---

 

NANA, is niet meer,

 

 

Zoveel mensen waren om jou begaan, wilde je wel mee nemen maar telkens was er iets

dat er tussen kwam, je was een bijzondere lieve persoonlijkheid,... Nanita, we zullen je missen ...

Jouw lege plek had anders moeten leeg zijn, een thuisje ergens, verwend en geliefd, het is ons niet gelukt,

met spijt in ons hart heb ik je laten gaan, ik kon jou niet langer laten lijden,

voor altijd in ons hart.....juni 2008

---

Dondertje

+ 17 juni 2008

Dondertje is overleden door vergiftiging heeft iets opgegeten.

Ik vind het heel spijtig voor Dondertje, want hij was echt een levensgenieter
hij had veel vriendjes om mee te spelen.
we hebben veel verdriet voor onze lieve schat, ikzelf heb er veel pijn van,
het gemis van m'n schat is niet te houden.
we hebben gisterenochtend, de hondjes laten afscheid  nemen van hem 
en dan hebben wij hem begraven, samen met zijn kussensloopje die hij zo
mooi en leuk vond. 
Dondertje zal altijd in ons hartje blijven, en voortbestaan in onze herinnering en dromen.
Groetjes Kim en Gezin.

---

Hesta

+ 14 juni 2008

3 juli zou je 10 jaar zijn geworden helaas heeft het niet zo mogen zijn. Na een zwaar gevecht na je verlamming afgelopen januari heb je nog 5 maanden volop genoten. Zaterdag raakte je weer verlamd en ook al had je nog zoveel levenslust en wilskracht je lijfje was op.

Bijna 10 jaar ben je mijn lieve, maffe boxervriendinnetje geweest. We hebben samen een geweldige tijd gehad. Een dag niet gespeeld was voor jou een dag niet geleefd. Hes en haar speeltjes….onafscheidelijk. In al die jaren ben je mijn trouwste vriendin geweest, altijd vrolijk en optimistisch, kwispelend ben je door het leven gegaan. Lieve Hes ik hou ontzettend veel van je en zal je vreselijk missen en nooit zal ik je vergeten. Je was een geweldig boxermeisje, voor nu altijd in mijn hart! Hele dikke knuffel van je vrouwtje en heel veel liefs van je baasje!

En ook van je makkers Igor, Ben, Zeno, Anne en Dewi .

                            Nooit meer samen ravotten                                   

Nooit meer uren alleen spelen

Nooit meer lachen om jou

                      Nooit meer samen vuurwerk afsteken                      

Nooit meer in je badje spelen

Nooit meer met tweety en ogden spelen

Nooit meer samen wandelen op de hei

Nooit meer naar jouw mooie kop kijken en alweer moeten lachen

Nooit meer de bitchy-lady uithangen

Nooit meer varkie na doen

Nooit meer mongooltje na doen

Nooit meer jou gesnurk aan horen

Nooit meer een verplichte lebber

Nooit meer samen fietsen

Nooit meer, nooit meer, nooit meer

 Zal ik je vergeten!

Francois

---

Chuka

+ 04 juni 2008

 

Chuka is niet meer.

Vervilt en vervuild kwam ze 9 maanden geleden bij ons in opvang.

Er kwam maar geen adoptiegezin voor haar. Chuka mocht haar laatste dagen bij ons slijten.

Ze heeft genoten. Alle ellende uit haar vorige leven is ze absoluut vergeten.

Dag Omamuts!

Manon

---

Jefke

+ 21 april 2008

Wij hebben 3,5 jaar geleden Jefke geadopteerd uit Spanje (Malaga). Ons contactpersoon was Evelien. Jefke is omgedoopt naar Tiesto. Hij is helaas afgelopen woensdag overleden. Wij willen dit graag even melden bij jullie organisatie.. Hij was echt mijn maatje. Ik hou ontzettend veel van hem, hij is tekort bij ons geweest en ik mis hem gigantisch. Maar ik ben dankbaar dat ik zo´n bijzondere hond heb mogen leren kennen.

Jeannette Pier

---

Lasko

+ 21 april 2008

Gisteren hebben wij intens verdrietig afscheid moeten nemen van onze husky
Lasko (± 5 jr) die wij in september 2007 hadden geadopteerd.

