volg de verhalen van onze ACE honden die speciale zorg nodig hebben, geschreven door Ann & Marc
**klik op Minieta's foto om de pagina's te lezen**
De eerst indruk bij mijn bezoekje aan Astrid en Dirk, een hele gezellig ‘beestenboel’, een paradijs voor mens en dier;
Ik mocht Astrid en Dirk leren kennen toen ik op huisbezoek ging voor opvang van één van de kansloze hondjes in de refugio.
Groot was mijn verwondering toen bleek dat er opeens niet één maar liefst drie kanslozen arriveerden op 02/06/2010.
Quatorze, 14 jaar en duidelijk getraumatiseerd
Espero, in mei binnen gebracht, aangevallen door andere honden en vreselijk gewond, miste op dat ogenblik al één oog
Tia, volledig blind en ook niet meer een van de jongsten
Eerlijk gezegd ik heb mijn hart vastgehouden,geef toe geen simpele opdracht maar ze zijn er maar prachtig in geslaagd, toen ik aankwam heb ik zelf moeten vragen wie, wie was want van de magere hondjes van op foto’s was geen spoor meer.
Ze zijn duidelijk alle drie ‘thuisgekomen’ in dit warme nest.
Tia,nu Mol, is de schaduw van Dirk en nu weet ik niet of dat door zijn charmes komt maar zeker alleszins door de manier waarop hij ze vertroeteld, hij kookt altijd verse groenten, rijst en gaat kip, varkens- en rundvlees kopen, ja dat alles samen geeft natuurlijk een gigantische feestmaaltijd en dat terwijl Dirk en Astrid zelf vegetariër zijn, prachtig nietwaar!
Espero, nu Mops l is niet meer te herkennen, bijgeknipt, volledig hersteld en een zeer kalm beestje, content met haar nieuwe familie en haar kussentje
Quatorze, nu Pinky, is heen hondje dat veel liefde nodig heeft, blaft veel door duidelijk schrik, loopt weg en verstijfd volledig bij elke aanraking. Heeft ook problemen met het ophouden van de ontlasting, samen met de dierenarts wordt er naar oplossingen gezocht.
Daarnaast hebben we nog Barloef, schrik niet, een kruising tussen duitse herder en rottweiler van 70 kg maar met een koekenbroden harje (6 jaar, geadopteerd in 2008)
Max, gemengd ras, brave loebas (heb ik toch wel alleen een foto van zijn derrière zeker), 10 jaar en geadopteerd in 2001
Tsja, herdershond van bijna 14 j en dementerend, bijna 14 en geadopteerd in 2003.
Het was me een eer dit gezin met twee mensen met een gouden hart te mogen leren kennen.
Mogen we hopen dat Astrid en Dirk blijven plezier beleven aan het opvangen van kansloze, het is een wonder als je ziet hoe gelukkig ze allemaal samen leven, een dikke pluim!!
Amalia dag 2
Mijn tweede dag in Delfzijl
Delfzijl, 16juli 2010
De eerste nacht heb ik geslapen in een bench, net als bij Pia, op het dekentje dat Annet aan Pia had meegegeven zodat ik er vast op kon liggen en aan wennen. Mijn nieuwe baasjes, Wout, Annet en ik gingen pas laat naar bed. Het was erg warm en we zaten lekker in de tuin. Voor mij hadden ze wel drie bakken met water klaargezet zodat ik altijd wel ergens te drinken had. ‘s Avonds ging Annet coachen, ik heb geen idee wat dat is maar ik mocht niet mee. Gelukkig waren Kees en Wout nog thuis en mocht ik lekker los blijven lopen in huis. Even later ging Wout ook weg, dit vond ik al minder leuk. Vooral omdat Kees geen aandacht aan mij schonk. Hij was druk doende op zijn slaapkamer. Gelaten ben ik maar op het grote, mooie paarse kleed gaan liggen in de kamer. Daar was het wel warm ook al stond er een raam open maar dat kleed ligt echt zalig. Al mijn vriendjes uit Spanje zouden er best wel op kunnen. Na een uurtje kwam Wout al weer terug. Hij gooide wat op de slaapkamer en pakte toen mijn wandel lijn, het is zo’n lint dat opgerold zit in een handvat. Hij floot een keer en nam mij mee naar buiten. We wandelden langs het water waar ik gisteren ook langs gewandeld heb. We kwamen uit bij de Roeiloods. Er waren nu wel mensen en opeens zag ik mijn nieuwe baasje er tussen zitten. Uitzinnig van blijdschap dat ik haar weer gevonden had begroette ik haar en zij mij. Daarna, Annet had inmiddels het handvat overgenomen, ging ik alle andere mensen begroeten. Ze waren erg aardig, zeiden dat ze me mooi vonden en lief vonden. Er was een meneer bij die rook erg naar hondjes, die vond ik wel erg leuk. Ik gaf hem kopjes en hij aaide mij. Na een tijdje gingen we weer na huis. Annet was op de fiets en eerst liep ze naast de fiets met mij mee, maar na een tijdje zei ze dat ze wilde proberen om te fietsen met mij er naast, ik dacht dat ze het nooit zou zeggen. Ik ben gemaakt om te rennen. En dat doe ik dan ook het liefst. Het ging fantastisch naast de fiets, Annet hield het handvat van de lijn vast en ik zorgde er voor dat ik niet tegen de fiets aanliep. Al snel waren we niet meer te zien voor Wout. Toen we bijna thuis waren draaide Annet de fiets om en mocht ik nog een stuk terug rennen. Weer bij Wout stapte ze af en moest ik weer gewoon lopen maar toen kon ik weer ruiken aan alle bloempjes en grasjes die we tegen kwamen. Toen we thuis kwamen gingen we buiten op het terras zitten en viel ik aan de voeten van Wout in slaap. Maar als er iemand opstond was ik er ook weer want je weet maar nooit waar ze naar toe gaan!
Dus toen ik de tweede dag wakker werd was het nog vroeg. Ik hoorde een radio en Wout kwam de bench openmaken. Nog wat slaperig begroete ik hem. Hij ging in de keuken de tafel dekken en ik kroop stilletjes weer terug in de bench. Na een half uurtje stond ook Annet op en gaf mij eerst een knuffel. Toen kleedde ze zich aan en ging eerst mij uitlaten. Het was lekker buiten, niet te warm maar ook niet te koud. Het gras was vochtig aan mijn pootjes. Na een korte wandeling kwamen we terug en zat Wout buiten een krant te lezen en koffie te drinken, Annet gaf mij brokjes en schonk ook een kopje koffie in. Ze ging bij hem zitten. Even later liep hij naar de voordeur pakte zijn koffer en ik dacht dat we weer weg zouden gaan, ja je weet maar nooit. Maar Annet zei dat hij alleen weg ging en dat ik bij haar bleef maar dat we straks een lange wandeling zouden gaan maken. En ja hoor al snel pakte ze haar fiets en mocht ik weer naast de fiets lopen. Dit keer zat er wel een vervelende stang aan met een lijn naar mijn tuigje. Ik vond dit niet zo leuk maar het wende snel. We gingen dit keer een brugje over, dat vond ik vreemd, lopen boven water zonder nat te worden. Na een poosje zagen we een mevrouw met een kleine teckel. Leuk een puppy dacht ik en wilde hem van dichtbij bekijken. Weminderden vaarten toen we ze op zo’n 2 meter hadden genaderd begon dat kleine beest als een gek te blaffen. Wat een lawaai voor zo’n klein beest. Die mag wel een naar zo’n puppycursus om zich beter te leren gedragen.Zijn baasje begon tegen hem te mopperen en wij reden maar snel door. Na een tijdje rond gereden te hebben kwamen we weer thuis. Annet ging ramen zemen en ik mocht los in de tuin als ik maar in de buurt bleef. Ik had het warm van het rennen en het gras was nog nat dus ik ging lekker, onder aan de trap liggen. Af en toe stond ik op om aan een nieuwe plant te ruiken maar heel ver de tuin in ging ik niet. Na een uurtje ging de voordeurbel, ik had het eerst niet in de gaten. Maar toen Annet er naar toe liep ging ik haar achterna. Het wat Heleen, een vriendin. Ze praatte eerst wat met haar maar toen stak ze haar hand uit, daar zat wat lekker in, ik denk dat ik er een nieuwe vriendin bij heb. Ik werd bewonderd en ze liep met ons mee de tuin in. Ik moest me van alle kanten laten bewonderen en dat deed ik maar al te graag. Nadat ze weer weg was werden mijn oren schoongemaakt wat ik al bij Pia had geleerd en toen was het tijd voor de Siësta. Kees ging boodschappen doen en Annet zat weer achter de p.c., ik geloof dat ze iets over mij schreef. Na een uur mocht ik uit de Bench en moest ik op het huis passen omdat Kees ging werken en er nog meer boodschappen gehaald moesten worden. Ik heb dat heel goed gedaan maar was wel erg blij dat Annet weer terug was. Weer gingen we uit wandelen, dit keer namen we een bal mee en een stok waar erg ver mee gegooid kon worden. Tijdens die wandeling heb ik een Beagle ontmoet van 9 maanden daar heb ik mee gerend en gespeeld. Ik hoop dat ik haar morgen weer zie. Toen mijn baasje eten ging koken ben ik gaan liggen in een hoekje onder het fornuis want het rook zo lekker. Oh ja ik heb vandaag ook nog bijna een heel blad van een zonnebloem opgegeten, smaakte ook niet slecht. Tijdens het koken stak die zwarte kat zijn kop in mijn etensbak toen ben ik wel even tegen hem uitgevallen. Er komt niemand aan mijn eten! Na het eten nog even spelen in de tuin. Daarna lekker op een kussentje onder de tafel. Oeps is het alweer zo laat ik moet de bench weer in.
Knuffel, Amalia
Wordt vervolgd.
Amalia
Delfzijl, 15 juli 2010
Vandaag ben ik door mijn nieuwe baasje opgehaald uit Surwold. Ik had het erg naar mijn zin daar. Heel veel vriendjes. Tuin met vijver om in te zwemmen als we het heet hadden. Een kennel wanneer Pia eventjes geen tijd voor ons had. Lekker veel ruimte in de bossen en bij de zandafgraving om te wandelen, rennen en dollen. Maar ik wist wel dat dit niet eeuwig zou duren. Pia, mijn redster in nood, had al gezegd dat ik maar voor een tijdje bij haar zou wonen. Het heeft al met al toch 2,5 maanden geduurd, van 13 mei tot 15 juli!
Maar vandaag heeft mijn nieuwe baasje, Annet, me dan toch opgehaald. Ik kreeg meteen een nieuwe rood tuigje aan dat me heel mooi staat. Daarna gingen we in een groene auto en reden we een heel stuk, hoe lang het duurde weet ik niet want ik viel vrijwel meteen in slaap. Toen we stopten mocht ik naar buiten en toen ik het nieuwe huis zag wist ik het meteen, dit is mijn huis, hier ga ik wonen, en na een korte wandeling liep ik recht op de voordeur af. Binnen rook het wel een beetje vreemd en ik moest dan ook aan alles ruiken. Vooral die jonge man, Kees,die net uit z’n bed kwam maar hij had dan ook de hele nacht gewerkt, zei Annet. Oh ja er is ook een kat maar die wil nog niks van mij weten terwijl ik hem toch ook zo graag van dichtbij wil bekijken maar als ik te dicht in zijn buurt kom dan steekt hij zijn poot in de lucht en blaast hij en ga ik, zo verstandig ben ik wel, toch maar weer een stapje achteruit.
