,onvoorwaardelijke trouw....
Hij is door ons gered maar is erg triest, hij weet wat er gebeurt,denkt samen met ons mee...
Vandaag of dodenstation, aan u om te beslissen!
Enkele dagen geleden kreeg ik een telefoontje van een hysterische vrouw.
Ze had 5 perro de Aquas, ze wilde ze naar het dodenstation van Cartama brengen...
ofwel mochten wij ze komen halen, te nemen of te laten, alsof ze een doos koekjes aanbood,
te nemen of te laten!
We hebben de arme beestjes gered, ze vertoefde in afschuwelijke omstandigheden,
waren helemaal onder het ongedierte en zijn erg mager en zwak, hun huid is zwaar
verwaarloosd en allen zijn duidelijk geen liefde of knuffels gewoon.
Omdat we geen plaats hebben in ons centrum hebben we ze kunnen onderbrengen
in een kennel. Ze hebben tijd nodig om een beetje tot zich te komen maar onze reddingsactie
is begonnen......
Een dagje dodenstation....
Vandaag gingen enkele van onze studenten naar het ergste dodenstation in deze buurt,
CARTAMA! Het was een overvolle dodenrij en tientallen pupjes wachten er op de dood,
grote en kleintjes,mama en kids....
We hebben er maar enkele kunnen redden, een druppel op een hete plaat maar we
trachten te denken dat we toch enkele het leven hebben gered!
hoe kunnen we dit anders vol houden....
Was ik maar rijk en knap,ik zou er zoveel meer kunnen redden....
Fabienne
Op weg naar de dood....
Dit kleine poedeltje, 12 jaar oud werd door zijn baasje binnen gebracht op een kruiwagen, in een plastieke zak.
Na 12 jaar het hondje te hebben gehad, hem zwaar verwaarloosd te hebben, was dinsdag zijn uitgekozen dag om haar te dumpen in het dodenstation ....
Het hondje had haar achterpootjes verlamd, had hier en daar tumoren en zwaar ontstoken oogjes, omdat ze jaren niet werden gereinigd was hier een enorme ontsteking gaan ontstaan, en omdat ze haar urine niet meer kon beheersen had de klootzak haar maar al in een vuilzak gestoken met de hals ingebonden, zo was zijn hondje dus voor hem , zo goed als opgeruimd, ''Pret a Porter"
Het hondje, niet beseffende wat er gebeurde, bleef tot de laatste minuut kijken met haar trouwe oogjes naar haar 'GELIEFDE BAASJE"
Hoe kan je hier in Godsnaam nog mee omgaan, wat een schande, wat een schande...
Fabienne
Sibelle
SIBELLE was 9 jaren lang een liefdevolle bewoner in een gezin. Ze mocht overal mee en was er zeker van dat dit een leven lang zou duren, ook vandaag toen haar baasjes het dodenstation binnen wandelde dacht ze met een kwispelend staartje dat het een deel van haar wandeling was en zonder zich te realiseren zat zij een vijf minuten later in een van de dodencellen.ze zag haar baasjes wegwandelen, Sibelle begrijpt er niets van,.... enkele uren later wordt ze aangevallen
door een andere hond en moet ze worden verzet naar een andere dodencel,..... haar lijfje hangt vol bloed en stilaan realiseert dit arme
lieverdtje dat ze is opgegeven,.... baasjes zijn weg,.... Sibelle, hunkert naar een ommekeer, ze zit stilletjes te kreunen van verdriet in de dodencel,hartverscheurend.... Het gaat door je heen,hoe kan je dit een hond aandoen,ze wacht stilletjes in een hoekje .....
Een podencootje dat kon ontsnappen
Dit is een van de duizenden podenco's die hier nu een hel doorgaan,de vrouwtjes hangen aan een halve meter ketting, loops en kunnen zich niet verweren tegen de massaverkrachtingen die ze ondergaan. Diegene die dan baart gaat meestal dood aan tergingen en ontbering, geen mens dat zich daar zorgen om maakt want dat is nu eenmaal SPANJE....
Geen nood zegt de jager, we hebben nieuwe pups, oude mogen creveren!
Hier is er eentje dat zich kon redden uit een vangtrap.
Honderden jaren ondergaan deze dieren dit leed en sinds jaren bestrijden wij dit maar de ellende gaat door....
Wij gaan trachten deze podenco te redden,als het nog kan.....
Stafke werd geboren met een afwijking
STAFFKE kwam binnen in het dodenstation van Los Barios, net toen we er waren. We namen deze lieverd uiteraard direct mee. Hij heeft maar 3 normale pootjes, zijn 4 de pootje is korter en heeft maar twee teentjes. Hij is een klein hondje, erg klein,waarschijnlijk niet erg veel gegeten en moeten vechten om te overleven maar hij leeft en wil graag gelukkig worden, zijn eerste vaccin heeft hij nu gehad. Hij is 2 maanden en een jongetje, Wie geeft deze lieverd een kans.... binnen een maand en iets kan ie misschien naar huis....
Darwin & Mythe
Toen Mythes baasje ziek werd was Mythe aan haar lot over gelaten,haar baasje was er niet meer, dit kon Mythe niet accepteren en zo verhuisde ze dapper naar de ingang van het ziekenhuis waar baasje was binnen gebracht.
Daar kreeg ze af en toe een stukje eten en daar gaf Mythe het leven aan 8 husky babies,...
Allen werden mee genomen door voorbijkomende bezoekers behalve 1 zoontje, erg zwak en klein die moesten ze niet...
Na enkele weken kreeg Mythe er een vriendje bij, Darwin, een hele zachte lieve vriend, ze
vonden aan elkaar steun en vriendschap ....
Toen kwam het onvermijdelijke, de dog catchers van de perrera konden hun beiden vangen en zo gingen ze naar het dodenstation, baasje ligt nog steeds in het ziekenhuis maar heeft sinds geen enkele interesse meer getoond in trouwe Mythe...
Deze twee dappere lieverds mogen toch wel op een heel mooi happy en zalig end rekenen, hun trouw en hun loyaliteit is zo integer dat je er stil van wordt.
Klein zwak zoontje is bij mij in opvang, ook een schatje...
Fabiënne
Bernard
Grote jongen met een klein hartje die zo erg ziek was dat elk een vreesde dat ie het niet redden zou maar dat deed ie wel. Het was niet makkelijk en hij heeft zoveel geluk gehad,
sommige dagen hebben we echt gedacht.... God, hij gaat het niet redden.
Maar vandaag ging ie naar huis, zijn grote magere lijfje was nog niet erg mooi om te zien maar zijn sterke wil en zijn prachtige kop stonden rechtop en fier, klaar voor de grote reis, hier zie je onze Bernard aangekomen op zijn nieuwe bestemming.
Bernard is thuis !!! Zijn zusje wacht nu nog op het grote geluk....
In Alora...
In Alora, zoals in zovele delen van Andalucia, heeft de wreedheid van de mens tegenover dieren buitenaardse proporties aangenomen.
Er leeft daar een familie zigeuners die bekend staat om zijn wreedheid. Ze hebben 2 zonen die stelen, drugs dealen en het ergste van alles, allerlei wreedheden uitsteken met hulpeloze dieren. Ze gieten benzine over hen, steken ze in brand, slaan de dieren met stokken tot ze verlamd zijn … en alsof dat nog niet erg genoeg is, verkrachten ze de honden, geiten, paarden en zelfs kippen.
Deze verdorven mensen stelen honden van hun eigenaars om hen te verkopen, om hen te laten vechten of om hen te mishandelen tot ze sterven. Ze organiseren ook hanengevechten, maar zelfs de hanen die deze gevechten winnen, worden dood geslagen. Men vraagt zich dan toch af wie het beest is?
De buren hebben dit al vaak gezien, hebben mij dit ook al vaak verteld, maar nog nooit is er iemand een klacht gaan indienen bij de politie … omdat deze zigeuners zo gevaarlijk zijn.
Nu volgt het trieste verhaal van Alora, 24 augustus 2009. Een kleine witte hond, die ik al vaker had gezien bij de dierenarts, verscheen plots in de nabijheid van mijn huis. Later kwam ik erachter dat dit kleine beestje gestolen werd van zijn baasjes. Hij had een microchip en een voetwonde. Men vertelde mij dat hij zwaar mishandeld werd en verplicht werd te vechten met andere honden. Men vertelde me ook dat hij kwam van deze verschrikkelijke mensen waar ik het reeds eerder over had en dat deze mensen hem zouden komen terughalen.
Daarom belde ik Fabienne en deed haar mijn verhaal. Uiteraard kwam ze langs, zoals altijd, zonder vragen. Ze nam het kleine beestje mee naar de veiligheid van haar thuis en toen de zigeuners hem kwamen zoeken, was hij niet meer bij mij.
Waarom handelen sommige mensen toch zo. Soms zou ik hen hetzelfde willen aandoen als die arme beestjes want de wet en de mensen trekken zich niets aan van het lot van de beestjes.
Ze weten er allen van, maar houden hun mond dicht … het is een publiek geheim dat deze mensen die arme hulpeloze beestjes sexueel mishandelen, dat ze hen niet voeden en dat ze hen gewoon laten sterven ...
Kleine Julio is nu bij ons, is erg vlug bang en krimpt in elkaar als je hem oppakt, angst moet een weg naar vertrouwen maken,
stilaan zullen we hem weer een normaal gelukkig hondje maken,.... hij komt al naar ons en legt zijn kleine lieve snoet in mijn handen,
plast vaak van angst maar zeker weten dat het goed komt, kleine man,... wij zijn hier allen rondom jouw voor je gelukkig te maken,....
JULIO IS GERED !!!!!!!!!!!!!
Fabiënne
Viva Espana....
Dit onbekende hondje werd aangereden door een auto.Hij heeft zich nog opzij getrokken,
onder een boom, daar hebben ze hem gevonden. De dierenarts kon niets meer doen,
het oude hondje werd uit zijn lijden verlost. Hij was in vreselijke toestand, kijk maar naar
zijn vacht, hij was blind en had geen tandjes, was erg oud..... zijn baasje moet een schoft geweest zijn om hem in die omstandigheden te dumpen, zijn oogjes spraken boekdelen maar zijn dood was een verlossing....
Hoe ver kan je het laten komen....
30 augustus:
Deze labrador zit in LOS BARIOS te wachten op de dood!
Hoe kan je in godsnaam een dier dit aandoen!
We hebben geen andere keuze dan het arme beestje te verlossen en hem in te slapen.
Er is geen redden meer aan.....