Wij zijn er zeer kapot van. Wij zijn er zeker van dat hij de fijnste 8 maanden van zijn leven bij ons gehad heeft.
Lasko was enkele dagen geleden niet helemaal fit en had een geringe verhoging van temperatuur. Uit bloedonderzoek is gisteren gebleken dat zijn leverfunctie nihil was. Lasko verloor tevens bloed vanuit zijn milt in zijn buik. Tijdens een direct daaropvolgende spoedoperatie gisterenavond door
onze vaste dierenarts is gebleken dat zijn milt en lever vol met kanker zaten en dat hij op geen enkele manier meer te redden was. Hij is vervolgens niet meer wakker geworden.
Nanarelle van 't Hof & Polle Hertroijs

---

Hermie

+ 21 april 2008

Vandaag 21 April zal voor altijd als de verschrikkelijkste dag in m'n leven uitgedrukt worden...
Hermie is vandaag na 2 strijdende dagen tegen Niercrisis en Pancrias in haar slaap overleden...
De enige troost die ik kan vinden is dat ze echt geen schijn van kans kreeg, blijkbaar moest ze als sterre'tje gaan schitteren...
Hermie was zoals velen wel weten alles in m'n leven...
M'n band met haar was niet te beschrijven, altijd waren we samen, als ik niet moest werken, en elke dag bracht m'n trouwste maatje me naar m'n werk en stond me na m'n werk ook terug met haar lieve oogjes op de wachten...Hermie vertrouwde me blindelings.
Zij bracht het licht en de vreugde in mijn leven
en haar dankbaarheid om de liefde die ze kreeg was niet te beschrijven...
Ook al lopen er hier nog heel wat pootjes rond in ons huisje,
het verlies van deze lieve schat is echt nooit op te vullen...
Ze was m'n alles, en nooit of te nimmer zal ik haar vergeten...
Ze was een zalig beestje in huis en verdiende zo die rust na alle ellende in haar leven,
ze kon het zo goed vinden met de honden en de katten en zorgde zelf met veel liefde voor de kittens... Fantastische meid...
Lieve Hermie voor altijd zal je in m'n hartje zijn en niets kan u ooit vervangen of doen vergeten...
We missen je enorm...
Knuffels van t’vrouwtje en baasje en de kindjes  en triestige pootjes van shin broer'tjes Tequiero en Anubis van shin zusje Nouka, Spike,Whisky, Rusty en Woody

---

Pezzy

+ 9 april 2008

 

Lieve Pezzy Poes,
Toen je nog een kitten was hebben we je gered want jouw baasjes hadden je achter gelaten in het appartement. Je groeide al snel uit tot een mooie kattin die haar mannetje stond tussen de honden hier thuis. Vandaag hebben ze je hier voor de deur dood gereden… Ik heb nog steeds spijt dat ik je heb buiten gelaten, maar spijt komt te laat zeggen ze… Ik hoop dat je niet te veel pijn hebt gehad. Rust zacht lieve Pezzy Poes
Dikke Kus Elke, Kevin, Yian, Loeki, en Asha XXX

---

Dibbes

+ 4 april 2008

 

Vandaag hebben we onze oude Dibbes (voorheen Bueno uit Malaga) in moeten laten slapen.

Bijna 2 jaar is hij bij ons geweest.

Al heeft hij nog maar 1 goed jaar na alle ellende die een 12 jarige Podenco in Spanje heeft gehad, zeiden we tegen elkaar toen we hem adopteerden.  

Hij was heel angstig toen hij bij ons kwam, vooral voor mannen. Maar zelfs na zo'n lange tijd van angst, kreeg hij na een paar maanden ook dat vertrouwen zelfs terug en begroette mijn grote zoons niet meer blaffend maar kwispelend natuurlijk in afwachting van een koekje. 

Ik weet zeker dat hij heeft genoten van de vele knuffels en zijn vertrouwde slaapplaats op de sofa die voor hem werd aangeschaft.

Hij heeft nog nooit een mens of dier kwaad gedaan en daarom konden wij het niet meer verdragen dat hij pijn kreeg, en daardoor ook weer angstig werd.Dit wilde we hem niet weer aandoen.

Lieve Dibbes we zullen je nooit vergeten en ik hoop dat zo vele oudjes als jij ook nog eens een kans krijgen om, al is het nog zo kort, even een onbekommerd en veilig leven te lijden.

Namens iedereen waarvan hij het hart heeft gestolen.