Na met iedereen en alles kennis te hebben gemaakt moest ik, tegen mijn zin in, van Annet de bench in. Pas toen ze me beloofde dat we na het middagslaapje zouden gaan wandelen in het bos ging ik er in, maar kon door al die nieuwe indrukken niet in slaap komen. Gelukkig zag ze dat en begon de wandeling al wat eerder dan afgesproken. Eenmaal buiten waren er weer heel erg veel nieuwe luchtjes om te ruiken, ik had bijna geen tijd om mijn behoefte te doen. Wat veel water en wat een hoog gras, en wat een “lekkere” luchtjes om heerlijk in te rollen! Al heel snel mocht ik los lopen maar ik heb mijn nieuwe baasje goed in de gaten gehouden want als ik haar kwijt raak ben ik ook mijn nieuwe huis en mandje kwijt en die zou ik voor geen goud willen missen. Ik heb ook andere honden gezien, een grote jachthond die achter en bal aan het water in sprong, brr veel te koud voor mij vandaag. En een klein hondje een soort schoothondje die leek op Duque, die zat ook bij ACE, heb je dat filmpje van haar op youtube gezien, ze lijkt daar wel een filmster! Ik wilde gaan kennismaken maar toen ik te dicht bij kwam deed dit mormel niet zo aardig tegen me en ben maar weer snel terug gelopen wat een raar beest.
Een eind verderop zat een man met een gek hoedje op, hij was net zijn sok aan het uittrekken, dat vond ik ongepast en dat heb ik hem verteld ook maar daar moest hij om lachen. Mijn baasje zei hem beleefd goede dag en liep een beetje beschaamd door. Gelukkig lag er verderop weer iets lekkers te geuren en was ik dit voorval snel vergeten. Toen we bijna bij de “roeiloods” kwamen deed Annet me weer vast, dit was omdat er misschien zwemmers waren die wel eens vervelend konden doen. Maar er was helemaal niemand. We zijn verder door het bos gegaan waar gek genoeg veel fietsers reden daarom moest ik lange tijd vast en er was ook een lange vijver met kikkers maar die kwaakten niet vandaag. Ik heb tijdens deze wandeling veel nieuwe indrukken opgedaan maar nu lig ik lekker rustig op dit, iets wat kleine maar wel lekker zachte kussen te dromen. Plotseling schrik ik wakker uit mijn mijmeringen, ik zie een enge donkere man staan en wil mijn baasje verdedigen tegen deze indringer. Oh nee het is Kees maar, die ken ik al. Ik geef hem snel een kusje.
Ik heb al een lekker plekje veroverd onder het bureau van mijn nieuwe baasje, kijk maar op de foto, daar lig ik.
Knuffel, Amalia
Ingezonden brief van 2 ACE vrijwilligers
hallo hier een ferme poot van shanti (Dante) en een klein pootje van jakske , wij willen jullie vertellen wat ACE doet voor dier en mens ! mama Marijke van Jakske, was foster van Dante die nu Shanti ( vrede ) heet , mama Hilde nam shanti als pleegwoefje maar dat heeft niet lang geduurd want op een morgen belde mama Hilde al wenend naar mama Marijke, ze was smoorverliefd op het woefje , hij had zijn kopje op haar schouder gevleid en diep in haar ogen gekeken , net deze dag gingen er adoptieouders kijken naar Shanti , mama hilde kon hem niet meer wegdoen ! onze mama's kenden elkaar voorheen niet , maar kregen het mailadres via ACE en de mails stroomden door de pc , na een paar dagen werden de gsm nummers uitgewisseld en tot op heden bellen onze mama's elkaar bijna elke dag om over ons te roddelen , we laten ze maar doen want het is enkel goed dat ze over ons vertellen ! toen Shanti nog maar pas in Belgie was hebben onze mama's elkaar ontmoet aan de kust , was wel ontroerend voor onze moekes , en verleden week mocht Jakske mee naar het grote bos bij mama Hilde ! en de mama's weer maar tetteren en kletsen over ons ! dus is er een mooie vriendschap ontstaan tussen onze mama's door ACE , wat die mensen toch allemaal kunnen hé ! die bezorgen niet alleen lieve woefjes maar bezorgen ook liefde en vriendschap tussen de mensen !!!!! ferme lik van Shanti en een profijtig likje van Jakske aan alle ACE mensen !
België, 3 juli
Mamà Caro is bevallen!
Na bijna 26 uur intensieve arbeid te leveren door de mama, was het zaterdagnamiddag dan zover… Het eerste pupje, “Pepijn”, kwam met een luide schreeuw van de mama ter wereld. Een gil dat ons door merg en been ging. Wij begrepen al snel dat dit een zware bevalling ging worden, want het gewicht van het pupje was maar liefst 420 gram. Dat is heel veel voor een middelmaat moedertje! Het bolle hoofdje moest immers door de opening geraken en dat vergde veel kracht van de mama. Na het wegen en de navelverzorging legden we het pupje aan en de mama ontpopte zich tot een “perfect” moedertje. We waren vertrokken!
Het tweede pupje, “Lente”, liet weer lang op haar wachten. Caro hijgde en pufte onder de pijn van de hevige barensweeën maar ondertussen bleef zij overbezorgd voor haar eerste zoontje zorgen. “Lente” verraste ons met haar gewicht van maar liefst 450 gram! De pups werden dus nog zwaarder… In tegenstelling van haar lichtbruine broertje was Lente een prachtig drie-kleurtje. Wij waren benieuwd naar de volgende… Pupje drie volgde…zwart als de nacht en met een gewicht van weer 450 gram. Het was hard om mama Caro zo te zien “werken”, zo zien te lijden en tegelijk zo behoedzaam en verzorgend met haar borelingen zien om te gaan. Teefje “Merel” werd ook hartelijk door haar ontvangen.
En dan duurde het lang… héél lang. Voor ons, maar in de eerste plaats voor Caro. De weeën volgden mekaar snel op - die hebben geen medelijden met de moeder - We hielden de klok nauwlettend in het oog, want langer dan twee uur tussen de geboorte van de pups werd té gevaarlijk. Ging alles nog goed? Zat er misschien een dood pupje in het geboortekanaal? Waarom ging het niet meer vooruit? We werden echt ongerust tot er uiteindelijk toch schot in de zaak kwam. Het vierde pupje bleek een stuitligging te zijn… De achterpootjes verschenen eerst, nog mooi in het vlies. Het hoofdje was nog niet te zien en het was bang afwachten op de volgende perswee, want men mag nooit zomaar trekken aan de pup zonder dat er een perswee is. Haar zwarte lijfje lag bewegingloos in Nancy haar hand tot Caro terug een kreet liet en het hoofdje van het pupje uit haar duwde…”Fabke” was geboren! Nu had Caro het ook even moeilijk om de navelstreng door te bijten. Ongelooflijk hoe de natuur in elkaar zit en hoe sterk en taai een navelstreng wel is! Gewicht van Fabke, weer 450 gram… On-ge-loof-lijk!! Na het verwijderen van de slijmpjes in haar mondje en neusje, bleek ook zij een kranig en sterk meisje te zijn… een vechtertje! En de mama aanvaardde haar dochtertje weer probleemloos en vol moederliefde…
Stilletjes hoopte ik op nog ééntje met kleur… en dat bleek ook zo te zijn toen “Robbert” zich aankondigde. Zo een schoon mannetje, beige en wit van kleur. 390 gram was zijn goed gewicht. Een vinnig reutje met een goede eetlust.
En mama Caro deed haar werk voortreffelijk vanaf het eerste moment… wassen, zogen, bewaken doet ze nog steeds als een ervaren moedertje! We probeerden de pupjes in een wasmand te leggen onder de warmtelamp, zodat Caro even tot rust zou kunnen komen, maar dat was tegen de zin van het moedertje. Zij ging er gewoon bovenop liggen en dat was natuurlijk een heel gevaarlijke situatie, dus hebben we de pups weer snel bij haar in de werpbak gelegd. Ja, inderdaad, dat was weer even schrikken!
We zijn dan met de mama naar de dierenarts gereden. Die man sliep natuurlijk al want we waren de nacht al ingegaan. Een echografie toonde aan dat de baarmoeder leeg was. Weer een opluchting voor ons dat er geen dood pupje meer zat. De bevalling was voorbij! Caro kreeg een spuitje om haar baarmoeder goed leeg te maken en mocht snel mee huiswaarts: ze wou zo graag terug naar haar kinderen.
Ondertussen is het maandag 5 april… Caro is dé beste mama die wij ooit al gezien hebben! Een beetje verdedigend verzorgt zij haar welpjes met zo veel moederliefde. De pupjes komen goed bij en dat is ook al een grote geruststelling. Meestal vallen de pupjes de eerste dag na de geboorte een beetje af, maar dat is buiten deze kleintjes gerekend, hoor!!
CARO, jij bent een pracht van een hondje en een schat van een moedertje. Pepijn, Lente, Merle, Fabke en Robbert, wij gaan ons uiterste best doen om jullie later een gelukkige “thuis” te geven… een thuis voor altijd, vol liefde en veiligheid! We hebben samen deze slag tegen het dodingstation glansrijk gewonnen!!
Het moedertje die ooit in de “death-row” stond heeft haar pupjes prachtig kunnen baren. Zij hebben haar leven niet kunnen ontnemen en dat van haar pupjes al evenmin… Tot zover: opdracht GESLAAGD!
Wij hopen dat u hiervan geniet en wij houden u graag wekelijks op de hoogte van de evolutie van de pupjes in de rubriek Doggyblog.
Wordt dus vervolgd op het DoggyBlog.
Nancy en Patrick 5 april
CHINO, het verhaal van een witte fosterhond die het bracht tot De Witte Prins van Friesland
Op 26 november 2009 gingen Fabiënne en Ann weer naar het dodingstation Los Barrios. Je kan er natuurlijk niet naast zien: een kleine witte bull-terriër die je zit aan te staren! Chino mocht mee en vanaf dat moment is zijn zalige prinsenleven begonnen, alleen… dat wist hij zelf nog niet. Ikzelf ben een grote fan van alles wat met pitbulls te maken heeft, dus toen ik in de Refugio aankwam was hij de eerste die me opviel. Op dat moment was hij voor mij echter eentje zoals alle anderen en kreeg hij een knuffel zoals alle anderen.
Een paar dagen later kreeg ik een aanvraag binnen om Chino te “fosteren” en ik vroeg haar naam om op de website te zetten. Aan het antwoord wist ik toen al genoeg: BULL TERRIER–ZOT INEKE. Gewoonlijk geef ik altijd meer info over fosterhonden als ik kan, maar dit werd wel heel veel info, bijna elke dag kreeg ik van Ineke een mailtje met de vraag hoe het met Chino ging. Elke keer dat ik naar de Refugio ging had ik dus mijn fototoestel in de aanslag en ik denk dat Chino op dit moment de “lady Diana” van de honden is.
Maar elke keer dat ik met Chino ging wandelen viel het me wel op dat hij steeds magerder werd, hij had diarree en volgens de dierenarts had hij al verschillende speelgoedjes binnengewerkt. Chino zag er ook heel ongelukkig uit! Altijd had hij zijn rode “kong” in zijn bek, die was onmisbaar en hij werd heel nerveus als hij hem niet binnen zijn bereik had. Na samenspraak met Fabiënne heeft zijzelf zich over Chino ontfermd en als Fabiënne iets wil moet het ook doorgaan en gaat ze tot het uiterste: Chino moest en zou beter worden!!!
Intussen was Ineke erover aan het denken om Chino in opvang te nemen, maar vermits zij nog 2 andere bulletjes heeft was dat niet zo evident… wat als het niet zou lukken??? Dagen hebben we over en weer gemaild over Chino zijn gedrag, hoe hij was met andere honden, filmpjes gemaakt met andere honden en na enige tijd waren we eruit, korte pijn: Ineke zou Chino adopteren. Ik herinner me nog dat ze heel nerveus was voor het huisbezoek, maar vanaf toen is alles in een superversnelling geraakt. De mailtjes die er toen verstuurd zijn begonnen al meer op de krant te gelijken. Als ik las hoe ze de komst van Chino heeft voorbereid, niks zou of mocht of kon verkeerd lopen.
Op 20 maart zijn Ann en Mark met de wagen vertrokken van de Refugio. Midden in de nacht met 22 hondjes richting België en Nederland. En... Chino was erbij. Chino zou afgehaald worden in Eindhoven en daar is zijn nieuwe leven in Nederland begonnen. Dan nog de verre reis naar Friesland...
