Onze Los Barrios Honden...
Beste Allemaal,
Sinds lange tijd wil ik al iets doen aan de situatie van LOS BARRIOS DE REFUGIO, het is dezelfde installatie als onze Refugio in Mijas, met dat verschil dat hier nog elke week, wordt ingeslapen, elke hond die binnen komt heeft 10 dagen tijd om te worden opgehaald, daarna is het leven voor hen voorbij en elk weekend is het stil in Los Barrios,....
Zij hebben net als de Refugio van ons contracten die hen toelaat verlaten honde, of afgestane honden op te nemen, 10 dagen te laten zitten en dan te vernietigen.
Dit was ook zo in onze Refugio 7 jaar geleden, en de pijn en het verdriet dat ik toen heb gehad maakte plaats voor een niet te stoppen wil, om hier iets aan te doen, het was hard en heeft mijn leven totaal veranderd, het heeft me de kant van de mens leren kennen, en de kant van een dier, en sinds heb ik de dieren zo lief,....
De man die me overhaald heeft om toch de stap te zetten is Peter van La Linea, die ook elke dag vecht tegen de grote kraan met teveel water .... dus vandaag gingen we naar LOS BARRIOS...
Een grote ruime ingang, en met een beetje moed in mijn schoenen stapten we op de ruimtes met honden af, alles zag er netjes uit, mooi groen, en bloemetjes hier en daar, toen ik de hondjes zag kwam het allemaal weer boven, de vrijdagmorgens met de lege kooien, de zakken met lijken in, de geur van de lijken ..... de eeuwige diplomatie die je aan boord moet leggen om met deze mensen te kunnen werken, altijd maar 1 doel in je hoofd, no matter what, hun leven.... de podencootjes die er zaten, vel over been, troosteloze oogjes die je nauwelijks nog aankeken, de onschuldige jonge lui die je kwispelstaartend begroeten en het gelukkig niet begrijpen, de oudjes die het weten en voelen, en dan de pups, hoopjes ellende, een paar honderd gram leven die ziek en hongerig in een hoekje nestelen en denken aan hun mammie en waar ze toch mag zijn....
We hebben een lang gesprek gehad met de Verantwoordelijken...en we mogen ze redden, samen met La Linea, want ik kan dit niet alleen aan, de Refugio is niet groot genoeg dus doen we het met ons twee organisaties samen, en hopen dat de dood hier langzaam wegebt en stilaan een bloem wordt die bloeit van het leven... dat de oven niet meer aan moet, elke vrijdagochtend.....
Bij het weggaan hebben we hen gevraagd om iedereen te redden, maar dat kon nog niet, hun tijd was op en ons project nog niet van start, dus ben ik naar huis gereden met wie ik kon redden, 13 hondjes hadden we mee, mijn oude Nonkel en ik, die eigenlijk een dagje uit wilde naar Gibraltar en ik hem zei, ja, na mijn bezoek in Los Barrios ...maar de hondjes zaten overal, tot in onze nek zijn kraaknette auto had ook een bepaald geurtje toen de pups hun naam schreven in de kooi, en de twee boxers, waarvan een zoveel snot had dat het ook in zijn nek vloog, .... hij zei nog, Fabienne, je hebt een eigenaardige manier van Gibraltar te bezoeken...maar ik begrijp je wel...een schat, die oom ... Onderweg werd ie nog gebeten door een bange lieverd die al die verandering eng vond, maar hij was niet boos, hij zei alleen maar dat hij de kleine lieverd begreep maar dat hij niet wilde gebeten worden....
In de Refugio in Mijas aangekomen hebben we iedereen ondergebracht... de kleine hondjes vielen als leeuwtjes aan op hun eten en drinken, het was duidelijk dat ze geen eten hadden gehad sinds lang...sinds heel lang... de boxers zitten op Hotel want we zitten dus ei en ei vol, maar we redden ons wel, er moet een start zijn, ergens....
Dus beste medewerkers, hier gaan we dan, ik weet dat vele mensen zullen zeggen, dat ik te veel wil, maar als je dit gezien hebt dan kan je niet anders dan proberen, en waar een wil is is een weg....
Fabienne
|