31 augustus:
Zeus is vandaag door ons ingeslapen, zijn leven was niet meer te redden.
mogen zij die hier verantwoordelijk voor zijn een dag op dezelfde manier heen gaan!
in Spanje zeggen we , "'Hijo's de Puta"'
Dodenstation Los Barrios spant weer de kroon!
In het dodenstation van Los Barrios gaat het weer eens afgrijselijk aan toe!
We blijven een beetje weg en helpen niet zo veel omwille van de moeilijke tijden en de enorme hoeveelheden hondjes die ons rechtstreeks worden gedumpt. Alle middelen zijn goed....toch gaat het me niet voorbij....mijn hart en gedachten zijn bij hun.
In de donkere hokken waar de urine en stront de muren doordringt, waar geen licht naar binnen komt, waar sinds maanden nu enkele jonge en oudere honden erbarmelijk verblijven.... Ons Ida is er eentje van, omdat ze naar de man ter plaatse niet al te vriendelijk was werd ze 4 maanden lang gestraft en opgesloten... zonder licht en in haar eigen uitwerpselen. Ida heb ik kunnen redden met veel show...
De deur naast haar zitten 2 pitt bulls, een herder, een bange podenco en nog enkele ter dood veroordeelden...
De arme honden hunkeren naar de dood want dat is wat hen wacht. Ze zijn ten dode opgeschreven maar toen we vroegen waarom ze dan zo lang moeten wachten op hun uiteindelijke verlossing, want dat is het voor die arme stakkers, kreeg ik als antwoord: Er is geen plaats meer in de frigo.......
Godverdomme denk ik dan, ik slaap er niet van en zal deze dieren helpen! Hoe dan ook! Samenwerking is er totaal niet, je belt en vraagt, je overlegt en tracht een oplossing te krijgen maar geen gehoor, wel veel beloven, doet een zot in vreugde leven he...
Hier zie je enkele honden in deze onheilsplek...
Deze pit bull samen met nog enkele andere zitten sinds maanden in dit donkere hol gevangen....
Ook zij hebben gevoelens, ja, het zijn Pits, Stafs maar zij worden door ons mensen zo gediscrimineerd, zo misbruikt , gegeven en verkocht aan de verkeerde mensen .....dit is het resultaat! De stakker is gek van ellende, kijk in die ogen, kijk in die trieste ongelukkige ogen ....
Morgen staat de zon weer op. Wij nemen samen een koffietje en kijken weer gezond de dag tegemoet.
Hoe kijken deze dieren tegen de dageraad op, in hun eigen uitwerpselen.... Sinds maanden, enkel een trap en een bak met oud of geen eten en een drinkbak met vuil water. De hitte, rond de 40 graden,de donkere muren,hoe moeten zij zich voelen. Het bloed stroomt door mijn lichaam met zo een woede maar met zoveel onmacht, zoveel verdriet, met zoveel gedachten die ik wil waar maken, om hen die ons roepen want dat doen ze.... te helpen!
Maar als altijd staat de grote boosdoener voor je neus, geld, geld, geld, als ik maar rijk en knap was kon ik zoveel meer doen. Haalde ik hen eruit, morgen , neen, nu, allemaal, maar ik mag niet, ik ben niet in die mogelijkheid.
Ik moet roeien met mijn eigen mogelijkheden, mijn medewerkers roepen me terug...
Fabienne, je kan ze niet allemaal redden, volledig akkoord maar kunnen we dit dan zomaar laten ???????????
De mensen die deze dodenstations runnen, zoals Cartama en zovele anderen vragen ons dan 40 Euro om zo een hond uit dit dodenhol te halen of kan ik zeggen moderne Auschwitch! Behalve de gaskamer is alles nog compleet, vaak wordt me zelfs de ingang verboden door een van de eigenaars omdat ik zijn praktijken en handelingen in het openbaar breng, bedreigingen en zoveel meer gaat me het ene oor in en toch zo vlug weer het andere uit.....alleen is het erg dat niets veranderd. Zij hebben de macht en de wet aan hun kant,10 dagen en de wet wordt toegepast, inslapen, hoe? een vraag die onbeantwoord blijft, alleen al hoe ze de honden in ons bijzijn behandelen spreekt boekdelen, heb je enig beeld hoe het eraan toe gaat als wij geen getuige zijn.....
Dit is de realiteit, dit is wat hier gebeurt, elke dag opnieuw.....
2009 ????? Europa ??????
Fabiënne
Neska
Kleine NESKA, gered van de dood met haar kleine pootjes sprong ze tegen de tralies van het dodenstation waar net licht binnen kwam, haar oogjes deden pijn, hier krijgen de honden enkel van 10 tot 14 uur licht. Daarna wordt weer alles donker... als de mannen met de glazen ogen en onverbiddelijke drang om te doden stoppen met werken en dat is elke werkdag om 14 uur, dan gaan de luiken naar beneden tot de volgende dag. De huilende en smekende stemmen doordringen de muren en hun geschiedenis van dood en dood,van pijn en verdriet maar geen mens hoort het of doet er iets aan, dat is nu eenmaal de onomkeerbare spaanse wet en traditie, de dodenstations.
Sinds een tijdje is kleine spruit bij ons en stilaan kreeg ze weer moed in dit leven, maar Neska liep raar en toen hebben we even gecheckt. Toen we bij onze specialist vandaan kwamen kregen we te horen dat onze kleine lieverd, 2 nieuwe knietjes moet krijgen.
Wel daar gaan we dan voor zorgen, hoe moeilijk we het ook hebben, we maken voor jou, lieve Neska een projectje,elk knietje kost ons ongeveer 600 Euro. We hopen dat iedereen een beetje mee helpt zodat jij een gelukkig en verdient gelukkig leven krijgen kan, want daar doen we het voor! Wie kan onze Neska helpen....
Fabiënne
Natatje
Je kwam bij ons als een zielig hoopje, lieve schat, ziek, ondervoed en na ettelijke operaties
werd je een gelukkig klein engeltje bij ons thuis. Je was een van mijn eerste spaanse reddingshondjes,14 jaren lang ben je hier op deze gekke wereld geweest waarvan 10 bij ons. Je was doof maar dat stoorde geen van ons, met onze ogen en gebaren hadden we geen woorden nodig. S'nachts sliep je vlak aan mijn hoofd en alleen met een zucht of een lief pootje in mijn gezicht wist ik wat er voor je gebeuren moest, jij en ik...
wij hadden geen woorden nodig ....
Iedereen had je lief en ons huis is erg stil en leeg zonder je! Mijn kleine Nata, wat missen we je, rust zacht, mijn kleine spruit, voor altijd in ons hart... Fabienne
PANTOJO leeft in de meest gure buurt op straat van Algeciras
PANTOJO is een klein ventje die op straat leeft en verwaarloosd werd door zijn baasje. Hij is iets van een 7 jaar oud, mensen geven hem hier en daar wat eten waardoor kleine vent bijft leven maar nu is ie ziek en heeft hulp nodig.
We zouden hem graag redden, wie kan ons helpen deze kleine man een kans te geven...
Een moedertje met pups....
Vandaag werden er weer een mama met puppies gered.Ze verscholen zich in een bergwand.
SEPRONA, de politiedienst voor dieren heeft een steentje bij gedragen en de familie helpen redden uit de benarde situatie. Mama en kids zijn veilig...
Big Boy.....Eindelijk!
Onze Big Boy vertrok gisteren naar zijn uiteindelijke thuis,3 jaren lang. Zag ie iedereen komen en gaan...
Hij was er het langst...
Het was vaak hartverscheurend, zijn geduld en kracht ging op en neer maar telkens pepte elk van ons hem weer op op zijn manier...
Big Boy kende iedereen, kende de ups and downs, de intense ik van ons rescue.
Hij beleefde de overgang van dodenstation naar protectora, hij was er altijd bij...
Ongelooflijk maar waar maar dat was het vooral voor hem,ging hij gisteren naar zijn nieuwe baasje, Pia in Denemarken.
Het afscheid was, ondanks dat we heel blij en overgelukkig voor hem waren zwaar, traantjes werden weggepinkt. Hij werd door zowat alle medewerkers geknuffeld nog even voor vertrek...
Toen snapte ie het, hij mocht mee en was voorbeeldig op zijn weg naar de luchthaven. In de luchthaven,lachte en kwispelde hij, was vrolijk en uitbundig,een hele dikke knuffel nog en daar ging ie dan....
Onze Big Boy, we zullen je missen maar we zijn zo oneindig blij voor je,grote kleine man, eindelijk is jouw gouden mandje ook bereikt....
Oeps, wat gebeurt er, mag ik mee ??
Al die aandacht van mijn nieuwe baasje, Pia, ik zie het wel zitten...
Nog even stoeien met Diane..... Bijna weg.....
Ook Kleine Pondita mocht mee...
Met Diane nog even wachten op mijn ticket...
Oeps wat nu...
Dag schat, wordt gelukkig,....
Clara
Uitzonderlijk geluk bij een ongeluk...
De carretera 340 is een van de meest gevaarlijke autostrades van Europa, honderden mensen
vinden er de dood en duizenden dieren laten hier hun leven want eens op de dodenbaan kan alleen een mirakel je helpen eraf te komen.
Een Engels echtpaar reed deze week naar huis via de 340 en zag plots aan de andere kant een hondje staan in het midden van de carretera.
Ze aarzelden niet en reden onmiddellijk de snelweg op, het hondje was aangereden, bloed overal en stond in shock naast de lijn van de weg.
Als bij wonder liet het hondje zich opnemen en de dame Claire, samen met haar echtgenoot, brachten de kleine lieverd naar ons toe.
We hebben haar Clara genoemd naar haar reddende engel, ze is nog zwak en zwaar geschaafd, haar hele lijfje is bont en blauw. We hopen dat de volgende dagen haar beter maken, haar karaktertje is van goud, haar lieve snoet kijkt je dankbaar aan als we haar verzorgen, weer een klein geluksvogeltje dat meer dan het beste verdient....
Pupjes op de autosnelweg....
4 kleine hoopjes waarvan eentje op het midden van de weg werd gesignaleerd door een van onze vrijwilligers. Het waren pas geboren hondjes met het naveltje er nog aan, enkele uren oud..... Il faut le faire....we proberen ze met de fles te laten overleven omdat we het leven dat ze kregen toch een kans willen geven!
Nothing is impossible,she made it, Vicky!
Voor...
en Na....
Moedertje Misty...
Dit moedertje werd ons aan onze auto afgezet in de luchthaven toen we haar wilde oppakken was ze enorm bang.