Het verdere verhaal zal je waarschijnlijk één van volgende dagen kunnen lezen bij de “Geluksvogels”. Aan heel dit verhaal hangt nu voortaan ook nog een mooie vriendschap aan vast tussen Ineke en mij.
Maries – verantwoordelijke voor de fosterhonden hier in Spanje 4 april
Vervolg hoogzwangere Mamà - 3 april Na meer dan 24 uur arbeid te verrichten, zijn Mama Caro haar vliezen gebroken op zaterdag 3 april, rond 14.30 uur. Heel zacht en voorzichtig heeft zijzelf het vruchtwaterzakje opengemaakt.
Tussen de 2 à maximum 3 uur moet het eerste hummeltje dus geboren zijn!
Wij zijn klaar... de dierenarts is verwittigd, nu is het volledig aan moeder natuur...
Wordt dus spoedig vervolgd.
Nancy en Patrick 3 april
Vervolg hoogzwangere Mamà - 2 april Vooreerst willen wij graag alle fans van mama Caro bedanken voor het meebeleven en opvolgen van haar toestand. Het is aandoenlijk voor ons (want Caro zelf beseft het natuurlijk niet) om te vernemen hoe dit meebeleefd wordt.
Uit Caro's naam én uit de onze: BEDANKT MENSEN VOOR ALLE SUPPORT, SUPER!!!
Sinds deze namiddag, vrijdag 2 april, is het proces blijkbaar echt begonnen... Caro's ogen zijn veranderd en haar dikke buik "leeft" enorm. Wij kunnen de pups voelen en ongelooflijk zien bewegen. Ook al hebben we ervaring met nestjes, dit hebben wij nog nooit eerder gezien.
De Mamà begint kortademig in haar werpbak te krabben, dus de nestdrang is aanwezig !
En wat een dikke Mamà lijden kan, vertelt bijgaande foto...
Wordt spoedig vervolgd,
Caro, Nancy en Patrick 2 april
Vervolg hoogzwangere Mamà - 25 maart
Deze dame slaagt erin om ons geduld deftig op de proef te stellen. Het aftellen blijft duren en haar omvang blijft toenemen…
Ooit al een ‘meer’ zwanger teefje gezien ?
Slapen, (veel) eten, even een knuffeltje in de lucht werpen, slapen… Dat is de dagvulling van mama Caro die soms zelf schrikt van de beweging in haar eigen buik.
Razend benieuwd en steeds een beetje meer zenuwachtig trachten wij haar zo luxueus mogelijk door deze dagen te loodsen… Een aai, een woordje van troost, een masserende liefkozing over haar bolle buik en lekker, voedzaam eten laten het veroordeelde hondje van ooit nu zo intens genieten. Moeder natuur moet de rest doen…
Wordt zeker vervolgd.
Nancy en Patrick 25 maart
Verhaal van een hoogzwangere Mamà
Enkele weken geleden mailde Fabiënne dat er een zwangere mamà in de “death row” stond…Dit toekomstig moedertje haar uren tikten voorbij. Moedertje en ongeboren pups wachtten hun tijd af om dood te gaan… Geen tijd te verliezen !
Wij hadden ons eerder al kandidaat gesteld om een zwanger moedertje op te vangen. We hadden weliswaar een kleiner modelletje in onze gedachten, maar… wat maakt het verschil? Elk leven is er één, en in dit geval zijn het waarschijnlijk meerdere levens. We gaven ons “ja”woord en Fabiënne haalde het moedertje zo snel mogelijk op. Wat een geluk dat er een extra vlucht was, zodat de Mamà haar kans kreeg om over te vliegen. Volgens Fabiënne en Ann kon ze de vlucht nog aan zonder gevaar te lopen, fingers crossed…
De Mamà kwam goed aan op donderdag 18 maart. Ze bleek een mooi, vriendelijk, uiterst verzorgd, jong teefje te zijn. Een glanzende vacht, trouwe bruine oogjes en o zo gewillig en braaf. Wij kunnen maar niet begrijpen hoe zo’n gouden karaktertje in een dodingstation terechtkomt.
We installeerden de werpbak in een hoek waar geen van onze andere honden mag passeren. Dit wordt de verloskamer, waar de Mamà alle rust en veiligheid moet kunnen vinden om haar wezentjes op de wereld te zetten.
Zaterdag hebben we een echografie laten nemen, misschien ongebruikelijk in deze fase van zwangerschap maar we wilden enige zekerheid “hoe zit het daarbinnen, hoeveel en vooral voor wanneer ongeveer?” En het resultaat was een zéér vergevorderde zwangerschap met goed gevormde, beweeglijke pupjes! Yes!! So far so good. We hebben drie pupjes gezien tijdens de echo: de kloppende hartjes, de ruggengraatjes, de hoofdjes. De dierenarts zag zelfs duidelijk een “puppie-reutje”! Dus 3 of meer, want een echo geeft slechts een beeld van één bepaalde plaats, aan de andere zijde kunnen er nog zitten, of hogerop…
En nu, zondag 21 maart, tellen we af… de spanning stijgt! We hebben de Mamà haar temperatuur gevolgd en alles wijst erop dat binnen de 24 uur de bevalling moet plaatsvinden. De pupjes zijn duidelijk ingedaald, moedertje slaapt héél veel en haar oogjes zijn wat veranderd. ER IS IETS OP KOMST!!
Laten we samen duimen dat alles goed mag verlopen en dat de Mamà, ondertussen “CARO” genoemd, haar pupjes accepteert en wil laten zogen, want ze wordt duidelijk een “tienermoedertje”… Wij houden alvast de wacht, ’s nachts dicht bij haar. En houden jullie graag –op vraag van Fabiënne- op de hoogte…
Wordt aldus spoedig vervolgd met hopelijk prachtig nieuws.
Nancy en Patrick 21 maart
Het verhaal van onze adoptiehondjes Na het afscheid van onze lieve Yorki na 12 gelukkige jaren, was het verdriet en de leegte die we voelden zo groot, dat ik had besloten “dit nooit meer”...
Maar na acht weken begon Robert toch terug over..…..zouden we toch niet???? Hij had zijn zinnen gezet op een Cairn Terriër bij een kweker. Ik kon het nog steeds niet over mijn hart krijgen om mijn Yorki “te vervangen”. Toen ben ik heel toevallig op de site van Shin terecht gekomen, het ene verhaal nog schrijnender dan het andere “weer veel tranen”, ik wist niet dat dit in deze tijd nog bestond. Maar één ding wist ik heel zeker, er zou zeker geen hondje komen van een kweker, ik had mijn les wel geleerd. Ik zei tegen Robert : “Ok, we nemen niet één maar twee hondjes.” Hij bekeek mij of ik gek geworden was en zei heel serieus “twee”??? “Ja en ik wil er uit Spanje…” Toen werd het even stil, hij begon heel vlug over iets anders te praten. Ik zei “ja, ik wil er twee uit Spanje”, na veel gezaag en de nodige tranen had ik hem zover dat hij eens op de site wou kijken. Toen wist ik, er komen er twee, ik ken hem toch zeker!!! Hij heeft heel de site bekeken en zei toen “Ok ,maar ik kies er ook ééntje”. Dat sloeg tegen, want ik had allang mijn keuze gemaakt. Maar ja een mens moet al eens een toegeving doen. En deze schatten zouden het worden!!!!
Frankie en Chucho
De kogel was door de kerk, de keuze gemaakt, de organisatie werd gecontacteerd, reservatie, huisbezoek en dan kwam de vlucht. Maar slecht nieuws : Frankietje had opgegeven en zijn geluk gevonden over “DE REGENBOOG-BRUG”. Mijn keuze was niet langer meer, verdomme, zo kort bij zijn “GELUK”. Het heeft niet mogen zijn, alles stond hier klaar. Dan verwens je diegene……HOE KAN JE??? Ik moest eerst het verdriet kunnen verwerken. Frankietje had tenslotte al een plaatske in mijn hart, dus enkel onze kleine Chucho zou toekomen. Mensen, wat waren wij zenuwachtig toen we ons eerste - Robert zijn keuze - hondje Renko gingen ophalen in Zaventem.
Chucho nu Renko
Dat manneke sprong letterlijk uit zijn kooi… recht in mijn armen, ja, dan ben je toch hopeloos verloren. Het zou een mediumpje worden, maar hij heeft amper de 35 cm gehaald. Wat maakt het uit, het is een dotje en heel aanhankelijk aan zijn mama. Een maand later kwam Regan, gered door Fabienne uit het dodingsstation “Los Barrios”.
Regan
Heel bang van alles wat bewoog en van wat hij niet kende… We wisten al heel vlug wat dit manneke had meegemaakt, een triestig verleden! Gelukkig kon hij zich optrekken aan de spring in ‘t veld en heel zelfzeker Renkootje. Na zeven maand werden ons geduld en liefde beloond. Rafa werd een gelukkig knuffelhondje. Met liefde en geduld kan je zoveel bereiken, eens zo een hondje je vertrouwt…………………heb je een vriend voor het leven!
Regan nu Rafa
En door deze twee kapoenen, die mekaar niet meer kunnen missen, is alles begonnen. Ondertussen bijna drie jaar gelukkig en voor altijd thuis!!!! Deze schatten zijn zo dankbaar voor hun tweede kans en geloof me, die verdienen ze allemaal…
Renko en Rafa
We wilden meer doen en werden vrijwilliger, dus ben ik begonnen met het adverteren van onze hondjes, huisbezoeken, vluchtbegeleiding, opvang, naar Spanje…Robert met het beheer van het Doggy Blog. Naar Spanje, met een klein hartje, want we wisten niet wat ons te wachten stond. Iedereen doet er het onmogelijke, daar zijn ze veilig…………………maar ze horen niet achter tralies, ze verdienen zoveel beter. Je belooft je best te doen om hen daar weg te halen en hun ook een eigen huisje te bezorgen. Je brengt dan een opvanghondje mee, zoekt een goed huisje, bij het vertrek “vloeien er weer traantjes”… We hadden al vlug door, dit is emotioneel heel zwaar. Daarom heel veel respect voor onze opvanggezinnen. Nu, sinds één jaar, doe ik de adopties, velen vonden in het voorbije jaar hun eigen mandje. Maar de eerste reservatie die ik binnen kreeg, gaf een geweldig goed gevoel, dan ben je vertrokken, daar ga je mee slapen, daar sta je mee op!!!! Je geeft niet op, want de hondjes achter de tralies staan op je netvlies gebrand. Daar doe je het voor, hoe moeilijk, druk en chaotisch soms, om alles vlotjes te laten verlopen, van reservatie tot de ontmoeting op Zaventem, tussen baasje en hun nieuwe vriend. Dat geeft een onbeschrijfelijk goed gevoel en geeft moed om door te gaan, elke dag opnieuw.
Ria en Robert België, 6 maart
Ooit eens
Het is soms eenzaam in hun hok, ze dromen van de zon en van het gras, ooit zagen ze door een raam, hoe mooi het echte leven was.
Sommige kennen wel die knuffel en die aai en met wat hulp en aandacht, klaar voor een nieuw begin, ze willen allemaal uw vriendje zijn en voor de meeste een deel van het gezin.
Toch zijn er enkelingen die besloten; ja een hond, leuk zo een held, dat na het uitproberen de dagen in het asiel weer zijn geteld.
Waarom moeten ze dit doorstaan, dat dus sommige mensen hun denkwerk niet goed hebben gedaan, Dit geldt trouwens voor alle dieren, begin er pas aan, als je er 100% achter kunt staan.
Een hond is meer dan eten en een mand en ja een hond uit een asiel heeft een verleden dat is een feit, maar wat voor dier je ook neemt, het kost je sowieso energie en tijd.
Bedenk dat een hond is voor een heel leven en niet voor even.