 

Yvonne de Vries

---

Lieve zowy
meisje waarom mocht jij niet verder leven,
ik wilde je nog zoveel liefde geven.
in mijn hart zul je bij me zijn voor altijd,
en alle mooie herinneringen aan jou raak ik nooit meer kwijt.
je was zo mooi zo ontzettend lief en wilde altijd spelen,
ik wilde nog zoveel mooie dingen met je delen.
ja was net 1 jaar oud nog veel te jong om te gaan,
nu ben je een sterretje aan de hemel ver bij mij vandaan.
maar als ik aan je denk dan zal ik je zien,
heel even in de verte misschien.
Lieve zowy ik zal je nooit vergeten meisje,
ik hou van je.
 Liefs tanja en pootjes van je vriendjes balou en bo

 

Op dinsdag 4 december heeft onze Ella zich gemeld bij de Regenboogbrug. Nog maar zo kort daarvoor mochten wij haar ophalen bij haar lieve pleeggezin en begonnen wij gezamenlijk aan een nieuw hoofdstuk in haar leven.

Helaas was ons hoofdstuk haar laatste hoofdstuk en heeft het maar 10 dagen mogen duren. Een virus nam haar in zijn greep en heeft niet meer los gelaten.

In die korte tijd dat ze bij ons was, heeft ze ons hart gestolen en een onwisbare herinnering ervoor terug geplaatst.

Wij hopen dat de goede zorg en liefde die Ella  heeft ontvangen van de vrijwilligers in Spanje, de familie Van Heek in Oosterbeek en van ons, haar nare herinneringen hebben kunnen verzacht en doen vervagen.

Lieve Ella heel veel geluk en plezier over de Regenboogbrug, we zullen je missen.

Maarten, Sacha, Jumper, Kanjer en Dizzy

Een unieke boxer, een schat van een hond, een maatje, onze Alpha, een waardige dame, een eer om jou te mogen hebben gehad in ons leven, je was onze kleine meid, onze onvermoeibare zwemmende boxer, die zoveel puppietjes lief had en hen op hun gemak stelde, steeds bereid voor een grapje en altijd vrolijk en goed gezind, samen met Benjamin. Van al onze anderen hondenkinderen was jij de zachtste, vanavond ben je in mijn armen heen gegaan, en morgen moeten wij verder zonder jou,

Aan het vrij en vrolijke leventje van Kira is op vrijdagnamiddag 20 juli abrupt een einde gekomen.

Zij was reeds enkele dagen daarvoor verdwenen toen ze als een pijl uit een boog achter een haas aanging.

Alle mogelijke middelen werden aangewend. Wij hebben affiches verspreid met vermelding van beloning. Steeds opnieuw werd ze in de omgeving opgemerkt, steeds rennend achter hazen en konijnen, de staart triomfantelijk hoog in de lucht.

Op donderdag hadden wij een detective met speurhond ingehuurd.

Na uren intens speurwerk vonden wij alle tekenen die er op wezen dat Kira nog steeds een zalig leventje had in de vrije natuur, weliswaar ten koste van enkele wilde ganzen en fazanten, maar helemaal nog geen zin had om naar huis te komen.

Vrijdagmorgen hadden we het besluit genomen om aan de boer, wiens veld reeds gemaaid was, toelating te vragen om enkele dagen op het veld te mogen kamperen. Dan zouden wij dichter bij haar zijn om haar te kunnen observeren en contact met haar te krijgen. Helaas, op vrijdag, rond 15.30 uur kwam het vreselijke nieuws! De politie meldde dat Kira aangereden was op de expresseweg .

Een vriendin en medeleidster van de Indian Scoutsgroep is zo vlug mogelijk naar Antwerpen gekomen en samen gingen we naar haar op zoek. Na lang zoeken en meerdere telefoontjes naar de politie kregen we uiteindelijk de exacte plaats waar men haar in het gras gelegd had.

Toen we de plaats naderden zagen we plots vriend en eigenaar van de hoeve waar we kampeerden achter ons rijden. Ook hij was  ook op zoek om ons te helpen.

Het was een hele shock toen we Kira zagen liggen en zonder die twee behulpzame mensen had ik het niet kunnen rooien. Marcel heeft haar onderzocht, zij had slechts een kleine wonde aan haar hoofd en slechts een beetje bloed, wat erop wijst dat ze onmiddellijk dood was bij impact. Zij had ook geen gebroken botten of beenderen. (dit werd later door de politie bevestigd). Dat is tenminste iets om dankbaar voor te zijn. Zij heeft niet geleden.

We hebben Kira op het kamp zien open bloeien, we hebben gezien hoe heerlijk ze het vond om steeds bij de kids onder tafel de blote voetjes op haar rug te voelen krieuwelen. We hebben gezien hoe ze vol nieuwsgierigheid de activiteiten kwam bijwonen.

Alles wees erop dat Kira stilaan met haar verleden in het reine aan ‘t komen was en nog een heerlijke toekomst tegemoet ging.

Helaas, de “grote regisseur” besliste anders.