Tot onze grote verbazing was het kleintje zwanger, hoog hoog zwanger. Ze kreeg enkele dagen geleden 4 kleintjes. Het was haar eerste nestje en ze wist niet hoe het moest, was in volle paniek, een van de kleintjes had reanimatie nodig, het lukte!
Mamaatje is een geweldige mama, geluk heeft ze niet gekend. Ze moet stilaan gewoon worden dat ze ook gelukkig kan worden en dat wij mensen ook hel erg lief kunnen zijn en haar het beste willen geven....
Ze moesten hem niet meer....
Het was 's-avonds al bijna donker toen we plots een slag hoorden. We hoorden daarop een hevig gejank en toen we bij de gate kwamen vonden we dit kleine Bull Terrier pupje van 5 maanden oud. Ze hadden hem over de poort gegooid...
Zijn hoofdje onder het bloed, zijn lijfje helemaal onder het schurft en zwaar verwaarloosd, geen chip.... Kleine man, net op de wereld en net gedumpt,en zo bang en bibberen, een pupje in shock....
Kleine Tito is herstellende bij Ann en Marc. Hij is een ongelooflijk lief Bulletje, hij is dapper en flink en laat alles mooi en geduldig verzorgen.
Hij moet enorm veel pijn hebben gehad maar is weer stilaan vrolijk en kruipt heerlijk op ieders schoot, knuffelen en vriendschap krijgen is zijn langste leven, het is een knuffelbeertje!
Tito mag bij Ann blijven tot ie naar een geweldige verantwoorde thuis kan gaan waar mensen Bulletjes begrijpen en kennen, sociaal is hij in elk geval, erg sociaal voor mensen en andere hondjes, een geweldige lieverd die stilaan hersteld en een goede leerschool krijgt samen met een twintigtal andere vriendjes. Voor zijn gezondheid zorgen we voor, hij is gelukkig reeds gered en in goede handen.
Fabiënne
Boxi
Boxi is een oude boxer die nog in het dodenstation is,we zouden hem heel graag redden!
wie kan helpen....
Enkelen deden hun intrede....
Zijn baasje kwam hem even afgeven.Hij ging een nieuwe leven beginnen in Madrid.
Sinds hij zijn nieuwe leven inwandelde zit TRASSAN, onaangeroerd in een hoekje, onbegrijpelijk te wachten waar baasje blijft!
TRASSAN is ontroostbaar, eet en drinkt niet....
Plots zat ze achter de poort, bang in de houten kooi, hopend dat niemand haar vinden zou....
geen chip, geen rugzakje, niets, kleine lieverd past zich aan......
LOBA, een jong spaans koppeltje. Ze moesten ze niet meer, een reden hadden ze niet, hun schouders gingen op en neer.
Het was ACE of het dodenstation, Loba is erg lief en gelukkig jong en heeft duidelijk geen groot verlies geleden aan de thuis die ze voorheen had...
OBAMA, een erg bange en grommende uit angst Perro de Aqua, afgegeven.... heeft tijd en liefde nodig om haar nare ervaringen te overwinnen.
SPEEDY, een Engelse vrouw met sigaret in de ene mondhoek en mumpelend uit de andere mondhoek moest het land verlaten, te nemen of te laten.... SPEEDY keek niet eens meer om, een hecht gevoel had ie niet met zijn ex baasje.
GORDY, kwam ook binnen lopen, geen rugzakje bij, alleen een zalig lief karakter en een dikke buik, heel zieke oogjes en verwaarloosde vacht. Hij gaat altijd op zijn rugje liggen en snakt naar warmte en liefde...
FRITSZY was een voetbal voor de kinderen, werd geslagen en geschopt en dit vertellend ook zo afgegeven, inslapen riep zijn baas, die vuile rothond. Het kleine hondje was zo bang dat geen mens hem kon aanraken.Hij had overal pijn van de slagen en verwondingen...
Fristzy gaat nu al heel wat beter en komt al een groet geven ...
Werd gevonden op een nacht in een community, is een schat van een hond, een grote beer,...
Bazinneke wilde NU van kleine SIMBAD a,.... no reason or whatever, Nu.....
Puppy's, Puppy's en nog eens Puppy's
De telefoon staat onophoudelijk te rinkelen, soms ben je bang om nog te antwoorden.
Vandaag werden we overrompeld met terugkerende Britten, ze wilde allemaal van hun beste vriend af...
Ze staan je dan hun eeuwig terugkomend verhaal aan te praten, een mens zou zijn geduld soms echt verliezen.
De arme viervoeter staat er wat bij, kwijlt en bibbert van angst maar baasje is al met zijn gedachten ver weg. Kijkt niet eens meer om en daar staan we dan met nummertje zoveel... op hen kan je onmogelijk boos zijn,hun leventje, hun wereld ligt in onze handen. Of wij, of dodenstation, de keuze is aan ons en die maak je dan wel heel vlug als je ze in de ogen kijkt....
Enkele van de vele pupjes die vandaag werden afgemaakt,de ovens draaien op volle toeren,levens en levens gaan op in rook, alsof ze nooit hebben bestaan.De manier waarop ze worden gedood kan en zal niet meer menselijk gebeuren, dat is een publiek geheim! Iedereen weet het wel maar er mag niemand over spreken want bewijzen kan je het toch niet, daar zorgen ze wel voor.
Ze, de mannen met de glazen ogen, de mannen met de grote Mercedes, verdient met de duizenden lijken.
Honden, katten,.... aan de lopende band, hier kent men geen gevoel noch respect, afmaken! De zomer 2009 is een zwarte zomer, vol van verdriet en miserie, wij geven uiteraard niet op, voor hen die we kunnen redden maken we ons sterk en vechten door, elk leven is er eentje maar al die andere hadden het ook zo graag willen redden.....
De oogjes van deze pupjes spreken boekdelen, voor hen is het te laat....
Fabiënne
Dappere mama trotseert Perrera...
Deze mama, dapperend en vechtend voor haar bebietjes willen we graag redden.
Het is zo een lieve dappere moeder,wie kan helpen...
Cijfers...
Bron: Euroweekly Juni
Lola
Al verschillende keren kreeg ik een oud dametje aan de lijn die me smeekte om haar hondjes te redden.
Ze sprak wartaal en kwam heel erg verward over, ik begreep dat haar man gestorven was, lang geleden.
Hij was militair op de Amerikaanse basis in Rota, zij was na de dood van haar man blijven wonen in Mijas Spanje.
Sinds enkele jaren ging haar gezondheid achteruit en was ze bedlegerig, de omringende zogenaamde vrienden hadden stilaan al haar centjes helpen verteren. Haar enige troost en toeverlaat waren haar 6 hondjes die dag en nacht bij haar waren.
Maar het oude dametje moest om gezondheidsredenen terug naar Amerika en ze mocht maar 4 hondjes mee nemen...
Ze huilde en kon haar verdriet niet aan, het jongste en mooiste hondje ging naar een andere organisatie.
De andere hondjes zag ik heen en weer rennen in de grote villa die omringd was met het verleden van deze mensen, overal hingenherinneringen van hun leven, overal ademde het verleden zijn laatste zucht uit, overal stonden potten en dagelijkse spulletjes te pronken tegen de grote valiezen van vertrek. Het einde van een leven, het vertrek naar huis na zoveel jaren ging het oude vrouwtje terug naar waar ze van kwam, haar thuishaven Miami.
De hondjes sprongen op haar bed en gaven haar welgemeende likjes, likjes van echte vriendschap en trouw. Ze riep mijn naam hard en luid en dankte me dat ik haar enige laatste niet opgeloste probleem kwam halen.
Maar Lola was nog niet tevoorschijn gekomen, toen ze hard en luid riep kwam er plots een klein verlegen en bang hondje onder het bed uit en sprong bij het oude vrouwtje op schoot. Ze keek me angstig aan, wetende dat iets op til was,haar prachtige bruine kijkers keken
triest en verward, onwetend om wat komen zou. Ik voelde me rot en vreselijk schuldig.
Het oude vrouwtje nam mijn hand vast en keek me met zoveel verdriet maar ook met zoveel dankbaarheid aan.
"Kan je mijn Lola redden, aub, maak haar gelukkig! Ze werd in dit huis geboren, haar mama was een straathond die zwanger gered werd van de straat. Lola is nu 7 en kent alleen maar dit huis en ons personeel....
En zo nam ik LOLA in mijn handen, drukte het bange lijfje dicht tegen me aan en gaf een knuffel en een groet aan haar bazinneke, liet de hele herinneringen achter me, het grote huis leek plots zo oud en leeg, zo verlaten....
Het vrouwtje haar tranen en verdriet zal ik nooit vergeten, een leven geleden en nu eindigen in zoveel strijd en verdriet, haar enige bezorgdheid waren die hondjes maar wetten en regels maakte het haar onmogelijk om haar grootste liefdes allemaal mee te nemen naar huis.
6 van deze hondjes, 4 mochten mee, eentje, het jongste ging naar een andere organisatie en kleine LOLA , wel die ging met mij mee...
LOLA is 7 jaar en een schatje, een adembenemend lief en goed karaktertje,eentje die weer het beste verdient....
Een van de zovele.....Podenco!
Deze podenco werd gevonden in een plastiek zak met een koord rond. Hij kon zich niet meer verweren want zijn beide pootjes zijn gebroken. Hij had zoveel pijn dat het onmenselijk was maar bleef toch met zijn staartje kwispelen uit dankbaarheid.... We maken er een projectje van
deze lieverd moet worden geopereerd.....
De zomer in aantocht....
De maand Juli is begonnen, elk asiel hier in de buurt houdt zijn hart vast. Dagelijks vinden we honden vast gebonden aan de poort en je bent bang om je telefoon op te nemen, massale slachtingen in elk dodenstation en de zomer vangt net aan...
Deze mama gaat naar het dodenstation, ze willen haar niet meer, eentje van de zovele...
Ze is van karakter een hele lieve bedeesde moeder, vecht voor die kleintjes die er toch
gekomen zijn.Niettegenstaande dat ze heel goed wisten dat er geen toekomst voor hen zou zijn. Kunnen de kinderen er toch even mee spelen en dan... richting dodenstation!
Moeders en moeders en moeders, het zou allemaal anders kunnen als dit Spanje even zou denken aan hen die recht op leven hebben maar uit gemakzucht maar worden vernietigd....
Een hele dag ben je in de weer, mijn dag vangt aan om 7u, dan worden mijn eigen hondenkinderen en mijn fosterkinderen verzorgd. Een gezellige bende van 27, klein, groot, kleiner, groter, zieken en verzwakten.