Tres, het podencootje op 3 pootjes
Jaja, ik heb toch heel wat te vertellen nu hoor…
Heel korte tijd geleden kwam ik op deze kille koude wereld terecht, en dit bij mensen die het helemaal niet goed met me voor hadden. Welkom was ik niet, ik diende eigenlijk om gebruikt te worden, om als vuil behandeld te worden. Maar ik werd geboren met maar 3 pootjes, dus veel konden ze niet met me. En gelukkig voor mij werd ik ergens gedumpt waar ik gevonden werd. En kwam ik bij mijn redders terecht. Ik ging in opvang, maar helaas mocht ik daar ook niet lang blijven. Geen nood hoor, ik ben dapper en ben bij een hele toffe hondenbende terecht gekomen met fantastische 2voeters rond me. Daar kon ik even blijven, zeiden ze me, en dan zou ik met die stalen vogel naar een kouder land vliegen, maar naar een warm thuis…
Zaterdag 20 februari was een hele rare dag, alles was anders. Ik kreeg om te beginnen enkel ‘s morgens eten. Ik was toch braaf en dapper, waarom mocht ik dan geen brokjes eten? Daarna moest ik in de wagen met een heleboel andere honden, ik werd dan wel vertroeteld, maar toch, het was raar. We kwamen daar aan bij een heel raar gebouw, waar hondenvriendjes, die in een kooitje opgesloten zaten, op een raar iets werden gezet en toen vooruit rolden. Wel makkelijk zo vooruit gaan zonder moeite te moeten doen. “Allé dan”, dacht ik dan toch, maar toen gebeurde iets heel raars, die kooi ging door een tunnel, kwam dan weer tevoorschijn en de woefkes moesten er terug in. Die gingen dan door een andere tunnel en ze waren weg. Allé niet echt weg eigenlijk, want in dat koude land dat men België noemt volgens de piloot, zag ik hen allemaal terug…
Iedereen die me schattig vond, iedereen wilde me eens vastpakken en bepampelen. Ik voelde me precies een teddybeer, maar genoot er eigenlijk wel van. Mijn knappe kopke, daar vallen er nu namelijk veel voor hé. Mijn nieuwe mammie was dan ook apetrots toen ze me zag. Ik ben het mooiste, zuiverste en schattigste dat ze ooit zag. Amaai die kent me vlug, natuurlijk ben ik dat. Wat ze intussen ook al zegt is dat ik een klein terroristje ben. Eentje met hele scherpe tandjes. Ik mocht mee met mijn mama naar huis, samen met gekke puppy Wendel.
Ik was heel flink in de auto, sliep heel de tijd op mama’s schoot. Thuis gekomen was het even schrikken, zoveel hondjes die daar rondsprongen, allemaal zo actief en allemaal wilden ze me begroeten. Gelukkig zat ik nog veilig op de arm. Toch enkele uren later had ik bij een aantal mijn tandjes in de neus gezet. Ze weten wel met wat voor een klein dapper woefke ze te maken hebben nu. Gelukkig zijn ze allemaal lief voor me. Mijn brokjes zouden ze wel durven afpakken, maar verder laten ze me wel mijn ding doen. De eerste nacht heb ik rustig bij mijn mammie doorgebracht, zalig geslapen. ‘s Morgens heb ik even met Yang heel lief geknuffeld, ze was zo lief voor me. Is dan ook heel leuk dat ik me bij haar kan warmen, en dat ik me lief tegen haar kan flokken. Even buiten geweest om te plassen, maar eigenlijk was dat niet ze leuk. Het was zo koud dat ik bijna omviel van het bibberen. Dus heb ik de luxe dat ik nog niet buiten moet plassen zolang ik geen jasje heb.
Na mijn 2e portie brokken gingen we weer met de auto weg. Ik was plots wat bang en jankte mijn longetjes bijna uit mijn lijfje. Mammie gaf me wat drinken en afleiding met allerlei speelgoed. Vlak voor we bij de winkel aankwamen viel ik dan ook in slaap. Die winkel was wel leuk, heel veel visjes en andere diertjes waar ik als hondje niet bij mocht. Er waren daar heel veel hondenspulletjes en ik ben lekker verwend. Ook heb ik een heel leuk truitje gekregen. Zo heb ik het al iets minder koud hé. De weg naar huis heb ik samen met mijn mammie geslapen, lekker knus en warm samen. Thuis gekomen heb ik niet veel meer gedaan, ik was eigenlijk doodmoe. Nog even Wall-E het varken gepest, de poesjes achterna gezeten en toen in mijn luxe nieuwe mandje heerlijk geslapen.
Nu lig ik hier heerlijk naast mijn mammie en de andere woefkes te slapen en te dromen van morgen. Het is een heel druk weekend geweest, maar ik heb een mooie toekomst. En wat leuker is: iedereen is zo gek van me en ze vinden dat ik een heerlijk snoetje heb. Veel mensen zien zelfs niet dat ik maar 3 pootjes heb. Toch waar ik nu ben, vind ik het heel leuk en wil hier wel blijven. Ik ben mammies kleine prinske en ik ben haar grootste lieveling… Ik ben Tres’ke het podencootje op 3 pootjes dat echt gelukkig mag worden…
Laura van Seijda, Rianne Hofman en Priscilla Erven uit Lienden (Nederland) hebben kaarten gemaakt en verkocht, de opbrengst schenken ze aan ACE! Inmiddels hebben ze het eerste bedrag van 45 euro over kunnen maken. Ze hebben besloten dat dit bedrag ten goede komt aan de operatie van hondje Selwa (zie projecten). Laura, Rianne en Priscilla zijn er nog steeds fanatiek kaarten aan het maken, ze hopen over een tijdje weer een leuk bedragje over te maken.
Dames, namens Selwa en ACE: dank jullie wel voor dit leuke initiatief!
v.l.n.r.: Rianne, Laura en Priscilla
Afgelopen zaterdag was het weer eens tijd voor een vergadering in België met de verantwoordelijken. Dit gebeurd zo een 2-maandelijks om allerlei zaken en/of problemen te bespreken. Met 14 man waren we, het aantal vrijwilligers is sterk toegenomen. Velen zijn begaan met het lot van de hondjes in Spanje en willen op allerlei manieren helpen om hen het geluk te schenken…
Er stond weer vanalles op de agenda: goede afspraken maken om de werking te bevorderen, ideeën naar voren brengen, stand van zaken over lopende initiatieven en middelen om geld in te zamelen, de komende evenementen voor 2010, Karen met haar SHIN-shop vol leuke spulletjes.
Hierbij enkele beelden van de vergaderende vrijwilligers en de hondjes die er moe van werden.
Mariesje, vandaag, 12-01-2010, is Mariesje 8 jaar lang bij onze organisatie, door dik en dun, altijd aan onze zijde, samen hebben we heel wat getrotseerd, en overwonnen, in naam van onze hondjes, hartelijk dank !!!!
Ode aan de eigen honden in de opvanggezinnen !!!
Mijn baasjes vangen nu al 2 jaar spaanse hondjes op. In het begin begreep ik niet zo goed wat er allemaal gebeurde. Plots kwamen mijn baasjes met 3 kleine pups thuis. Wat een overrompeling !! Net als ik het wat gewoon was dat dat klein grut hier rond liep vertrokken die ook weer één voor één. Dan was het weer een paar dagen rustig en dan begon het weer opnieuw.
Ik ben nu al zo ver dat ik alles met 1 oog in de gaten hou en voor de rest laat ik het maar gebeuren. Ik vind dat klein geweld eigenlijk ook wel een beetje schattig maar ik laat dat niet te fel merken. Het houdt me jong zal ik maar denken!!
Maar soms ben ik echt wel blij dat die kleine rakkers dan naar hun bench gaan en ik met een diepe zucht lekker kan ontspannen.
Want weet je die pups die gaan ver hoor !!
Maar ach ja !! Ik heb hier altijd al een goed leven gehad en ik laat het allemaal maar gebeuren omdat ik mijn baasjes vaak hoor zeggen wat een arme sukkels het zijn en wat een toestanden die hondjes al hebben moeten doorstaan.
Je ziet voor het goede doel zijn het niet alleen de mensen die veel doen maar ook de eigen honden van een opvanggezin mogen ook eens in de spotlights gezet worden. Als zij niet zo lief en verdraagzaam zouden zijn dan …… was opvangen niet mogelijk!!!!!
Je ziet op de foto’s onze labrador Zippy die geplaagd wordt door Michael ( een podencopup)
Marleen
Voor de eerste keer naar de Refugio
Vol van zenuwen stond ik op maandagmorgen 28 december om 03.40 op de luchthaven van Zaventem. Natuurlijk veel te vroeg, maar beter te vroeg dan te laat. Dus nog volop tijd om koffie te drinken en vooruit te denken aan al hetgeen op me af zou komen. Vlak voor het inchecken maakte in kennis met Dirk de man van Fabienne die op dezelfde vlucht zat. 06.15 vertrok het vliegtuig vanuit Zaventem en vlogen we richting Malaga. Aangekomen op Malaga werden Dirk en ik opgepikt door Fabienne en onderweg werd er ronduit verteld over de Refugio. Onder andere over de regen die er non-stop was geweest de laatste 14 dagen, waardoor de hondjes vaak met hun pootjes in het water hebben gestaan. Over de hondenjasjes waarvan ze er zoveel hadden, maar die door de regen allemaal kapot waren en bovendien hadden ze die moeten uitdoen gezien de hondjes zichzelf anders niet meer droog konden schudden van de nattigheid. Over de vele puppy’s die momenteel in de Refugio zitten en over nog zoveel andere zaken.
Aangekomen in de Refugio hoorde ik het geblaf al en ontmoette ik verschillende vrijwilligers die met de honden aan het wandelen waren. Ook werd er al flink gepoetst om alles schoon te krijgen. Fabienne heeft me rondgeleid en al de honden vinden het fantastisch als ze een beetje aandacht krijgen.
Terwijl Fabienne en Dirk vertrokken heb ik allereerst geholpen met het uitlaten van de honden. Zij hebben nu vlak bij de Refugio een veld dat volledig is afgezet waar de grotere honden heerlijk kunnen rennen. Het is werkelijk fantastisch om te zien hoe de honden van deze vrijheid genieten en hoe ze rennen. Met de kleinere honden wordt een gewone wandeling gemaakt. Naderhand heb ik geholpen met het opruimen van de poep en die is er voldoende aanwezig.
In de late namiddag heb ik kennis gemaakt met Denise, de opvangmama van onze Teddy (vroeger Amigo). Bij Denise zou ik overnachten. Denise kreeg nog een telefoontje van Fabienne met het verzoek of ze niet om 20.00 uur in de Refugio kon zijn, want Fabienne en Diana hadden 16 honden uit de dodingstations gehaald en die moesten nog ondergebracht worden in de Refugio.
Naderhand heb ik kennis gemaakt met Ton die nog even op bezoek kwam bij Denise en die ook weer ronduit vertelde over de Refugio.
De volgende morgen dinsdag de 29e, werd ik door Fabienne om 06.15 uur opgehaald en reden we naar de luchthaven van Malaga. Daar werden op de parking allereerst Sendie, Vaca, Pinto, Yodo en Derry (de honden die met mij mee naar Belgie zouden gaan) uitgelaten. Ondertussen was ook Marc gearriveerd en werden Sendie, Yodo en Derry in de kooien gezet, terwijl Vaca en Pinto met ons meeliepen en vanuit de parking gingen we naar de incheckbalie van Jetair. Daar kregen we te horen, dat ondanks het feit dat er drie kooien geboekt waren en 1 pet in de kabine, er wegens technische redenen maar twee kooien mee mochten. Dit ondanks het feit dat er zowel voor de drie kooien als voor de pet betaald was. Dit was ook nooit aan Fabienne medegedeeld.
Gezien we lang moesten wachten op toestemming om die derde kooi toch mee te mogen nemen, werd er besloten om de twee kooien alvast door de douane te laten gaat, zodat deze alvast aan boord van het vliegtuig konden. Net op tijd mocht ook de derde kooi mee. Afscheid nemen van Fabienne en Marc en rennen naar B22 vanwaar ik moest inchecken voor de vlucht naar Zaventem. Uiteindelijk konden we pas om 10.00 uur instappen, terwijl het vliegtuig eigenlijk om 09.30 uur zou vertrekken.