Wij willen iedereen die geholpen heeft om Kira terug te vinden, iedereen die bezorgt was om haar lot en mij moed en steun gegeven hebben tijdens de bange dagen van harte bedanken.

Kira was een bijzondere hond. Een meisje om van te houden. Een hond om nooit meer te vergeten.

Alice en familie

 

Rosemieke, je was maar kort bij ons. Op zondagavond gehaald en de zaterdag erna moest ik je wegbrengen, ziek en ondanks al je vechten ik mag je niet meer ophalen.  

Fabienne noemde je liefdevol Lelijk Eendje, helaas je mocht niet opgroeien van lelijk eendje naar prachtige Zwaan. 

We missen je, je eigenwijze koppie, je parmantige optreden tegen onze Nina, die voor jou een reus moest zijn en met wie je zo geweldig kon stoeien, alles mocht je bij haar doen.

Tijdens je eerste en enige strandwandeling was de zee de uitdaging, de mensen daar ging je op onbevangen af, je vertederde iedereen.

Een prachtig gezicht, klein als je was op dat uitgestrekte strand.

Je deed een moord voor een stukje banaan, ging aan me hangen, zodra je merkte dat ik die had, vinger en al at je op. Een lief, klein clowntje, dat onze harten stal en iedere dag hoopten we op het berichtje dat het definitief de goede kant met je opging…….. tot vandaag…….. dag meis

Hannie en Daniel

Lieve Hope,

Samen met Niño (R.I.P.) was je één van mijn favorieten in de Refugio, ondanks de goede inzet van alle mensen van de Refugio heb je het niet gered, je was te zwak en te verwaarloosd. Helaas heb je niet meer het geluk gehad in een fijn gezin te komen en nog jaren te kunnen genieten van een heerlijk hondenleven. Ik bewaar goede herinneringen aan je. Ik heb je tijdens mijn verblijf in Spanje nog een paar keer mee genomen naar het strand en daar hebben we allebei vreselijk van genoten. Als je geen “verboden” ras was geweest in Nederland had ik je zeker geadopteerd, want lieve Hope, je hebt mijn hart gestolen! En ik weet zeker nog vele andere harten van de vrijwilligers aldaar!

Lieve Niño,

---

Toontje

 + Oktober 2006

 

Lieve Toontje, mijn handen ruiken nog naar de aarde waarin ik je, heel dichtbij ons, heb begraven. In de tuin waarin ik hoopte dat je kon spelen, ravotten of lekker slapen in de zon. Je was maar zo kort bij me maar je hebt me zo diep geraakt. Je vond het het fijnste de uren dat je hier was, als ik je steeds lekker in mijn armen hield, en toen ik je even in je warme mandje had gelegd omdat ik, zoiets heel gewoons, naar de wc moest, en ik terug kwam, stond je op en begroette me als een lang niet geziene geweldige vriend. Zo zelfs dat je met je kwispeltje onderuit gleed door je slappe pootjes heen. Maar je bleef lief kijken naar me. Dat zou ik willen leren Toontje, dat wat jij kon, om in alle ellende de liefde te blijven zien en voelen. Dank je dat je, als was het zo ontzettend kort, in mijn leven was. In mijn hart, daar zul je blijven en wat fijn dat je hier hebt willen doodgaan en niet in een koud asiel. Nu lag je ontspannen in mijn armen toen je ging. Wij, Melanie mijn dochtertje en ik, hebben het verhaal van de regenboog en zijn bewoners de regenbogers. En daar ben je vast heel goed terecht gekomen en wie weet, als dat regenboogverhaal waar is, begroet je mij op een dag, met datzelfde lieve kwispeltje en dan zal ik je herkennen en weer opnieuw in mijn armen nemen.

De tijd om een foto van je te maken kreeg ik niet, maar in mijn gedachten zie ik je helder Toontje, heel helder. De onderste foto is de boom waaronder je je laatste plekje hebt gevonden....

Annette

---

 

If it should be that I grow frail and weak
And pain should keep me from my sleep,
Then will you do what must be done,
For this--the last battle--can't be won.

You will be sad I understand,
But don't let grief then stay your hand,
For on this day, more than the rest,
Your love and friendship must stand the test.

We have had so many happy years,
You wouldn't want me to suffer so.
When the time comes, please, let me go.

Take me to where my needs they'll tend,
Only, stay with me till the end
And hold me firm and speak to me
Until my eyes no longer see.

I know in time you will agree
It is a kindness you do to me.
Although my tail its last has waved,
From pain and suffering I have been saved.

Don't grieve that it must be you
Who has to decide this thing to do;
We've been so close--we two--these years,

Don't let your heart hold any tears.

-author unknown-