Anderen die heel erg bang zijn, hier thuis komen ze altijd een beetje los met de tijd, nu zitten we echt overbevolkt maar we trotseren de zomer, soms vallen we over hen, mijn lieve en geduldige man verdient denk ik ondertussen wel een standbeeld.
Kleine podenco Blue is een kleine kapoen, onze Bonnie die ondertussen helemaal hersteld is ramt door het huis, speeluur...
Enkele gaan nog even zwemmen en anderen snurken boven ons uit, moe van het spelen...
Het is hier een gekkenhuis denk ik vaak maar de enorme vriendschappen, de dankbaarheid en de gezellige bende heeft ook een heel bijzondere zonnige kant, vaak gaan ze dan naar huis, en mensen nemen onze zorgen over van dat ene hondje die wij even in ons gezin opnamen en dan laten gaan, het doet elke keer pijn, hoe dan ook, meestal weten mensen niet dat ze hier bij ons waren.
Af en toe zien we dan een fotootje passeren en dan weten we dat ze gelukkig zijn, daar doen we het voor, maar heel vaak denk ik aan hen.
Van de dag dat we ze redde uit een dodenstation tot hun snoetje in de kooi als ik ze afgeef en laat vliegen...
Het weekend was weer eerder triest, een geval van vergiftiging, een van mijn eigen hondjes had een herseninfarct midden in de nacht.
Gelukkig is ze aan de beterhand, dan vandaag Vodka die opgenomen is op intensief... velen van ons hondjes kunnen de hitte van 41 graden niet trotseren. We spuiten ze nat, we houden ze koel in de mate van het mogelijke maar het is hier een echte oven, heet heet heet...
Een grote jongen werd gevonden op straat, een andere grote jongen dwaalde al weken rond aan zijn eigen thuis maar zijn baasjes verlieten het land .... een klein podencootje, graatmager wordt door Amerikaanse toeristen afgezet en een echtpaar in scheiding brengt ook zijn
hondje aan de deur, hun hevige woordenwisseling kan je mee volgen bovenuit de blaffende honden .... en ondertussen zit het hondje met grote angstige ogen zijn nieuwe verblijf aan te staren....
Elke dag ga je door deze taferelen heen, we werken allemaal hard want het is de moeite waard om hen een kans te geven want meer dan wie ook verdienen ze het! Deze opgegeven viervoeters,elk heeft zijn verhaal, zijn verleden, zijn terugblik maar bovenal,
zijn recht op een nieuwe en gelukkig leven...
Fabienne
Tonto, zot van geluk nu
Tonto dacht dat ie nooit een gouden mandje zou vinden.Hij was erg lang bij ons, in de kooi werd Tonto echt gek van stress en verdriet. Hij draaide en draaide en draaide maar rond in zijn eigen wereldje, langzaam maar zeker kregen wij hem los van zijn woede, zijn frustraties, en langzaam kwam er een bijzondere lieve hond tevoorschijn maar niemand adopteerde hem tot iemand in hem meer zag dan een gekke hond...
Hij leeft nu gelukkig en wel en is nog steeds een bijzondere hond, zijn baasje stuurde ons enkele hartverwarmende fotos door....
Je ziet het wel, het is echt zo belangrijk dat er niet te vlug wordt opgegeven, dat we werken aan elk van hen, ze zijn door zoveel ellende gegaan, moeten nog zoveel verwerken maar met liefde en geduld en vele positieve mensen krijgen hondjes als TONTO nog een happy end !!!!
Cuco, een gelukkig oudje...
Ook oudjes verdienen een kans....
CUCO, ons alleroudste ventje is thuis, eerst was hij heel erg down en dan gaf ie eigenlijk op.
Plots mocht ie naar huis, hij mocht er gewoon even oud zijn, gewoon zichzelf zijn en gewoon
leven, een heel gelukkige Cuco is nu een Heertje in een gouden mandje....
Daar doen we het toch voor, de hondjes die je het meest aan het hart gaan zijn diegene die
het leven al voor een stuk geleefd hebben, in hun ogen kan je de wijsheid en begrip aflezen,
in hun ogen kan je een wereld van geluk lezen of een afgrond van ellende. Ze weten het allemaal, alleen de taal missen ze....
Bedankt aan alle adoptanten die een oudje een kans geven....
Dodenstation Jerez
Gisterenmiddag zijn we met ons tweetjes, Ann en ik naar Jerez gereden.
Onze laatste rit deze zomer naar het dodenstation, met lood in onze schoenen
reden we erheen. We hadden eigenlijk die dag helemaal geen tijd maar als we niet zouden komen zouden ze alle honden inslapen die we een week eerder hadden gevraagd om te laten leven.
Er was dus geen keuze, kunnen of niet, alles moest wijken om toch enkele te redden...
Aangekomen was het een ijzige stilte die je overviel, terwijl dat het dertig graden heet was.
We waren iets te vroeg en moesten dus wachten tot de nobele Heren ons onze reddingsactie
zouden laten aanvangen, pratende met de bewaker van dienst kreeg ik te horen dat direct
na ons vertrek de overige hondjes zouden worden ingeslapen want het was woensdag en dan
doden ze..... Je zou je hart even willen opzij zetten en je denken ook maar hier mag je niet
aarzelen, je moet hier gewoon doorgaan en vooral niet reageren....
Zicht op dodenstation, vanaf 1400 s middags gaan alle hondjes de donkere afgesloten hokken in en hebben geen daglicht meer tot de volgende dag 10 00 u, er wordt niet meer naar hen omgekeken, noch water noch eten....
4 uur per dag hebben ze licht, 20 uur per dag is het voor hun nacht, in de stinkende kille en
afschuwelijke dodencellen wacht elk zijn 10 dagen af.....
Leeg,leegte,stil, stilte.....wie kunnen we redden en wie niet...... het spookt door je heen!
Onze auto staat klaar om te beginnen en terwijl we wachten komt de beulenkar aan,
hier stapt de beul uit, Max mijn eigen hond wil hem altijd aanvallen en net op het nippertje
kan ik hem terug roepen. God wat zou ik hem graag zijn gang laten gaan, wat zou hij die man mogen verscheuren...Wat zou ik zelf graag....maar ik moet en mag niet buiten mijn boekje gaan.
Horen,zien en vooral zwijgen.... hoe moeilijk ook!
Een slachtoffertje verlaten op de straten wordt binnen getrokken, het is een langharig sukkeltje
die lang op straat heeft gedoold.Hij ziet er niet uit, we mogen hem niet strelen of mee nemen,
zijn of haar 10 dagen vangen aan.....
In zijn stinkende verwaarloosde vacht vangt zijn tijd in de dodencel aan....
ogen die spreken, ogen die hopen....
Een jonge Amerikaanse Staff, geen schijn van kans. Deze honden worden op afschuwelijke brute wijze vernietigd, amper een jaartje oud, zo lief en goed met mensen maar door te vele
gebombardeerd als zijnde onheil....zo jammer. Hij is er vandaag niet meer...
Deze oude hond van 11 jaar werd door zijn bazen binnen gebracht om af te maken.Hij wist het en werd zo angstig en bang dat ze hem reeds hadden plat gespoten na ons vertrek zou de genadeslag worden toegediend,ook hij is er vandaag niet meer......
Trouw en lief, zijn vriendschap, zijn liefde voor zijn baasjes kenden geen grenzen. Dit is zijn dank,einde in een dodencel....
Wat hier door je heen gaat, je voelt je machteloos en oneindig schuldig dat je hem niet meer redden kan, als je goed kijkt zie je aan zijn achterpootjes bloed, de pijn en de trieste oogjes, Hoe kan het toch God, waarom waarom.... Rust in vrede , lieve snoet,het is nu voorbij, moge jouw baasjes branden in hel.
Slachtoffertje van de dag, zijn 10 dagen vangen aan.....
Galgo' s, Galgo s en Galgo s + + + Allen heen gegaan
een oudje....
Het kleine witte pareltje, een stokoud poedeltje dat tot nu een thuis had, 18 jaren lang.... hier nu wachtend reeds 2 dagen om te mogen heen gaan. Zijn baasje bracht hem hier en betaalde voor zijn dood,15 euro goedkoper dan bij de dierenarts dus dan maar hier laten doen. Maar hij moet wel wachten tot dodendag woensdag....Hij heft zijn hoofdje niet meer op, het kleine podencootje naast hem voelt aan wat hier gaat gebeuren.
Ze zijn niet dom,ze voelen alles veel fijner en intenser aan dan wij,waar hebben ze dit aan verdient? Het kent geen woorden....
Een boxer met een chip....komt mijn baasje nog of niet ???? Help me toch!
Een bange mastin heeft geluk, we nemen haar ook mee...
Gered.Ann heeft geluk, zij mag uitzonderlijk mee, is op dag 7,had nog 3 dagen te gaan...
We hebben er 22 gered, veel te veel en we hebben geen plaats maar we redden ons wel....je denkt niet of je plaats hebt... je doet gewoon en je laat je hart spreken.
Wetende dat de dierenarts klaar staat om binnen te gaan na ons bezoek, wetende wat er gaat gebeuren,jong oud, groot klein,geen genade....
De beul kijkt ons minachtend aan, hij spuwt op de grond en steekt een sigaret op......
Wij laden in, met onszelf geen blijf.... haal je vlug toch nog enkele kleintjes eruit,nu zit je vol Fabienne !!!
Nog eentje en dan de blikken van die die achterblijven op je netvlies gegrifd..... een gebroken mens ben je maar je moet dit volhouden.
Te veel mensen kijken weg, negeren de realiteit onder ogen te zien, willen niet weten wat er hier speelt. Hoe kan je dit? ja, hoe kan ik dit?
Ik weet het niet, Ann sterk als een beer maar ook zo getroffen door de realiteit,.....tranen rollen van haar wangen en dat doet me ook pijn want elk van ons, van jullie zou het zo graag anders willen, je staat zo verdomd machteloos.......
Dan rijden we weg, de terugtocht met 22 levens vangt aan, sommige grollen en blaffen,andere zijn rustig en weten dat dit anders is....
Een kwalijk geurtje verspreid zich over onze auto, ja C est la vie en rose enfin, we knappen een beetje op, denken dat we positief moeten zijn en borstelen ons weer samen, babbelen en plannen hoe wij hun gaan verdelen over de kooien in de refugio,we denken niet maar doen!
We zijn toch blij dat we weer heel wat konden redden maar zij die achterbleven en nu worden afgemaakt door de beuldie zijn er vandaag niet meer.........
Jerez 10 juni Fabienne
Dodenstation Cartama....