Terwijl ik in het vliegtuig zat, zag ik nog een van de kooien buiten op een bagagewagentje staan, was doodsbang dat ze die zouden vergeten en slaakte een zucht van verlichting toen ik dit wagentje zonder kooi zag vertrekken.
Bij de landing in Zaventem was mijn eerste gedachte : “the eagle has landed” en de hondjes zijn veilig aangekomen.
Op naar de bagage afdeling, de hondjes halen en weg wezen dacht ik, maar dat was niet zo gemakkelijk. Ik wist niet waar de kooien precies zouden aankomen dus ben ik beginnen vragen en werd ik werkelijk van het kastje naar de muur gestuurd. Uiteindelijk kreeg ik dan te horen dat de kooien bij de bagageband zouden arriveren en na een tijdje wachten zag ik ze al komen.
De kooien zaten op een heel groot “wagentje” en voor mij zou dat gemakkelijk zijn om ze zo naar de aankomsthal te brengen. Dus ik bedankte de heren hiervoor en werd meteen al afgesnauwd, want dit “wagentje” moest mee terug en de kooi waarin Vaca (een Mastin) en Pinto zaten was heel erg zwaar en die gingen ze geen tweede keer meer opheffen. Als ik niet vlug was geweest hadden ze die kooi zonder pardon met hun schoenen van het “wagentje” afgeduwd.
Daar stond ik dan 3 kooien op de grond, geen hulp en drie wagentjes. De twee kleinere kooien kreeg ik alleen op een wagentje, maar de grote kooi met Vaca en Pinto, hoe ik het ook probeerde, het lukte gewoon niet. Er stonden heel wat mensen te kijken, maar helpen ho maar. Ik ben dan zo woedend geworden, heb schreeuwend gevloekt en om hulp geroepen en meteen kwamen er twee dames om te helpen. Zo hebben we dan uiteindelijk de kooi van Vaca en Pinto toch op een wagentje gekregen. Terwijl een van de dames bij de kooien bleef wachten heb ik de eerste kooi naar de aankomsthal gebracht. Bij het terug gaan om de tweede kooi te op te halen, werd ik op een heel erg onvriendelijke manier aangesproken dat ik meteen mijn identiteitsbewijs en mijn ticket moest laten zien. Na veel gegrommel kon ik de tweede en ook de derde kooi gaan ophalen.
Deze reis is voor mij werkelijk een hele rijke ervaring geweest.
Eindelijk kennis te maken met Fabienne, Dirk, Denise, Ton, Ann en Marc die ik al kende van Belgie en de vrijwilligers die zoveel werk verzetten om toch maar zoveel mogelijk hondjes te redden. De hondjes in de Refugio, die werkelijk fantastisch verzorgd worden. De twee dames die geholpen hebben met de kooien. De onvriendelijkheid waarmee ik bejegend werd door het personeel in Zaventem. De adoptieouders, die heel blij waren met de komst van Sendie, Vaca, Pinto, Yodo en Derry Fien, Elke en haar man die de vluchtbegeleiding deden en Diane en Mattie.
Jullie allemaal heel hartelijk bedankt, dit alles heeft mij heel hard geraakt en als vrijwilliger geeft dit je zoveel, daar zijn geen woorden voor!!!!!!!
Helena
Dankbriefje voor Fabiënne
Acht jaar geleden emigreerden we naar Spanje.
Binnen enkele weken was ons gezin al uitgebreid van 3 honden die we hadden meegenomen, naar 4. Letterlijk zat deze Podenco pup voor onze voordeur op een ochtend te wachten, te wachten om geadopteerd te worden.
Dat was de eerste “kennismaking” met het andere leven van honden wat hier wordt geleidt, vaak meer “lijden” dan “leiden”…
Overal wordt je het het honden- en dierenleed geconfronteerd, in het binnenland, maar ook aan de kust, hoewel het daar wat minder zichtbaar is.
In no-time maakte ik noodgedwongen contact met een asiel in Marbella, nadat ik een moederhond met pups had gevonden. Meteen bij binnenkomst werd ik geraakt door wat ik daar zag, wat ik daar hoorde van Diana, een Nederlandse die ook al jaren actief is en gedreven. Meer en meer raakte ik betrokken. Via het asiel in Marbella vond ik mijn weg om hondjes die ik vond, puppies, of volwassen honden, gedumpt, ofwel de weg kwijt, een veilige haven te bieden, en ze van daaruit te laten herplaatsen, of zich te herenigen met hun baasjes.
Daar begon ik met een website. Hoe druk ik het ook had, in verwachting van mijn derde kindje, huis bouwen, etc., ik heb me er toch met hart en ziel in gegooid, en ik kon het ook niet meer loslaten. Adela kwam in Spanje wonen, en we kwamen in contact met elkaar. Ook zij was behoorlijk onder de indruk en in korte tijd actief. Wij kwamen met Fabiënne in contact en besloten om haar te gaan helpen. Haar enthousiasme was hartverwarmend. Ik bood onmiddellijk aan om weer te helpen met een website en Adela maakte prachtige foto’s van de honden voor de presentatie op deze site.
Deze is in december 2006 online gegaan, en in het begin deed ik alles nog alleen, van database, mailboxen, website, en daarnaast ontwierp ik de DoggyBlog erbij. Dat was veel werk. Maar de drive die Fabiënne heeft, werkte voor mij zo motiverend, dat ik er alleen maar plezier in had, ondanks dat het mij full-time bezighield.
Toch werd het íets te veel, mijn gezin had veel aandacht nodig….gelukkig wilde Carine me helpen. Na haar vertrek nam Fien de invoer van de database over, en de Geluksvogels pagina & Fabiënne’s Dagboek.
Ons hondenaantal zat inmiddels op 6, dus best wel druk binnen op Finca La Era!
Een hoop verdriet meegemaakt door het verlies van mijn allereerste Doggen die mee naar Spanje waren verhuisd.
Dan mijn rescue-Podenco meisje Sarah I, zij werd vergiftigd, de Politie vond strychnine neergelegd door een jager, maar helaas is het nooit uitgekomen ondanks grootschalig onderzoek van de Seprona wie de dader was.
Dan een Dog die ik had geadopteerd (Diva), maar die niet bleek samen te willen leven met 1 van mijn Podenco-dames, zij is herplaatst en dolgelukkig nu in België.
Mijn derde Dog hier in Spanje gekocht, die veel te vroeg overleed, nog maar 5 jaar.
Eén maand daarna Farouche, een gevonden Dogje door Triple A, in Marbella, amper 3 maanden oud, maar ze overleed 4 weken later aan een zeer ernstige afwijking, wat ook de reden was waarom ze op straat was gegooid door de “fokker”….
Tussendoor heb ik ook nog vele hondjes opgevangen, opgelapt, en via de website zijn ze allemaal herplaatst. Daarnaast ook enkele Doggen die via mijn eigen duitse doggen blog hun weg vonden.
Ik heb me altijd verbaasd, over de laconiekheid van buitenlandse mensen die hier wonen, over het hondenprobleem.
Veel mensen zien het niet, of willen het niet zien.
En mensen dié het al zien, die willen vaak niets doen, ze hebben het “te druk”, of geen zin, of ze vinden het onzin, of ze vinden dat rijke mensen aan de kust het "op moeten knappen", "water naar de zee dragen", etc. etc. Excuses alom !
Slechts een handjevol mensen zien het, en doen ook daadwerkelijk iets. Hoe weinig ook, maar samen kun je wel een heleboel bereiken.
Het is triest dat in al die jaren dat ik hier woon, ik niet één persoon er echt in mee heb kunnen trekken. Af en toe ging er iemand mee, of werd er sporadisch hulp geboden, maar concreet langdurig helpen, nee, ik heb niemand in die acht jaar gevonden die wat dat betreft net zo gedreven is als het kleine, zeer kleine groepje mensen hier in Spanje wat dagelijks blijft doorgaan.
Voor mij ongelooflijk, de maatschappij is hard geworden, ieder voor zich en God voor ons allen.
We gaan nu tijdelijk weg uit Spanje, ik zeg “tijdelijk” want ons huis hier is onze basis, ons thuis en zal het ook altijd blijven.
Mijn bijdrage zal er echter niet minder om worden, als je eenmaal het leed zo een lange tijd hebt meegemaakt, dan laat het je niet meer los. En dat wil ik ook niet meer, want ik voel me genoodzaakt om hiermee door te gaan. Door het niet meer dagelijks om me heen te zien, wil niet zeggen dat ik nu ook mijn ogen er voor zal sluiten, want alles blijft op mijn netvlies staan, mijn leven lang.
Fabiënne is iemand die een ongelooflijk gevoel voor rechtvaardigheid heeft. Dat is iets waarin ik mezelf zeker in herken, want dat is voor mij één van de grootste deugden in het leven, en iets waar ik me consequent ook aan houdt / aan probeer te houden. Door haar drive, haar enthousiasme, de tomeloze inzet, zichzelf vaak vergetend, haar pijn continue overstijgend, zo is zij is een voorbeeld voor vele mensen. Niet per definitie als het gaat om honden, maar over de manier hoe met dieren in het algemeen om te gaan, respect voor dieren, maar ook voor mensen, is een deugd. Het getuigt van ontwikkeling, van hoe men met elkaar dient om te gaan.
Niet voor niets wordt Gandhi’s wereldberoemde uitspraak voorop onze website gequote: “The greatness of a nation and its moral progress can be judged by the way its animals are treated."Mahatma Gandhi.
Vandaag is ACE 10 jaar actief als rescue organisatie. Tien jaar, en bijna 10.000 geredde hondjes.
Graag een speciale dank aan Fabiënne, want dankzij haar zijn een heleboel levens gered. Dankzij haar, zijn vele honden die nu nog in de kou hier rondlopen, straks verzekerd van een veilig plekje in de Refugio van waaruit ze kunnen wachten op een baasje. Dankzij haar, zijn honden die dadelijk nét voor Kerst alsnog op straat worden gegooid of naar de Refugio gebracht, veilig.
Dankzij haar, zijn hondendie voor “Los Reyes”(Driekoningen) worden gedumpt veilig…..
Los Reyes, dat is het tijdstip waarop er cadeaus worden gegeven aan elkaar in Spanje. Het tijdstip waarin vele honden worden “ingeruild” voor een pup.
Zo zal het nog wel jaren doorgaan, verandering van “cultuur & gewoonten” dat vergt een hele lange tijd….. en er is dus nog een lange weg te gaan…
De meest vreemde vraag die ik nu telkens gesteld krijg is: “welke honden neem je mee”….. of “wat doe je met je honden” ……
Mijn mond blijft telkens spontaan openvallen als ik dat hoor, telkens ben ik er weer even zo snel niet op voorbereid, mede omdat de vraag ook door mensen soms wordt gesteld waarvan ik in de veronderstelling was dat ze hondenliefhebbers in hart en nieren waren….Mijn antwoord is, dat het leden van ons gezin zijn, net zoals mijn kinderen, en wij de verantwoordelijkheid dragen. Uiteraard gaan ze dus mee ! Hóe, dat wordt hilarisch, maar ze gaan mee!
Fabiënne, nogmaals een speciale dank voor jou, en voor jou alleen ………… jij bent de spil van ACE en jij geeft iedereen kracht om door te gaan, bedankt namens ALLE honden die jij het leven hebt terug gegeven….
Gina
10 jaar SHIN,woord van opvangmama Mick:
Hallo Fabienne en 'bondgenoten'
Al is de harde realiteit er nog, toch een hele dikke proficiat voor
wat er dankzij jullie kracht verwezenlijkt wordt! Het kan ons alleen
maar aanzetten om een tandje bij te steken voor al deze viervoeterkes.
Wij zijn een opvanggezin in het noorden van Duitsland. Met regelmaat vangen wij voor ACE teefjes op. Ons gezin bestaat uit Kasper, Pia en 4 zonen, waarvan zoon Michael nog thuis woont. Wij hebben 3 Spaanse honden geadopteerd, Benji, Moef en Tara. Verder zijn wij in het bezit van 2 Maine Coons, Azury en Lisa.