Verleden week, samen met onze verantwoordelijke Rineke gingen we enkele ter dood veroordeelde ophalen, je hart breekt, de vele pupjes zijn allen ziek en het zit er knap vol.... Een moedertje dat net aan het bevallen was, de angst en de ellende. Het is niet te beschrijven, de vele grote honden, de bange en onwetende beestjes, er zijn geen woorden voor... we hebben er heel wat mee genomen.
Hier enkele beelden van de realiteit....
Voor elk hondje betalen we 40 Euro en omdat we er zoveel hadden was het weer een
hele som.We wilde nog enkele mee nemen maar het is helaas financieel niet draagbaar
want als je ze dan eindelijk mee neemt begint hun verzorging pas, daar staat het dodenstation
niet bij stil,zij verdienen aan elke hond, dood of levend....
Maar voor ons begint het hier pas, hun gezond en wel naar huis kunnen sturen is onze goal....
Meestal is het erg ingewikkeld maar we willen en kunnen veel als je maar vecht...
Winnaars zijn verliezers die niet opgeven dus bij deze leuze blijven we....
Groetjes Fabienne
Neron, een grote Loebas met een gouden hartje
En daar zie je hem neus aan neus met Caeser,onze kleine pomerian kapoen, je ziet hem zo denken:''Wacht maar tot ik groot ben'''
Het is vaak ongelooflijk prachtig om te zien hoe dieren in nood elkaar opbeuren, verdragen, samen gaan horen, mekaar begrijpen, in onze refugio heb je 99 procent hondjes die vriendelijk en lief zijn, die je allen samen kan wandelen en laten ravotten alsof het een code is om te overleven, het isecht hartverwarmend om hen bezig te zien....
Kleine siamese poesjes met stenen bekogeld...
In Los Barrios werden deze poesjes bijna gestenigd, als er niet iemand was op uit gekomen....
De poesjes zijn allen opgenomen in het dodenstation, het kleine poesje dat een grote steen gegooid kreeg zal het waarschijnlijk niet overleven.... De eigenaar wilde ze even doodstenigen, ze waren hem te veel....
Adinda,een opgegeven Dalmatier...
gered uit het dodenstation Cartama, kwam met haar zoon en dochter, dat denken we
naar onze refugio waar ze veilig waren en tijd kregen om even tot zichzelf te komen. Zoon en dochter hadden het geluk samen naar een geweldige thuis te gaan...
Toen bleef Adinda achter,haar wereld ging toen echt instorten, ze werd zwak en erg depressief, haar huid ging in de stress en Adinda was eenvogeltje voor de kat. Tot Rineke en Ingrid een mail de wereld instuurde en aan de alarmbel trokken,dat was Adindas redding, ze mocht in opvang bij Maureen en dit is het gevolg! Mensen jullie allemaal een hele dikke knuffel van Adinda want dit was haar redding...
Vaak gaan onze hondjes naar een opvanggezin in Belgie of in Nederland, Denemarken of Oostenrijk en vaak is dit voor velen het begin van hun geluk.
Sommige hondjes redden het gewoon niet bij ons, we doen ons best maar de verzorging en aandacht dat een hond in een opvanggezin krijgt kan je niet vergelijken met de refugio. Onze verantwoordelijke mensen in de verschillende landen werken hard om dit alles in goede banen te leiden en slagen heel vaak in een klein mirakel,daarom wilde ik graag ook hen eens in de bloemetjes zetten. Ik wil hier niemand vergeten want ALLEMAAL samen maken ze vaak een verschil voor die ene viervoeter,...
Romy
ROMY, een Andalusisch slachtoffer zoals zovele, zij werd verwaarloosd, getrapt en weggejaagd waar ze ook kwam.
Moed had ze niet meer, de pijn in dat kleine lijfje werd met de dag ondraaglijker, met de minuut onbegrijpelijker, het werd haar allemaal teveel.
Na lange tijd te zijn weggelopen voor de hondenvangers , gaf ze zich over, wetende dat de dood haar opwachtte maar ROMY gaf op...
Toen ik haar zag kon ik het niet over mijn hart krijgen, misschien is het een onbegonnen zaak maar wie niet probeert niet weet en zo ging Romy met ons mee. Het herstel zal lang en moeizaam zijn maar de eerste voorruitgang is geboekt, het kleine staartje kwispelt zachtjes heen en weer.
Ze kijkt je aan met die zieke maar God zo dankbare oogjes, we gaan ervoor kleine lieverd, alles zullen we doen opdat jij weer beter wordt...
Chocolatina is gered!
CHOCLATINA is gered .... en THUIS!
Het waren lange maanden van revalidatie, was een harde en lange genezing, nachten lang hebben we bij haar gewaakt en getroost nadat ze zoveel pijn had en kijk nu, een spring in het veld, een gelukkige juffer in een gelukkig gezin.
Daar doen we het voor, aan alle mensen die hielpen deze operatie betalen, het was de moeite waard, want dat is ons CHOCOLATINA, de moeite waard !!!!!
Skippy
Omdat hij misvormd was moest hij maar dood en zo werd ie dan ook letterlijk en figuurlijk in de
vuilbakcontainer gegooid, in een groene plastiek zak. Hij kon zich niet behelpen en gelukkig kwam een inwoonster van de omgeving haar vuil weggooiien en hoorde dat doordringende gehuil, de roep van overleven.
Zij bracht ons Skippy, ons kangeroe bebietje, een klein baby podencootje bij ons.Hij is nu veilig en wordt door iedereen verwend.
Hij loopt als een kangeroe en heeft een zwakke gezondheid maar is een vechter, we gaan hem een kans geven!
Feliz
Feliz, zo hadden we hem genoemd, was dapper en wilde zo graag leven, daar wilden wij aan mee werken en hebben bij twee specialisten mening gevraagd en onderzoeken gedaan.
Zijn 4 pootjes en een heel gedeelte van zijn lijfje was lam, waarschijnlijk door een accident. En toch heeft hij nog jaren geleefd voortkruipend op zijn borstje, zijn lieve snoet en zijn hele wezentje greep je aan en God wat had ik die lieve schat graag gelukkig gezien...
Na lang overleg en medisch advies hebben we hem moeten inslapen, zijn kwaliteit van het leven was nihil.
Hij was erg zwak, zijn hartje was aangetast en zijn longetjes zaten vol water, zijn lijfje was moe maar toch was ie oneindig dapper en zo lief, toen hij werd onderzocht en ik met hem van de ene naar de anderedokter ging, kroelde hij dat lieve snoetje in je schoot, genoot van de lekkere koekjes en als je tegenhem sprak ging dat kleine stompe staartje van geluk heen en weer. Dit kleintje heeft me diep getroffen, die lieve kleine schat en met pijn en opgekropte woede heb ik hem laten gaan. Hij mocht niet lijden, dat had ie al genoeg gedaan....
Een straathondje....
Sinds een hele tijd is deze kleine stakkerd al aan het ronddwalen in de straten van Malaga.
Zijn achterpootjes zijn lam en hij sleurt zich van vuilbak naar vuilbak om toch maar iets te eten te vinden.
Het is vaak hartverscheurend dat een hondje met zoveel moed om te overleven toch door mensen in die omstandigheden wordt gedumpt...
Wij zullen het kleine hondje ophalen en proberen hem te redden, het zal weer een projectje worden om deze kleine stakkerd een gelukkig leventje te kunnen geven!
Wietse
WIETSE, een superbrave ziel werd door zijn eigen baasjes gestampt en mishandeld.
Zij sloeg haar man een bloedneus, hij sloeg haar een blauw oog, en arme WIETSE stond er tussenin. Zijn poot werd zwaar verbrijzeld, 9 pinnen heeft de arme stakkerd in zijn poot...
Het was een spoedoperatie, we konden niet wachten en mogen de rekening later betalen. Het kost ons 800 Euro, wie graag wil helpen....
Verder is Wietse een hele zachte en lieve hond, echt een beestje dat het allerbeste verdient!
De operatie is goed verlopen en hij heeft geen pijn meer, nu nog even herstellen en hij kan naar een nieuwe thuis....
Siebe
Toen je bij ons kwam gaf de dierenarts je weinig kans. Je had Filaria dat je hartje aantastte, je had erlichia, leismania en een hoopje botjes was alles wat je lichaampje nog tonen kon
maar je karakter was sterker dan een orkaan in aktie, je wil om te leven, te vechten was sterker dan een tornado...
Je was meer dan een echte rode cocker....
Samen hebben we 5 jaar lang gevochten en je overwon bijna al je ziektes, alleen je hartje kregen we nooit meer goed.
Je vrijheid was je trots, geen gesloten deuren werden door jouw aanvaard of heel de buurt kon je ongenoegen mee beleven.
Waar ik ging ging jij, elke minuut dat we samen waren, je was mijn lieve SIEBE, mijn kleine vent met het soms te sterke karakter.
Maar wat hebben wij jouw lief gehad, wat ben jij een groot verlies, wat is het leeg in ons huis zonder jouw....
Gisteren ben je in mijn handen heen gegaan, je wilde niet langer meer en dat heb ik begrepen Siebeke! Je oogjes hadden geen woorden nodig, we hebben samen alles doorstaan en samen hebben we je laten gaan,...alle onze hondjes waren rondom jouw.
Nooit zal je uit ons hart gaan, dappere Siebe, je bent een afdruk voor de rest van mijn leven....ik hield zo verschrikkelijk veel van je!
Rust zacht, mijn kleine lieve cockervent....
Manifestatie
Goed en positief nieuws, in SEVILLA kwam 1600 man op straat om ter manifesteren tegen de
stierengevechten, is er nog hoop,.....
Bedankt Wietse en Mary !!!!
Sandy
Dit pupje, SANDY werd op het ogenblik dat wij in het dodenstation waren uit de auto gegooid. We hebben haar direct opgenomen en mee gebracht, haar pootje was gezwicht en ze was in shock. Ondertussen is ze al wat aan de betere hand en word ze levendig en pienter, haar pootje geneest goed. Deze mooi, kleine meid is een bijzonder
lief beestje, echt eentje dat heel diep gaat. Dan werd ze bij andere hondjes gezet maar kreeg er niet genoeg eten waardoor ze terug ziek werd en vecht nu voor haar leven, als er een hondje is dat me diep aan het hart gaat is het Sandy wel! Laat ons hopen dat deze lieverd het redden mag...
Keko.....
Toen we vandaag KEKO wilden ophalen was het reeds te laat,22 jaar een trouwe vriend geweest van een familie en dan hier in een afgrijselijk dodenstation moeteneindigen,... Hij redde het niet, hij is stil heen gegaan....hij lag dood in een hoekje....hoe kan je het over je hart krijgen om je beste en trouwste vriend daar achter te laten...hoe is het mogelijk????