Azury is een echte kattenhond of hondenkat. Misschien is hij in het verkeerde lichaam geboren. Azury is jammer genoeg invalide, hij mist door een ongeluk een achterpoot.
Onze opvanghondjes zijn als ze aankomen geen katten gewend, maar met Azury geeft het nooit problemen. Welk hondje wij ook opvangen, binnen enkele uren zijn ze helemaal aan de kat gewend.
Het is een superkat of wij hebben allemaal superhondjes, geniet maar mee.
Groetjes Pia
Spulletjes voor de honden
Onze onvermoeibare Nico is weer Nederland aan het rond rijden om onze hondjes hier te verwennen met allerlei. Hier zie je een busje vol,waarvoor hartelijk dank aan iedereen die hier een steentje aan bijdroeg!
Groetjes van alle hondjes in Spanje
Verhaal van een Podenco-lover:
Ze zijn zo lief, Ze zijn enorm actief,
Ze zijn zeer speels, Ze hebben een eigen karakter’ke, Ze hebben fantastische oren, Ze worden zo slecht behandeld door voornamelijk de Jagers… Ze zijn de Podenco’s De Podenco wordt in Spanje voornamelijk gebruikt voor de jacht, ze hebben daar een heel hels bestaan en meestal hebben ze nooit liefde gehad tot ze in een Refugio worden opgevangen. Vanwaar het komt dat de Podenco een moeilijk hond is, begrijp ik niet. Ikzelf ben een hele trotse eigenaar van 7 Podenco’s( en mix) en ik kan u met heel veel zekerheid zeggen dat ze zeker niet moeilijk zijn. Ze zijn juist heel uniek en allen zo verschillend. Hun karakter vraagt enkel om hen anders te bekijken en te behandelen en hen te proberen begrijpen. Podenco’s zijn geen doorsnee honden, ze willen er echt volledig bijhoren en geven enorm om hun baasje. Alles doen ze er dan ook aan om de aandacht te trekken en volledig in de belangstelling te staan. Het zijn geboren clowns en om hen te begrijpen moet je soms de humor achter hun streken zoeken. Ze bedoelen het zeker niet slecht, ze doen het enkel op hun eigen hondse manier. Zoals alle honden wel eens doen, helpen zij ook met het opruimen van het huis, enkel op een andere komische manier. Je mag het hen 100 keer zeggen dat ze van uw sloffen moeten blijven, zij vinden zelf dat ze die moeten wegpikken als ze niet op hun plaats staan. En gaan die dan ook zetten waar die moeten staan. Binnenhuisarchitecten zijn het, en alles wat anders zou moeten volgens hen zullen ze ook aanpassen. Is dat daarom een moeilijke hond? Neen, een kind zegt ook graag eens wat hij ervan vind, wel Podenco’s zijn net als opgroeiende kinderen en ik kan je nu al zeggen dat Podenco’s ook heel jong van geest blijven en dat hun streken niet zomaar verdwijnen bij volwassen worden. Dus met een Podenco het je voor altijd een levendige energieke en vrolijke hond in huis. Ok ik geef toe dat Podenco’s los laten lopen moeilijker is dan gelijk welke andere hond. Toch het is niet onmogelijk. Het jachtinstinct zit er goed in, zeker bij honden die in hun verleden bij jagers hebben doorgebracht. Men mag dan ook niet vergeten dat die honden vaak de dood voor ogen gezien hebben als ze niet goed presteerden dus het is een beetje te begrijpen dat ze der vandoor gaan bij het minste wild dat ze opmerken. En dat merken ze al heel lang voor ons op hoor, wild dat wij nog niet zien, hebben zijn allang gehoord, van zodra de oren omhoog gaan en de koele blik in hun ogen komt mag je er al zeker van zijn dat er iets interessants in de buurt zit. Toch het is niet onmogelijk ze los te laten hoor. Ze gaan er inderdaad als een speer vandoor als ze iets opmerken, maar in een veilig bos ofzo kan dat minder kwaad, ze komen altijd terug, de ene keer al iets rapper dan de andere keer. Wat ik ook ervaren heb is dat bv men Tequiero liever bij me blijft dan echt ver te gaan. Hij is van 6 maand bij me, en ik heb hem het meest in de hand om los te lopen gewoon omdat hij mij als het belangrijkste ziet, hij is dan ook men grote hulp om de andere Podenco’s te leren los lopen. Gewoon samen aan een trainingsriem en dan laten lopen, Tequiero komt bij het minst wat ik zeg, dus de andere moet dan ook komen. Slim dat ze zijn leren ze het heel vlug.
Podenco’s laten los lopen hangt dus ook echt van Podenco tot Podenco af. Zo moet je weten dat een ‘zwaar’ getraumatiseerde Podenco waarschijnlijk nooit los zal kunnen lopen. Onze Nouka bv heeft zoveel meegemaakt in Spanje dat ze, na 2 jaar bij ons, zich nog steeds niet gemakkelijk laat benaderen. Zij kan dan ook enkel eens ‘los’ lopen als ze aan Tequiero vast hangt. Toch ze zou zeker terug komen, maar zich niet laten pakken. Zo waren we onze Nouka 4 dagen na haar aankomst even kwijt. Ze was zo bang en ze was echt depressief, maar we bedoelden het zo goed mee haar. Ze kon het niet vatten en is er dan ook vandoor gegaan, door de venster, onder den draad en de velden in. 24 uur lang heb ik het ergste gedacht, ik dacht echt haar nooit meer terug te zien. Maar ze kwam terug ook al was ze hier pas 4 dagen in België, ze had besloten naar huis te komen en sindsdien heeft ze nooit nog aanstalten gemaakt weg te lopen. Waar ze het goed hebben, waar ze liefde en aandacht krijgen daar voelen ze zich goed en echt ze kijken al heel gauw enorm naar hun baasje op. Daar willen ze zeker niet meer weg. De Podenco is ook een heel gevoelige hond. Blanqui is daar men mooiste vb van. Blanqui werd in België geadopteerd en na 14 dagen terug gebracht, ze konden gene weg met haar. Blanqui haar aankomst bij me deed me al direct zien dat ze depressief was, dat ze zich in de steek gelaten voelde en dat de hele wereld haar gestolen kon worden. 8uur lang wist ik niet wat met haar aan te vangen, ze gaf het letterlijk op en had geen vertrouwen meer in niets. Helaas heb ik me haar omdraai enorm beklaagt. Na 8 uur besloot ze der vandoor te gaan. 2.5 uur later heb ik haar terug gevonden volledig uitgeteld van achter de koeien enzo te zitten. De boodschap naar mij was duidelijk, enkel buiten lopen als Tequiero aan haar vast hangt. Maanden heeft ze de rebel uitgehangen. Maanden lang had ook ik het gevoel dat ik haar ging opgeven, dat het niet meer kon. Ze was doorgedraaid en haar streken waren soms echt niet grappig meer, nu achteraf gezien wel, maar niet op de moment. Nu zien we dat ze gewoon al haar opgekropte energie en frustratie kwijtspeelde die 6 maanden. Nog steeds kan ze zo onverwacht uit den hoek komen, maar het is al veel beter dan het was. Dus echt waar de Podenco vraagt geduld en begrip en heel veel liefde.
Wat ik ook al gemerkt heb is dat Podenco’s zich het best voelen als ze met meerdere Podenco’s samen zijn. Ze worden echt vrolijk van samen door de weide te crossen. Tequiero gaat dan nog iets verder met dat gedrag en is enkel vriendelijk tegen de andere Podenco’s van de roedel. Spiky (de Rottweiler) en Whisky (de riezenschnauzer) komen best niet voor zijn pootjes gelopen of zijn lipje gaat omhoog. Afleren, nee dat lukt niet wat ik ook probeer hij heeft het niet voor hen, dus ja. Verder zijn ze echt heel bezorgt om elkaar en trekken het liefst met hun allen samen op. Uren plezier mee achter elkaar aan te rennen en in elkaars poten te happen. Door hun onuitputtelijke energie zijn Podenco’s daarom minder geschikt op een appartement en al zeker niet als je niet veel tijd voor hem hebt. De Podenco is zijn eigenaar echt heel trouw en wijkt liever niet van z’n zijde, ze genieten van ieder uitstapje zolang het maar naast baasjes zijde is. Dat Podenco’s niet kunnen leren is ook iets wat zeker niet waar is. Toch daar hangt ook veel van het verleden en de nieuwe eigenaren af. Trauma-honden die moeilijk aan te raken zijn en die nog weinig vertrouwen hebben in de mensen daar mag je van gehoorzaamheid niets van verwachten. Dat komt later wel als de band goed zit. Dus het belangrijkste is eigenlijk gewoon veel aandacht voor de Podenco hebben. Kinderen, honden, katten, paarden noem maar op, alles vind hij ok, maar hij moet het gevoel hebben erbij te horen en dat je hem respecteert. Staat hij in de belangstelling dan mag je er zeker van zijn dat je er een trouwe vriend bij hebt. En wat ook een zekerheid is, eens een Podenco, altijd een Podenco. Ik kan me het leven zonder deze puntoren niet meer voorstellen, hoe actief ze ook zijn, ze zijn echt super!
Vicky D'hondt
Deze podenco's zijn nog steeds op zoek naar een thuis en wachten al veel te lang, ze verdienen echt een kans.....
31 oktober 2009…. Eindelijk is de grote dag aangebroken. Vandaag vertrekken we met de auto van Fabienne vol hondjes naar hun nieuwe thuis in België en Nederland.
In het begin was de afspraak een 20-tal ; toen dachten we dat dit al veel ging zijn, maar gaandeweg vielen er af, kwamen er bij, nog een pupje meer enz.. Kortom de eindtelling kwam op 27. Daar er ook nog drie eigen hondjes meereisden, kwam het totaal dus op 30. Jawel, je leest het goed : 30 !!
Gedurende de hele week waren we allen druk met alles tot in de puntjes voor te bereiden. Iedereen moest tip top in orde zijn en werd nog eens extra gecontroleerd door de dierenarts, met controle van de paspoortjes en andere documenten.
Om 05.30 uur waren Fabienne, Diane, enkele studenten en vrijwilligers reeds in de Refugio in de weer om alle geluksvogels die vertrokken nog een stevige wandeling te laten doen, een laatste was- en borstelbeurt te geven, te controleren of hun tuigjes nog goed zaten, enz..
Napoleon van Fabienne daarentegen zag dit vroege uur absoluut niet zitten.
Om 07.00 uur hebben we iedereen ingeladen (was wel een beetje puzzelen welke hondjes het beste bij elkaar in de kooi konden), eten en drinken voor onderweg, genoeg extra doeken, een grote rescue-bag (papier, vuilniszakken en veel vochtige doekjes) en dankzij de goede voorbereidingen en planning konden we onze reis starten om 07.45 uur.
Wat ons de eerste kilometers het meeste opviel, was de stilte. Het was alsof we helemaal geen honden in de auto hadden. Sommigen onder hen waren onmiddellijk op hun gemak en slechts enkelen zaten met grote vraagtekens in hun ogen rond te kijken.
Op de middag hebben we een eerste plasstop ingelast. Ook voor ons was het even testen hoe we dit het beste konden aanpakken. Eigenlijk was het heel simpel. Bij het uitlaten hielden we ons voor de veiligheid aan twee hondjes per persoon. Op die manier nam het ongeveer een uur in beslag om iedereen de pootjes te laten strekken, zijn behoeften te laten doen en te drinken.
Om de vier à vijf uur hebben we op die manier een uurtje gepauzeerd. Vanaf de tweede stop kenden de hondjes (en wij ook ;-) de routine en verliep alles heel vlot. Zodra we ze uitlieten, deden ze hun behoeften, dronken ze wat en gingen vrijwillig terug hun kooien in.
Vanaf het noorden van Spanje werd het voelbaar kouder, wat de hondjes natuurlijk aanspoorde om sneller hun warme kooi terug op te zoeken.