Dit is realiteit.....Dit is Spanje....
Tonto
Tonto, onze spring in het veld, sinds zo lang bij ons mocht zondag een dagje
mee uit met de familie van Shirley omdat hij door niemand echt wordt gezien
dachten we dat we hem eens extra in de bloemetjes moesten zetten.
De kleine stakkerd zijn geluk kon niet op, hij dansste en sprong gelukkig in het rond,
toonde zich als zijnde een geweldige kindervriend, een zotte mus en bovenal een reuzeschat.
Tonto was even de koning te rijk, het hele gezin sprak met lof over deze lieve schat.
Hij liep los in het veld en in de rivier, speelde met alle andere hondjes en ging dan
lang en tevreden lekker luieren in de zon...
Hij is de moeite waard, onze Tonto, wie weet brengen deze foto s onze lieverd
eindelijk een gouden mand...
Eastern, Pasen...
Hier zie je er niet veel van, paaseieren kennen ze niet, wel eindeloze processies met grote taarten waar ze dan mee sjouwen en waar heel het dorp mee begaan is, op het ogenblik van hun uitvaart is het muisstil, eerbied voor het geloof,eerbied voor ...
Soms vraag ik het me af, ze lopen met honderden, zo niet in Malaga duizenden in een pak achter de pastoor aan,gewikkeld in eerbiedwaardige klederdracht van 100 jaar terug, al mijn respect voor elke traditie maar achter het hoekje van de straat ligt dit je voor geschotelt: honden in onmenselijke omstandigheden, gedrenkt in hun eigen uitwerpselen, hongerig en oneindig bang,geen daglicht is hun gekend, af en toe mogen ze eens mee gaan jagen, eerst worden ze dan uitgehongerd, dan jagen ze goed,dan laten ze ze als een bende wilde honden los op welk wild ?? Ik weet het niet, het plezier der jagers, het troosteloze bestaan van podencosen andere jachthondjes, erbarmelijk! je gelooft je ogen niet maar het is realiteit!
Dit is hier het leven van vele podencos, galgos, Springer spaniels, Breton espanols en Perro de aquas vaak ook Boxers en Bodegeros zijn dit lot ondergaan. Wij weten waar dit zich afspeelt en hebben foto's kunnen maken, stiekem, als een dief in de nacht en zoeken nu naar een oplossing.
We willen ze graag redden. We zoeken naar een manier, een weg om deze enkelen van de zovele duizenden een kans te geven, om anders te leven, te zijn gerespecteerd en te worden verwend...
Wij hebben contact nu met politie om de toelating ???? te krijgen deze dieren te redden....
Fabienne
Puppies,puppies en nog eens puppies,
Met bosjes gooien ze ze binnen, in een kartonnen doos voor de deur, in de vuilcontainer op de hoek van de straat. Een vrijwilliger vond 7 verdronken pupjes naast de kant van de rivier, verdronken en dan laten liggen, dood en opgeruimd. Hoe kan je zoiets doen???
Een Engels gezin op weg naar de luchthaven gooit nog even mama en 7 babies af,nemen of we zetten ze uit op de straat! en dan weg wezen,en wat doe je dan ???
De politie belt dan nog even of een vrijwilliger of een man op de straat, overal zie je de puppies
komen, meestal gaan ze naar de dodenstations en worden onmiddellijk vernietigd.
Dat kan ik niet, elk krijgt toch een kans maar teveel sterven in mijn handen en hoe dan ook,
je wordt er nooit hard in. Het breekt je hart,het doet pijn en toch geef je niet op, je wil zo graag dat leven laten leven, ze een kans geven.
Ze zijn zo broos en God zo klein, ze verlangen zo naar de mama die hun werd weggerukt,
hun mama die zo graag hen had zien groeien en gelukkig zien worden maar hier telt een
moederhart niet, zeker niet van een hond. Hoe vaak krijgen we mama zonder pups binnen maar nog met hele tepels vol met melk,haar pupjes zijn er dan niet bij, ze zoekt, ze treurt,ze snapt het niet of andersom, vele vele pupjes zonder mama..... een never ending story en de spanjaarden nemen ze dan wel even mee naar huis tot zoon of dochterlief is uitgespeeld, dan zijn ze weer ten dode opgeschreven, hun lot werd even uitgesteld.
Vorige week kwamen mama en papa en 7 hondenkinderen binnen van de Madame die naar Engeland moest, op weg naar de luchthaven: low class English, no sense, no moral, no nothing maar de arme kleintjes waren ten dode opgeschreven, gelukkig mochten ze naar een van onze geweldige vrijwilligers, heel vlug regelden ze het onder mekaar.
Dat zijn de dingen die een mens dit werk doet volhouden, de mensen waar je mee samen werkt, de mensen die met je mee voelen, mee redden en mee vechten, daarom aan iedereen zo een gemeende dank je wel!
Kijk toch naar de dikke volle buikjes, de zalige voldane geruste snoetjes...
wat is er mooier om zien?
Bedankt aan allemaal! in naam van dit kroosterijk gezin!
Het jaar 2009 in Zuid-Spanje....
Een dag is hier een zucht, een mens ziet de dagen zo voorbij gaan,geen dag is dezelfde, geen dag is zonder zorgen maar dat is dan ook het leven en daar kan ik best mee leven.
Alleen zijn deze zorgen die wij hier hebben geen zorgen die in het jaar 2009 nog zouden mogen bestaan. De dodenstations draaien gouden tijden, duizenden levens gaan op in rook alsof ze nooit hebben bestaan, nooit hebben geleefd...
Wij gingen een week geleden naar Jerez,een dodenstation dat onze hulp vroeg... of we levens konden redden...
Hier worden elke woensdag alle honden ingeslapen, ze hebben geen kans van overleven, de genadeslag is onverbiddelijk. De dagen worden nauwkeurig geteld van 1 tot 10,dag 10 is sterven, wie je ook bent. Een moeder met kindertjes of een oud ventje, een jonge spring in het veld of een knappe meid,
hier ben je geen hond, je bent hier om te sterven en als je veel geluk hebt wordt je gered.
De eigenaar houdt het roer stevig in het zadel: een beul loopt er rond met zijn glazen ogen, zijn onmenselijke handelingen! We zagen hoe hij een hondje aan de poot slingerden en voor zich op trapte,het hondje schreeuwde het uit van angst... van doodsangst!
De beul riep ons toe dat we moesten verdwijnen uit de dodengang, hier moeten jullie niet zijn, allee weg, koest weg, koest weg...vlug hoepelop smerige vreemdelingen. Eerst slik je even omdat je moet, omdat je hen wil redden maar dan is het je te sterk...
Toen heb ik me toch even omgedraaid en heel rustig in zijn glazen ogen gekeken, kijkend naar de fijne gespleten lippen, zijn doffe huid, zijn haat, zijn sadisme stond op zijn gezicht geschreven. Het kwam over me heen en even ging de gedachte door me heen hoe deze man deze dieren behandelden als wij er niet waren. Bij zijn voorbij komen aan de kooien viel het me op hoe ze in elkaar kropen van angst....ze roken de dood, de haat, het onverbiddelijke einde dat hij op zich droeg alsof het een trofee is, een zieke sadist!
Ik keek hem recht in zijn koude ijsblokken en vertelde hem dat het zo vreselijk moest zijn te moeten leven in een afgrijselijk lichaam als het zijne, dat ik medelijden had met hem met zijn bestaan en dat er een dag kwam dat hij zou begrijpen wat voor onmens hij wel was!
what goes arround, comes arround, one day, no matter when!
Hij bekeek me even en begon dan luidkeels te bulderen maar dat had op ons geen vat!
Wij hebben 27 hondjes gered,overal zaten hondjes in de auto, groot en klein, ziek of gezond. We hebben er 27 gered uit dit onverbiddelijke oord, Jerez is een van de vele dodenstaions in Andalusia,eentje van de zovele....
De eigenaar van het dodenstation was ons wel gezind en wilde ons helpen, we kunnen zoveel redden als we willen.
We willen heel graag maar er komen er zoveel binnen, geen mens kan het tempo van de dood aan, elke dag komen er 10 tot 15 binnen! Wie kan dit aan.....????
Een mama met pups....nu reeds ingeslapen...
Ze tellen hun 10 dagen af....
Samson
SAMSON, je was een van de hondjes die werd gered uit het afschuwelijke dodenstation PUERTO REAL.
Je leven was gered, je was veilig maar je was nog niet thuis en het duurde erg lang voor je
eindelijk gelukkig werd. Je was eerst in een protectora in La Linea meer dan 1,5 jaar,
daarna kwam je naar ons,je kwijnde weg en we namen je bij ons maar nog steeds was het telkens niet jouw beurt,velen gingen naar huis maar onze SAMSOMniet. Zijn snoetje was triest en stilaan gaf ie de moed op,hij was de zachte kleine kerel op de achtergrond,onopvallend, stil en geduldig, moedig en hopend op die ene dag dat ook hij zou worden gereserveerd.
Toen was het eindelijk zo ver, hij werd gereserveerd en zijn geduld werd beloond door een baasje dat zielsveel van hem houdt,zijn trieste snoetje heeft plaats gemaakt voor een onmetelijke dankbare lieverd die zijn geluk niet op kan en je nooit zal teleurstellen.
Het dodenstation ligt nu ver achter hem,voor altijd....
Begrijpen doe je het niet....
Vandaag zaterdag, het regent, het is nat, de refugio is koud en kil, sommige vinden het niet erg, anderen komen hun mandje niet uit,kijken even om de hoek en gaan weer troosteloos of gelaten neer liggen.
Moedige wandelaars komen toch wandelen, dan zie je ze weer opfleuren, hoe nat het weer ook is.
Honderden, niet duizenden zijn dit lot ondergaan, elke protectora zit zo vol dat er geen hond meer bij kan en de telefoons blijven rinkelen. De dodenstations beleven gouden tijden in deze crisis want zij verdienen aan de dood, de dood van elke hond dat ooit de vreugde van een gezin was.
We werken hard, elk van ons om deze levens te redden, thuis hebben we er nu 25, niet normaal dat weet ik wel maar je denkt altijd maar: het is maar voor even, straks wordt het beter....
Tuurtje, het oude podencootje dat we op het laatste nippertje vonden in een stinkend kot in het dodenstation is nu bij ons. Hij is zoals elke podenco heel apart, zo intelligent en zo oneindig verrassend maar zou zo passen in een warme gezellige thuis.
Kleine Lunita werd enkele dagen geleden gedumpt, verandering van huis, verandering van meubels, verandering van Hond...