Alin de enige hond die niet in een kooi reisde, werd als eerste uitgelaten. Terwijl de andere honden nadien aan debeurt waren, stond hij fier naast de auto te wachten en hield een oogje in het zeil.
Bartje en Felupo waren de druktemakers van de groep. Telkens we op een parking aankwamen, maakten ze op heel enthousiaste wijze duidelijk dat ze uit hun kooi wilden en wel snel.
Pantojo vond al deze stops niet nodig. Hij lag steeds knus opgerold, lekker warm in zijn kooi te snurken. Enige overredingskracht was telkens nodig om hem er van te overtuigen toch maar een plasje te gaan doen… wat hij dan ook telkens braaf deed.
Stephan'neke' en Stippeltje waren de speelvogels van de groep. Die hoorden we ook vaak onderweg spelen met elkaar. Om nog zo jong te zijn, hebben ze zich echt voorbeeldig gedragen. Tijdens heel de reis hebben ze maar één keer een ongelukje gehad in hun kooi, verder deden ze telkens netjes hun behoeften buiten. Het aan de lijn lopen, hadden ze dan al spelend ook heel snel onder de knie.
Vicky en Fanny vonden alles aan afvallende/ronddwarrelende bladeren geweldig : er achter aan gaan (beetje lastig om die persoon waar je aan vasthangt mee te slepen) en er in dollen. Zo was het natuurlijk iets moeilijker deze twee dames te overtuigen om snel hun plasje te doen.
Miete was de rustigste van de groep. Zij gehoorzaamde perfect en deed alles alsof dit voor haar de gewoonste zaak van de wereld was.
Sarah was de enige die het wat moeilijker had. Ze was bang en vond al deze drukte maar niets. Terwijl haar kooigenote Sally ging wandelen, kreeg zij dan apart een beetje meer aandacht.
Voor Elmo, Profi en Gino daarentegen was het één groot avontuur. Deze heren waren heel enthousiast en onstuimig. Nadat ze werden uitgelaten, was het veelal puzzelen met de lijnen om ze uit de knoop te halen.
De andere hondjes, Boba, Indra, Odin, Sonic, Bimpy, Sol, Sally, Lusie, Mamba en haar drie pupjes, Gigi, Violetta waren ook allemaal een vrolijk gezelschap, makkelijk in omgang en een plezier om mee te reizen.
Met de bedoeling de reis voor de hondjes zo kort mogelijk te houden, reden Marc en ik om beurten en hielden slechts een hele kleine (3 uurtjes) slaappauze. Zo hebben we het kunnen regelen dat we de dag nadien, op 01 november dus, onze eerste bestemming te Burcht bereikten om 14.00 uur.
Heel leuk om bij onze aankomst al deze blije gezichten te zien, de ontvangst was hartelijk. Het weer daarentegen zat ons tegen. Bij het uitladen van de hondjes begon het te gieten, maar dit kon de vreugde niet temperen.
Opvanggezinnen en de nieuwe baasjes namen hun hondjes mee naar huis en wij reden met de resterende honden naar onze eindbestemming Breda.
Ook daar was ondanks het gure weer de ontvangst hartverwarmend. Alle hondjes vertrokken naar hun nieuwe thuis en wij reisden nat, moe, maar voldaan naar onze familie in België.
Voor ons was dit een mooi, spannend en leerrijk avontuur en dankzij de goede coördinatie en samenwerking zeker een succes.
Deze ervaring heeft ons geleerd dat het ook voor de honden een aangename reis was.
Absoluut voor herhaling vatbaar.
Ann Vergeylen
Warme harten zorgen voor warme hondjes!
Een poosje geleden was er een oproepje om hondenjasjes te maken voor de hondjes in de refugio om de winter een beetje warmer door te komen.
Het resultaat mag er zijn want er zijn echt heel veel prachtige, heerlijk warme jasjes gemaakt in veel verschillende maten.
Al die lieve mensen die zich daar zo voor hebben ingezet wil ik graag namens de hondjes heel hartelijk bedanken.
Een paar hondjes hebben als model gefungeerd en zeg nou zelf, zijn ze niet prachtig?
Als er nog mensen zijn die ook mee willen helpen, heel graag natuurlijk want er is heel veel nodig en ze zijn echt niet moeilijk om te maken.
Met wat restjes stof en een paar uurtjes van je vrije tijd heb je er zo een paar gemaakt en zie je misschien de komende winter een hondje op de site staan met een door jou gemaakt jasje aan.
Nogmaals, heel, heel hartelijk bedankt voor alle moeite.
Janny de Jongh
Het leven in een opvanggezin: Snoezepoezen!
Hierbij enkele foto's van Kasper en Dorita (Lotus) straks Zita. Als jullie Zita/Dorita willen adopteren, moet je wel kunnen snoezepoezen. Om jullie te laten zien hoe dat moet, bekijk dan deze 4 foto's maar. Kasper zegt altijd tegen de opvanghondjes dat als ze kunnen snoezepoezen dat ze dan pas weg mogen.Onze Dorita (Lotus) kon het binnen een paar tellen en dat is het liefste wat ze doet. Samen met Kasper op de grond liggen en dan over haar buikje en billetjes geaaid worden. Dus Zita moet heel veel gesnoezepoest worden hoor. Een knuffel van Zita en de hartelijke groetjes van ons.
Pia uit Nederland
Adoptanten in de bloemetjes
Bij vele berichten in de rubriek ‘geluksvogels’ wordt onze organisatie bedankt door de adoptanten voor al het goede werk en voor de toffe hondjes die ze via SHIN/ACE kunnen adopteren.
Ik wil nu graag eens alle adoptanten in de bloemetjes zetten.
Het nobele doel dat wij allen nastreven om zoveel mogelijk gedumpte honden een goeie toekomst te geven vraagt toch wel een flinke dosis energie en motivatie om er mee door te gaan, de meesten van ons hebben vast ook al wel eens getwijfeld, of door het bos de bomen niet meer gezien, of even de moed laten zakken, of …..
De positieve reacties en contacten met de adoptanten, de leuke e-mails met fotootjes van hun beschermelingetjes, dat maakt dat we toch altijd weer de nodige energie krijgen en de zin om verder te werken …… daarom DANKJEWEL aan al de adoptanten!
En natuurlijk een heel speciaal DANKJEWEL voor de gouden mandjes van mijn opvanghondjes Lovly (Tenderly) – Caesar – Manchito – Kid (Martha) -Tootje –Ardi - Romy – Stevie – Norah - Lola (Pola) – Tsjakie – Fiona (Tilly) – Perro (Sparky) – Lola (Jodie)!
Ontroerende momenten:
Zo kon je het wel noemen! De eerste ACE-dag ging plaatsvinden in Nederland, van bij mij thuis toch wel een heel eind rijden. Maar dat kon ik onze Pelu toch niet aandoen van niet te gaan….. Pelu, mijn eerste opvanghondje, door haar vorige baasjes uit de wagen gegooid, door Fabienne gered, geopereerd voor haar beenbreukjes en dan mocht ze bij Isabela gaan revalideren. Ze was heel hulpeloos, klein en mager en kon zich enkel op drie pootjes verplaatsen. Ze werd door Isabela extra verwend en kreeg daar zeker een speciale behandeling…. Maar toch was het te moeilijk voor de kleine Pelu tussen alle andere honden en zo kwam ze dan bij ons terecht in opvang. We konden al heel snel geen afstand doen van dat hondje en hebben haar dus zelf geadopteerd.
Na meer dan anderhalf jaar hebben Isabela en Pelu elkaar terug kunnen ontmoeten op de ACE-dag…. Woorden konden we niet uitwisselen, ik ken geen Spaans en Isabela kent geen Nederlands, maar ogen spreken boekdelen en met een soort gebarentaal konden we mekaar toch wat verstaan en werd dit een hartverwarmend moment, zo van die momenten die je nooit kunt vergeten!
En nog een ontroerend moment:
Opvanghonden komen en gaan, ze laten allemaal sporen na in uw leven, ze veroveren allemaal een plekje in je hart, maar met sommige honden is er nog net iets meer …. Wat juist kan ik niet uitleggen, iets als een extra vonkje dat overspringt om welke reden dan ook. Romy is zo één van die specials voor mij. Het duurde even vooraleer ze haar ideale gezin mocht vinden en ik was heel erg aan haar gehecht. Ik hoopte stilletjes dat Romy met haar baasjes misschien ook naar de Ace-dag zouden komen. Maar ja, Nederland is groot en misschien was het wel veel te ver……..
En toen gebeurde wat ik gehoopt had…. Al babbelend kwam ik samen met Veerle het terrein opgewandeld en ineens stond ik oog in oog met Marian, Leo en Romy! Schitterend! Ook weer een moment dat in je geheugen gegrift blijft.
Mick
Vrijwilliger België
Vrijwilliger Vicky uit Nederland
Natuurlijk kan ik een leuk ,droevig of schattig verhaal schrijven over een van mijn Spanjaarden,er valt namelijk een hoop te vertellen als je vijf van die zotte in huis hebt.Omniet te spreken over al die pups die ons huis op stelten hebben gezet.
Maar ik denk dat ik iets anders kwijt wil.
Ik zou zeker en graag iemand in het zonnetje zetten,of eigenlijk een dametje en een koppel.
De twee liefste vrouwen die ik ken! En de achterhand.
De eerste is Isabel. Ik heb heel veel bewondering voor haar en hoe zij het leven ziet een aanpakt.
Vele van ons zouden er iets van kunnen opsteken. Hoe zij van niets iets maakt en blij is met een beetje is bewonderingswaardig! De honden die bij haar zijn zijn er zeker van dat ze geknuffeld worden,hun eten en drinken krijgen en alle liefde die ze nodig hebben. Isabel heeft voor de honden veel over,ze zijn haar alles. Haar kindjes,haar amigo's, want meer heeft ze niet.En meer heeft ze volgens mij ook niet nodig?
Respect.
De andere is een vrouw die iedereen kent,Fabienne ,en natuurlijk haar man Dirk ,die zeker niet vergeten mag worden in het hele ACE verhaal.
Fabienne en Dirk die zich beide volledig belangeloos inzetten voor de honden waarvan wij allemaal houden.Hun hele leven draait om honden,ook voor hen zijn het hun kindjes,hun alles. Letterlijk dag en nacht bezig om honden een tweede kans te geven.
Hun eigen huis meestal overvol met honden maar ook met mensen, de hele dag op en neer naar het vliegveld,de refugio,malaga, of welke regio dan ook.Mailen,foto's maken, vrijwilligers helpen,stagaires wegwijs maken,ze doen alles tegelijk!
Ik kan alleen maar respect opbrengen voor deze mensen en hopen dat ze het met steun van al hun geweldige vrijwilligers lang volhouden zodat er nog vele vele hondjes geplaatst gaan worden.
Groetjes vanuit Valkenburg,
Fam.Pluijmaeker
Een vlucht naar het geluk...
Gisteren mochten er weer enkele naar hun gouden mandje,
ze besefte het niet goed maar dat komt nog, Yano was een beetje van de
kaart, en Josefineke wist het ook niet meer goed, kleine spruit Shanie bleef onder
alle knuffels rustig,.... graag een grote dank je wel aan Fien, aan iedereen die hier weer zijn
hartje aan toestak, en vooral aan alle studenten die momenteel bij ons stage lopen,
heel heel hartelijk dank voor jullie inzet en hulp, het is een wereld van verschil,.....