Onze stevige grote jongen RAMBO, een van de vele rotweilers die mensen bij ons dumpen. Zij krijgen het vaak moeilijk, net als Pirata,het zijn schatten van honden maar ze hebben hun naam niet mee, onterecht want deze dieren zijn vaak de beste die er zijn.
Hun uiterlijk, hun naam, alles wordt door de oog van een naald gecontroleerd, enkel de vreselijke verhalen hoor, echter, de ettelijke malen dat een hond van dit ras iets positiefs doet wordt vaak in de vergeetpot gestoken...het is echte discriminatie...
Ik begrijp niet dat Suerte of Noor nog geen thuis hebben, 4 kg hondjes en zo lief. Wij hebben Suerte hier bij ons, was bijna dood toen ik ze van Paraiso nam en nu is het een gezond en prachtig hondje. Zo lief, je hebt geen idee.
Ze is nu een dikbuikchihuahua mix maar ik geniet ervan ze gelukkig te zien, de beelden van haar in het dodenstation staan op je geheugen gegrift en als je ze dan ziet gelukkig worden dan heb je weer moed om verder te gaan, ondanks het onbegrip van vele mensen,niets geeft je meer moed dan een happy end....
Er komt een dag dat elk zijn huisje vindt, vroeg of laat maar komen doet het ...
Fora en Issis
Deze week hebben we twee geweldige honden gered van een eenzaam en troosteloos bestaan.
Beide hebben sinds kleine pup geleefd op een klein terrasje waar ze dag en nacht verbleven, geen enkel contact met mensen en nooit iets anders dan hun eigen uitwerpselen als gezelschap hadden...
Toen we opdracht kregen de honden te gaan halen, hadden we in de verste verte niet kunnen denken dat het zo erg was.
Issis the chow was zo bang dat het een hele tijd duurde voor ik ze in mijn armen kon sluiten en veilig in mijn auto kon zetten. De eigenaar die nog even kwam kijken kreeg van Issis een hele gevaarlijke grom te horen, alsof ze wilde zeggen:'"jij doet mij nooit geen pijn meer, ga weg,...."' Fora daarentegen plastte van angst toen de eigenaar in haar buurt kwam en krulde zich zo erg tegen me aan, alsof ze wilde zeggen, ''Neem me mee, red ons,...."'
En we namen ze alletwee mee, in de auto waren ze rustig maar natuurlijk erg bang, wat was dat allemaal, elk keek rond en had zoveel vragen maar instinctief wisten ze alletwee: we zijn gered!
Aangekomen in de refugio hebben we ze ondergebracht op een plaats waar ze alles kunnen zien en volgen. De eerste dag was het chaos in hun nieuwe bestaan en die hoofdjes gingen maar heen en weer, iedereen kwam hen groeten, van de grote doggen Antony en Jonathan
tot kleine muis Viktor. Onze vrijwilligers kwamen met koekjes en lieve woordjes, Issis durfde eerst niet te komen maar Fora lachte haar tandjes bloot. Ze wist met haar geluk geen blijf en langzaam dacht Issis dat het wel echt plezant was hier in dit nieuwe verblijf en stilaan kon je haar even knuffelen.
En genieten dat ze doet,echt, t zijn zo een schatten, wat een geweldige lieverds weer....
We wachten even met hen te plaatsen tot ze een beetje meer gewoon zijn aan ons, mensen, met hun eigen soortgenoten zijn ze geweldig.
Ze besnuffelen ze heel voorzichtig want God. Ze hebben ontdekt dat er nog hondjes op deze wereld zijn.
Issis en Fora, jullie geluk ligt nu in onze handen en we beloven jullie dat het een paradijs zal worden....
Update Honey
Enkele dagen geleden is zij geopereerd aan beiden, en de operatie is goed verlopen,.... 48 uren even in stress, maar Honey redde het en herstelt heel langzaam maar haar toestand is stabiel,..... ze heeft enkele complicaties en moet nog 1 operatie ondergaan maar dat komt wel.
kleine Honey wil nog graag ergens gelukkig worden en we hopen voor deze 4 kg kleine meid toch nog een Happy end te mogen mee maken,....
Fluffy
Deze week kwam er een jonge gezin na lang onderhandelen kijken met hun gehandicapte
dochtertje, Luna, die enkel met haar oogjes kon spreken en zelf een hondje mocht uitzoeken,....
We hadden alles goed voorbereid en hadden heel wat viervoetertjes klaar gezet om kleine
Luna te kunnen helpen bij het kiezen van een nieuw hondje,.....
Toen ze binnen kwamen waren de oogjes van Luna van het eerste moment gericht op
FLUFFY, die toevallig die dag opzij stond te wachten omdat ie net van de kapper kwam,
het was liefde op het eerste gezicht van beide kanten, het kleine meisje was zo opgezonden en blij toen we Fluffy op haar schoot zette, hij gaf haar likjes en was heel voorzichtig om haar te begroeten,echt zo ontroerend en lief, hij wist het, dit werd zijn beste vriendje,....
Kleine Luna huilde van geluk toen ze haar hondje mee mocht nemen, Fluffy zal haar grote liefde worden,..
Hij stapte zelfverzekerd naast haar rolstoel en wilde heel graag mee met zijn nieuwe baasje,
wat een geweldige ervaringen je opdoet met onze viervoeters, zo hartverwarmend, en zo intens mooi,...
Fluffy en Luna, een happy End !!!
Linda
Bij aankomst aan het dodenstation van LOS BARIOS zaqen we een man agressief en woedend tegenover een hond,toen we dichterbij kwamen zei de man ons dat het smerige beest maar moest worden afgemaakt, ze had onder zijn auto gezeten en wilde nu naar hem bijten,...raak "'HET"' vooral niet aan, zei hij, in zijn vulgair Andalusich.....
Het arme beest bloedde en had pijn, pootjes waren zwaar gewond en haar borst was ook erg toegetakeld, maar toen wij haar zachtjes aanspraken was er in de verste verte geen agressie te bespeuren, integendeel. Ze kon niet dicht genoeg tegen ons aankruipen,zelfs in de pijn dat ze voelde, ze voelde ook dat wij hier waren om haar te redden van deze man, en de dood,...
De man ging terug naar zijn auto, en tot mijn verbazing zag ik dat er in de auto verschillende bewegende zakken hingen, toen we vroegen wat dat was en betekenden zei hij zonder schromen,"'Ach, dat zijn mijn vechthanen, ik ben op weg naar hanengevechten,..."'
Het was weer een stukje Andalusie dat tevoorschijn kwam, zonder blozen of zonder schroom,.... de gruwel van zovele dieren,ongemerkt, ongestraft,.... ons Lindaatje namen we mee, ze ging met pijn maar met overtuiging mee in onze auto,sinds een 10 tal dagen is ze nu bij ons, en gaat veel beter, eerst was ze stilletjes en wilde niet mee, pijn en honger maakte haar zwak, geen lust, geen moed,.... tot enkele dagen geleden ik naar huis ging en toen ik halfweg buiten ging voelde ik plots een natte neus in mijn hand, het was Linda, ze was me na gekomen en wilde weer.Ze had er weer zin in, dat zijn zo van die momenten die je even doen stilstaan, ik heb haar in mijn handen genomen en even samen gaan zitten, ze likte mijn hand, en haar dankbare oogjes keken me aan, samen staan we sterk lieve schat, jouw overkomt niets meer,...
Het is zo een schat van een hond, zo slim en zo
lief, ze lijkt oud maar we denken dat ze veel jonger is dan we denken, ze werd gebruikt om te fokken, dat is duidelijk,haar borstjes hangen nog laag van de vele bevallingen,.... haar wonden genezen nu stilaan, onze dierenarts is haar beste vriend,
... iedereen houdt van deze geweldige hond, die bijna werd dood geslagen door een domme domme man,....
Honey
Langs de rivier, opgerold in een klein hoopje ellende werd HONEY gevonden,
het was haar allemaal een beetje veel, kleine Honey werd zwaar verwaarloosd en
mishandeld, en haar onderbuikje is toegetakeld met twee grote grote gezwellen,
we zullen deze week opereren en laten onderzoeken hoe ernstig het allemaal is,..
een klien hondje, amper 4 kg, hoe kan je toch zoiets doen,....
Buiten de ellendige situatie waarin kleine Honey terecht kwam is het een hondje
uit duizenden, zo lief zo sociaal,... echt een schatje,...
LAAT ONS HOPEN DAT ALLES GOED GAAT MET ONS KLEINTJE,...
Het dodenstation....
Deze week gingen we weer naar dodenstation LOS BARRIOS, we hadden de intentie van niet teveel hondjes mee te brengen maar eens
als je die snoeten ziet en de omstandigheden waar deze arme drommels inzaten, ga je niet meer denken of je wel plaats hebt, neen,
we namen er 18 mee, ... we hadden iedereen ingeladen, elk met een apart verhaal,.... toen we klaar waren en wilde wegrijden wilde ik toch nog even
naar de achterkant van de kennels waar honden vaak in ernbarmelijke omstandigheden zitten,.... en toen vonden we Tuurtje,
helemaal opgerold in zijn eetbakje, hij bekeek ons maar eerst was het zonder enige reaktie, hij had het opgegeven, zijn zwaar onstoken oogjes,
en zijn kleine oude lijfje lag er hopeloos bij, toen we hem aanhaalde ging hij recht zitten en was de hemel te rijk, en toen we de deur open gooide en
hem uit haalde en mee namen kregen we de meest aanhalige lieve dankbare podenco te zien, zijn hele lijfje werd 10 jaar jonger, zijn oogjes maakte ie schoon
aan onze kleren, zijn leven was gered, en of ie er weer zin in heeft, ..... iemand die Tuurtje in huis haalt heeft een stuk van de spaanse zon mee,
het is zo een warme lieve schat, zo blij en zo hartelijk echt en puur,....hij is een beetje vreemd gebouwd maar dat is nu net zijn charme, zijn unieke manier van zijn,...
De omstandigheden zijn als in elk dodenstation, niet menselijk, er was totaal geen eten, en het vuile groene water, de zieke oogjes van velen spraken boekdelen
wat er hier speelt,. we weten het, we hebben er alles aan gedaan om dit te veranderen, maar tevergeefs,..... je spreekt tegen een muur,.... je haalt geen enkel
begrip, het is en blijft een deel van de spaanse cultuur en samenleving, een dodenstation om de hoek,.... de normaalste zaak van de wereld,...
Lise, Tuurtje, Ealien, Evie, zwanger, en dan maar buiten gooien,.... samen hebben we er 18 mee, en voor elk gaan we nu weer vechten, want zij komen van de dodenrij,
en zijn onze nieuwe projectjes,....