Fabienne
Aktie van 2 meiden: taartjesverkoop
Het begon allemaal toen wij in aanraking kwamen met de site van jullie stichting. We kwamen mooie maar ook zeer nare verhalen tegen en hebben toen besloten om een hondje te adopteren Kyra (Marie) een cross podenco. Maar dat vonden wij niet genoeg! Samen met een vriendin zijn wij gaan bedenken wat we nou nog meer konden doen voor jullie als stichting. Alle hondjes adopteren dat is natuurlijk ook niet te doen. Maar aangezien wij van bakken houden hebben wij een actie opgezet. We probeerde zoveel mogelijk cupcakjes te bakken en die te verkopen. Maar overal werden we afgewezen. Tot een maand geleden. Er werd een najaars markt gehouden op een geitenboederij daar zijn wij dan gelijk naar toe gegaan en hebben daar een kraampje gehuurd. En toen begon het, dagen lang in de keuken bakken en bakken. Daarna de cupcakes versieren. De promotie en de aankleding van de kraam. Maar het is ons gelukt en hebben zaterdag 26 september voor jullie ¤ 215 euro opgehaald met het verkopen van de cupcakjes. Daar zijn wij natuurlijk heel erg blij mee. En laat ik nu gister nog even op de site gelezen hebben dat jullie voor de hondjes nieuwe warme hokjes willen kopen., dat komt dan goed uit en hoop dat jullie maar heel veel hondje blij kunnen maken met dit geld. Met vriendelijke groeten, Angela Breen & Corina Barten, Nederland
ACE DAG NEDERLAND,
26 september 2009
Fabiënne en ik samen naar Holland naar de eerste Ace-dag, Fabiënne met 12 hondjes naar Zaventem en ik
met 4 hondjes naar Schiphol.
Natuurlijk een ware happening op de beide vliegvelden, waar de adoptanten nerveus op hun nieuwe hondje stonden te wachten.
De volgende dag naar Eck en Wiel gereden. Fabiënne vanuit Valkenburg en ik vanuit Amsterdam met mijn
particulier chauffeur Sandra Manasse.
Daar aangekomen was het een drukte alsof de Koningin op bezoek zou komen, iedereen was kraampjes aan het opbouwen om zoveel mogelijk spulletjes te verkopen.
Het werd maar drukker en drukker, bijna 200 bezoekers en plm. 110 geadopteerde hondjes.
Het werd dus een waar feest.
Fabiënne werd een kado aangeboden, een boek met allemaal foto's en verhaaltjes van adoptanten, ook werd
haar een prachtig ingelijst gedicht overhandigd, die bij ons op kantoor komt te hangen.
Fabiënne en ik waren aan het eind van de dag zo overdonderd door de drukte en het waanzinnig goed
georganiseerde evenment, toen er als klap op de vuurpijl Mick Vandecauter (vrijwilliger België) naar ons toekwam en ons een
geheel gereviseerd beademingsapparaat kwam aanbieden. Zij had gehoord dat er bij ons zo een apparaat ontbrak, maar de aanschaf van zo een apparaat konden en kunnen wij nooit betalen.
De prijs van zo een apparaat ligt al gauw op plm. 15.000,00, dus voor ons nooit betaalbaar.
Toen aan het eind van de dag alle inkomsten bij elkaar gelegd waren hadden wij een opbrengst van totaal 2.656,50 wat voor ons natuurlijk een fantastisch bedrag is.
Fabiënne en ik willen hierbij nogmaals iedereen onwijs bedanken die dit evenement mogelijk gemaakt hebben en het heeft ons beiden weer gesterkt om door te gaan met ons fantastische levenswerk.
Wij zijn onwijs trots op ons gehele Nederlandse team.
Wij verheugen ons nu al op volgend jaar, want dan gaat er weer een Ace-dag komen.
Heel veel dank en complimenten aan Rineke v.d.Waal en haar gehele team.
De dodentocht heeft in totaal 2.083,00 euro opgebracht,
een fantastisch bedrag waar wij erg blij mee zijn!
Het leven van een opvanggezin:
Vrijwilliger zijn:
Life inside ACE, het leven binnen SHIN/ACE is iets nieuw dat we willen proberen op de website, vaak kan je op de site verhalen lezen van wat er zoal gebeurt in Spanje, wat Fabienne allemaal meemaakt en doet om zoveel mogelijk hondjes te redden maar wat met al die andere vrijwilligers in België, Nederland,Spanje, Duitsland, Oostenrijk en Denemarken want in al die landen wordt er hard gewerkt om de hondjes een nieuwe en goeie thuis te geven, en dit allemaal met vrijwilligers die het doen voor het goede doel… voor de hondjes!
Aangezien ik verantwoordelijk ben voor deze website samen met Gina zal ik hier de spits afbijten en mijn ervaringen met het vrijwilliger zijn en de hondjes vertellen.
Ik ben 2 jaar geleden begonnen bij SHIN als vrijwilliger. Ik heb SHIN leren kennen door gewoon een foldertje mee te nemen in de Tom&Co. Eens gelezen, op de website eens gaan kijken, een mailtje gestuurd en toen begon het: adverteren, huisbezoeken, vluchtbegeleiding, evenementen,materiaal inzamelen, dingen verkopen om geld in te zamelen, meedoen aan de dodentocht, verantwoordelijke geworden voor huisbezoeken en vrijwilligers. Ik deed van alles maar dat werd mij na een tijdje wat te veel,ik had nog weinig tijd over voor andere zaken.De tijd,stress en energie dat je daar insteekt wordt zeker beloond, als je een hondje goed terecht ziet komen dan geeft dat een enorm voldoening, dan weet je waarvoor je het doet maar ik moest toch effe gas terug nemen en taken afgeven want dit was niet vol te houden! Nu ben ikenkel nog verantwoordelijk voor de website van ACE en dit is goed te doen. Ik kan me nu hier volledig op concentreren en doe dit met veel plezier. Ik krijg info en foto’s binnen van Denise,Fabienne en Andreas in Spanje en zet de nieuwe honden in de database waardoor ze automatisch op de website komen te staan, ik zet alle geluksvogels op de site en de verhalen die Fabienne schrijft voor haar dagboek.
Vorig jaar ergens in maart stond ik op de luchthaven te wachten op een vlucht met hondjes samen met nog enkele andere vrijwilligers. Fabienne lag op dat moment in het ziekenhuis, zij zat er helemaal onder door en moest rusten dus enkele andere vrijwilligers hadden de vlucht voorbereid naar België maar zij kennen de honden niet zo goed als Fabienne ze kent.
Er moest o.a. een grote hond meekomen die David noemde, na alle kooien te hebben geopend hadden we geen grote hond maar een kleine hond over die David noemde.
Er zaten op dat moment 2 hondjes in de Refugio die David noemden en ze hadden dus de verkeerde David meegegeven.
Dus moest deze mee met iemand van de vrijwilligers en in opvang gaan, het was maar een klein hondje en ik vond hem wel lief dus even overlegd met mij madam en ik mocht hem meenemen naar huis. Kleine David heeft dan enkele maanden in opvang gezeten bij ons maar er kwam maar weinig reactie op, ondertussen was ik zo aan hem gehecht geraakt dat ik hem niet meer wou afgeven en besloten we dus om hem zelf te adopteren.
Een geluk bij een ongeluk vooral voor kleine David die nu heel gelukkig is bij ons, ik ben heel blij dat onze vrijwilligers zich toen vergist hadden van Davidje want anders had ik deze lieve jongen misschien nooit leren kennen.
In Juli 2008 ben ik dan de eerste keer naar Spanje geweest, ik had mij op voorhand al een beetje een beeldgevormd van de situatie ginder, van de honden, het leven daar… Ik wist dat het erg was wat ik te zien zou krijgenmaar toen ik daar enkele dagen was en de refugio gezien had, bij Fabienne en Ann geweest was en met hen gesproken had besefte ik dat het beeld dat ik had niet klopte. Het was veel erger dan ik mij had kunnen voorstellen, zoveel honden…en zo een uitzichtloze situatie…..
Wij beseffen als vrijwilliger allemaal heel goed dat we dweilen met de kraan open want er komt geen eind aan al die honden.We zouden allemaal zo graag willen dat er aan de situatie, de wet, de cultuur eens iets veranderd….maar het is vechten tegen een muur dat je doet.
En zolang er niks gebeurd aan de situatie zullen we blijven doorgaan om toch zoveel mogelijk hondjes een goeie thuis te bezorgen.
Het is emotioneel soms heel zwaar, ik heb het soms moeilijk om al dat dierenleed van mij af te zetten en mij nog te concentreren op iets anders maar af en toe moet je het wel van je afzetten want je hebt ook nog een partner,vrienden,familie en een job die energie van je vragen. Het lot van de honden ligt me heel nauw aan het hart, een hond gelukkig zien dat maakt mij ook gelukkig!
En binnen een week zal ik er nog eentje gelukkig maken want dan komt ons derde hondje toe, ons 2de SHIN hondje YONA!
groetjes
Fien
Afronding Dak Project !
Het is zover, ons dak kan erop, dank zij jullie allemaal, lieve donateurs, kunnen we weer een project waar maken!
Onze kliniek krijgt zijn dak, en onze hondjes weer een stapje korter naar een verbetering, langzaam maar zeker, met dank aan alle mensen die donateerden, met dank aan alle mannen die mee hielpen en helpen dezer dagen.
We zijn er enorm blij en gelukkig mee!
Zie voor foto's de pagina van het Dak Project : klik hier
groetjes Fabiënne
11 mei 2009
Water...
Reeds lange tijd weten we dat we regelmatig zonder water vallen, wij hebben geen stadswater maar
een pozo, een waterput, die ons normaal voorziet van water, maar sinds lange tijd faalt door gebrek aan water,
maanden en maanden heeft het nu niet meer geregent, de blauwe lucht, de zon en de zee, een wegen voor de toeristen, maar kijk niet om de hoek,....
Sinds drie dagen hebben we nu geen druppel dat ons tegen komt, niets, een ramp voor onze zorgenkinderen, die zelfs het meest essentiele niet gegund is, "'Water"', ...
Onlangs waren er grote werkzaamheden voor onze deur, een enorm project werd uitgevoerd opdat de luxueuze golf een beetje verderop water zou hebben wanneer en hoeveel ze wilde,..... toen wij smeekten om een pijpje verder te trekken voor de straathonden werd ons verzoek weggelachen en kregen zelfs geen antwoord,...maar de golf spuit bruisend en alles zit groen als een fris blaadje,...
Rescue mensen hebben het hier niet makkelijk, vaak worden we behandeld als een stuk oud vuil, we worden niet begrepen, en de machteloosheid brengt bij velen van ons heel veel emotionele stress, maar je mag je daar niet aan laten gaan, dat zou ten nadele zijn van die die ons zo hard nodig hebben.
Dus kopen wij nu ons water maar door een defect aan de camion van het water, konden we aan geen water geraken,...we betalen per 10 000 liter 175 euro, en daar doen we een dag of vier mee, we zijn zuinig en trachten zelf grote karaffen te vullen, zodat onze viervoeters minstens toch drinken kunnen, en als je hun dankbare snoeten ziet, is elke stap de moeite waard, hoe moeilijk ook.
Andalusia Andalusia, weet niet wat ze mist, de dankbaarheid en vreugde, de liefde een hond je kan bieden,...
een klein beetje begrip, een beetje effort, we willen alleen maar water,.....
het zou voor ons een wereld van verschil maken,....
25 September 2008
Fabienne
ACE Reportage met Chris Dusauchoit, "dieren in nesten"
Op 5 Januari kwam CHRIS DUSAUCHOIT samen met de tv ploeg van de VRT, Jan Huybrechts, Frank Dewaele, en Anton Krvwania, een reportage maken over ons werk hier aan deze kant van Europa, samen hebben we vier dagen lang kunnen aantonen, wat, hoe en waarom onze dieren hier wel degelijk, in nesten zijn, en we hebben heel wat kunnen laten meeleven. Een kort voorstukje, wanneer de reportage wordt uitgezonden horen jullie nog,
hier komen enkele beelden.
DODENSTATION LOS BARRIOS, CHRIS HELPT HONDJES UITHALEN.....
FILMEN IN MALAGA POUND
FILMEN IN LOS BARRIOS
CHRIS BIJ ONZE SIMBA IN MALAGA DIE MAAR NIET WEG GERAAKT
CHRIS MET ONS ISABELLEKE IN ALORA
MET ONZE ARME FIDO, EN MET DUCHA
MET RAMSES, MET NANA
MET XANDRINE
MET SUSKE & WISKE
Met een grote dank je wel aan Chris, Jan, Frank, en Anton,