Onze refugio deze week...
Het weer in onze Costa del Sol laat zich van een andere kant kennen,sinds een week lang nu regent het onophoudelijk, overstromingen en zelfs een Tornado zijn van de partij,... de refugio, het is een triest aanblik, de honden zitten er killig en nat bij.
De kliniek is verscheidene keren onder water gelopen, en het dak van het ouderlingen tehuis
heeft het begeven, met plastieke grote overtrekken, dikke stenen en wat planken trachten we
onze lieverds toch droog te houden, maar de regenval is zo hard dat het eigenlijk niet lukt,...
De zieke en zwakke hondjes liggen in de kliniek, de dakpannetje houden hen toch gedeeltelijk droog,maar de regenval is echt niet meer normaal,.... we zullen zeker geen waternood hebben dit jaar,dat is dan het positieve van dit weer,....
Echter, dit weer kost levens, Angeliek, Mary, Mundy, en nog enkele zijn aan longontsteking heen gegaan,
Adinda, .... dat is zo jammer, ze waren zo blij gered te zijn van de dodenstation, waar ze erg zwak uit
kwamen, maar met zoveel levensmoed,....we dachten dat het allemaal goed ging, tot plots het noodlot in hun leventje binnen dringt en hun wegrukt uit ons midden, ze kwamen van zover,... en toch,..
Hoe erg ook, we mogen niet achterom kijken, maar voorruit kijken met het doel elke dag een stapje meer in de goede richting te gaan, langzaam maar zeker, .....
Verslag van nieuwe hondjes uit de vele dodenstations...
Het was een drukke week vorige week, we hebben heel wat hondjes kunnen redden en
heel wat liggen in hun veilige oorden ver van hier, anderen zijn herstellende, liggen in de kliniek
of komen stilaan bij, ergens bij een van ons, of in ons asiel. Samen met enkele vrienden gingen we vorige week naar een van de vele dodenstations en we haalden van de ontelbare hondjes er 21 uit, 5 keer moesten we terug gaan alvorens alles administratief in orde was, telkens zag je weer op en aan gerij van nieuwelingen, dumpingen,
of een harteloze jager die kwam opsnuiven of er "'BRUIKBAAR"' materiaal was, podenco s, galgo's,setters,grote beertjes, kleine beertjes, puppietjes, herdertjes, jong, of oud,... keuze zat, en elk naar je kijkend, wetend en begrijpend dat jij een van die '"mensen"' bent die "'het'' kan doen "'Hun leven redden..."'
Je wil hen allemaal mee nemen, want elk is lief, hopend en vol leven, geen van hen is om te gaan, geen enkele!
Allen zijn mager en hoesten, zijn zwakjes en ondervoed, zijn hopend of al lang niet meer,
op de achtergrond hoor je het geluid van de laatste momenten van diegene die dag 10 op hadden gebruikt.
ze weten en begrijpen het, je kan niet geloven wat je hier voelt en waarneemt. Hoe deze dieren genadeloos hun lot ondergaan, geen verzet, geen agressie, hoe pijnlijk ook, hoe graag ze ook willen leven, ze kunnen alleen maar ondergaan,geen mens komt voor hen op of het Japie, Teuntje, Rosie of Marietje was of is!
Niemand spreekt straks nog van die vele viervoeters,de verzamelplaats der doods,een eindstation....
In een hok zitten een 10 tal podencootjes, groot en klein, jong en oud. Zij zijn van hen allen de meest alerte en intelligente,zij kennen dit Spanje en hun lot, generaties en generaties lang, zij zijn degene die het meest worden gebruikt en misbruikt!
Die geen enkele kans krijgen, heel vaak, die hier de zaak doen draaien,de ovens dan,generaties lang! Geen podenco maakt hier een kans levend uit te komen, tenzij wij enkele van hen redden kunnen of hier of daar een kille jager een teefje aan de ketting legt om te produceren.....
Vandaag, een week later ging ik even terug met lood in mijn schoenen maar beloften maakten schuld en ik ging nog enkele hondjes ophalen maar dag tien was hier geweest voor velen....
Sommige hadden geluk,hun hoop werd bezegeld.
Anderen waren hier op deze wrede wereld, maar heel even en zijn heen gegaan....
Machteloos staat een mens, hoe hard je ook werkt en tracht je medemensen om je heen te bewegen om dit aan te pakken.
De fout ligt bij de Spaanse regering, jij loopt sinds jaren tegen een muur....
De spaanse bevolking en haar cultuur, een levend wezen is hier van weinig of geen waarde, dodenstations zijn uitgegroeid tot reusachtige politiek geladen fabrieken, hier blijf je met je pikken af, dit gaat hier over geld, veel geld,elke dode hond brengt op,elke afgestane hond betaal je voor en elke protectora of dierenbescherming zoals wij die voor deze dieren opkomen
betalen voor elke hond die we redden,hier wordt niet gelachen, nog gegeven, hier betaal je of je rot op. Een leven redden is hier geen belangrijk issue, wel wat dat wezen opbrengt, kassa kassa... ik wil er niet bij stilstaan want ik doe het voor hen, 21 zijn nu bij ons veilig, enkele zijn op sterven na dood, eentje overleed gisteren reeds ten gevolge van de ondervoeding en verwaarlozing,longontsteking, ontbering,verdriet,....maar zij zijn tenmiste op een waardige manier gestorven, met een zorgende hand om hen heen!
Duizenden en duizenden honden ondergaan dit lot, duizenden en duizenden katten! wie kan dit aan? doden is de enige opruimmogelijkheid en morgen krijgt ons Pepe weer een pupje om te spelen want het dodenstation is niet ver....
Geen leven is op deze wereld gezet om te worden vernietigd,geen dier, geen groen, geen mens....
Fabienne
Pinoccio is gered!
Romeo en Julietta, een echt liefdesverhaal.....
Julietta is ongeveer 5 jaar oud, Romeo is ongeveer 4 jaar oud, het verhaal begint wanneer beiden op dezelfde dag gecastreerd en gesteriliseerd worden. Ze waren beiden heel verlegen en bang in het asiel waar ze al geruime tijd verblijven. Wanneer voor beiden de operatie achter de rug was, lag Romeo met zijn hoofd op Jullietta terwijl zij hem likte toen hij wakker werd. Ze lagen zo comfortabel bij elkaar dat we ze samen in 1 kooi geplaatst hebben. Sindsdien (laatste 2 jaar) zijn ze onafscheidelijk, het is grote liefde! Maar de refugio is geen plaats om te blijven voor de rest van hun leven, we weten dat het moeilijk is maar we hopen dat ze samen kunnen geadopteerd worden....
Thais
Thais, een Argentijnse Bull dog van een 1,5 oud, werd op de een of andere manier slachtoffer van een triest en onmenselijk verhaal.
ze werd op straat gevonden in een plas bloed en met spoed geopereerd,..... met dank aan de dierenarts werd haar leven gered, en is Tais nu herstellende, wat er met haar gebeurde blijft ons een raadsel maar de wreedheid van een mens kan ver gaan, daartegenover krijgen we terug een hond met een moedig karakter, vriendelijk en geen weerwraak gevoelens tegenover de mens, die lieve Tais steelt je hart!
Haar staartje kwispelt full time, is gek met kinderen, en is ook sociaal, het is een goede hond, die het niet heeft verdient wat haar werd aangedaan en nu via ons een baasje zoekt die haar een leven lang geeft waar ze recht op heeft!
Bobo
Onze oude opgegeven boxer, Bobo, met zware acute artrose vloog deze week naar
een warm mandje, voorlopig bij Jacoline, sinds is hij een andere hond, hij wil zelfs weer
een balletje aan,...lijktt plots veel jonger en springt,... zelfs op de bank,.... hoe een hond zijn
leven plots kan wenden, onze oudjes zijn jullie allemaal zo dankbaar,...van het ogenblik zij mogen
naar een warme thuis gaan, herbegint hun tweede jeugd,... geweldig toch,....
Een eerste mirakeltje van het jaar,....
Kleine Pinocio was de enige overlevende van een mama hond in Malaga pound, al zijn broertjes en zusjes werden dood gebeten en alleen kleine zieke Pinocio zat onder zijn mama met grote angstige ogen rond zich heen te kijken.
mama beschermde de kleine met haar leven, toen we naderbij gingen en ik het pupje in mijn handen nam, was het alsof mama wilde zeggen, aub, redt hem,...... en dat hebben we gedaan, hij had geen schijn van kans daar,..... vroeg of laat zou ook hij zijn dood gebeten,...
En zo kwam Pinocio met ons mee, maar zijn gezondheid was zwak en hij had sarna.
hij at niet veel en was heel stilletjes, hij zag eruit als een monstertje maar elke dag werd zijn
lijfje meer en meer aangetast door de ziekte, zijn zwakke gestel vocht niet terug, maar we gaven niet op.
Vrijwilligers vroegen me om hem in te slapen, maar Pinocio en wij hielden vol, met de Kerstdagen ging hij mee met zijn grote redder, onze dierenarts Antonio, Diane, die dagen en dagen, onvermoeibaar voor hem zorgde.
we gaven hem baden en we gaven hem vooral veel en veel knuffels, goede medicatie, en stilaan, heel stilletjes gebeurde ons kleine mirakeltje, Pinocio werd beter, ....
Hij mocht dan elke dag 2 keer 10 minuutjes wandelen en spelen, elk op zijn beurt werd ie verzorgd, iedereen zette zich voor hem in, en hij steelde onze harten met dat kleine snoetie, dat zoveel pijn, zoveel heeft moeten doorstaan.
ik kon wel huilen van geluk toen ik terug kwam van Belgie, na die 4 dagen, toen hij me zag kwam hij heel hard rennen enkon niet genoeg gedag zeggen, maar vooral,
"'Kijk ik ben het, Pinocio, kijk, kijk,,... "', hij rende weer weg en speelde, en kwam dan weer onstuimig even dag zeggen en weer weg,...
wat een mooi ventje dacht ik bij mezelf, en wat een sterke wil, ik moet zeggen dat ik enorm respect heb voor die kleine dappere kapoen.
Door zijn ziek zijn en zijn lijden heen ontwikkelde hij toch zo een lief karaktertje, een klein deugnietje is ie nu, met een wereld voor zich en wachtend op dat ene baasje dat hem zal koesteren en leren wat ie mag en niet mag, ....want hij is nu stilaan een vrolijke gezonde pup,. Pinoccio is gered,.... ons eerste mirakeltje van het jaar,....
