Onze Puerto Real Honden

Aanstaande Donderdagavond, 6 december 2007, wordt er een reportage van ons werk uitgezonden op KOPPEN, op de VRT, hierbij kunnen jullie getuigen zijn van een stukje geschiedenis dat door ons werd mede waar gemaakt ....

Het dodenstation, Puerte Real werd gesloten en de enige cameraploeg die aanwezig mocht zijn, waren de mensen van de VRT, het was een hard emotionele operatie maar Puerto Real is leeg....

Geen verdriet, geen kreten van pijn en hulpeloosheid, geen laatste adem gaat men hier nog horen....

eindelijk is dit dodenstation stil..... de dood gaat hier niet meer ruiken, elke 10 de dag opnieuw....

Een eerste stap is gezet.... een van de duizenden dodenstations houdt op te doden.... Europa kwam hier een stukje tegemoet, gelukkig, want de weg is nog oneindig lang als ie van hieruit vertrekt, aub Europa kom naar ons toe...

Het was 30 november, heel erg vroeg toen we samen met de mensen van KOPPEN ( VRT) op pad gingen...

De reis was lang en ons doel gericht, vandaag zouden we alle honden mogen redden, geen enkele zou hier nog moeten wachten op een barbaarse sadistische dood, door een harteloze injectie van een mens die zich "DIERENARTS" durfde noemen, de genadeloze injectie verlamde de spieren van een lichaam, van een hond, of een kat, waarna ze bewust heel langzaam het leven voelde wegebben... nog even kwam het baasje dat hun achterliet in hun gedachten tijdens de doodsstrijd, met de hoop dat ie toch nog kwam en hem of haar hier uit zou redden, vergeten wat was gebeurt....en naar huis gaan, die gedachten kwam nog even bij elke viervoeter even voorbij, een eindeloze trouwheid van een dier..... geen mens kan hieraan meten...

Eens aangekomen aan het dodenstation was er een hele groep mensen met nog een andere tv ploeg, niemand mocht eerst binnen, na lang onderhandelen, mocht wij binnen met onze mensen alleen, aangezien wij allemaal met hetzelfde doel kwamen, waren het eigenlijk allemaal "mijn mensen" ,maar enkel de cameraploeg van de VRT,en onze vrijwilligers mochten mee, Peter van Animals in need, zijn vrouw, en dan ging de grote onverbiddelijke poort achter ons dicht.

We waren er enkel met het doel om deze dieren te redden ..... de evacuatie kon beginnen....

Er waren er in totaal nog een 40 tal hondjes....de operatie verliep eigenlijk vrij vlot, met wel veel controle en gecheck, vele hondjes waren doodsbenauwd en wisten niet wat er hier weer gebeurde, de spanning voelde zij meer dan wie ook, onze busjes geraakte stilaan barstensvol ,niet opgeven, door gaan, nog enkele, even switchen met Peter, even overleggen wie waar nog in paste, ondertussen filmde de VRT (KOPPEN) ploeg met zoveel discretie en zoveel begrip, echt heel erg gewaardeerd, want zo een dag is toch wel heel erg emotioneel, ook al toon je het niet, geen tijd om te denken, te voelen, aktie en doen, en niet terug kijken....

Ons Adela, ons Anita, onze Shirley, Pia, Peter, Madelaine,....allen zo intens mee werkend, zo oneindig ondersteunend en met zoveel zachtheid en liefde voor hen die vandaag werden gered, hier gaat geen oven meer branden met pupjes, jonge of oude dieren....

Adela nam haar Elle in haar armen, om haar nooit meer los te laten, even hadden we gedacht, ze is er niet meer, maar daar was ze dan, oud en wijs en met zoveel dankbaarheid...ze was gered, onze oude lieve dame.....

Nadat we iedereen geladen hadden en alle papieren waren ingevuld, ben ik nog eens extra elke kooi afgegaan om zeker te zijn dat we niemand hadden vergeten..... de stilte, de leegte, het was een raar maar een voldaan beeld.

Eenzaam blijft de grote oven achter ....om nooit meer te branden... dit dodenstation is een van de duizenden in Spanje.

We hebben nog een lange weg te gaan, maar een begin is er gemaakt, en opgeven doen we niet, we kregen dit leven om te leven, niet om te worden gezond verbrand of vernietigd, niet om te lijden of bewust te worden verlamd, niet om NIET te worden gerespecteerd, elk leven is er een, elk individu is uniek, van groot tot klein, vanaf nu gaan zij leven, zij die werden opgegeven door hen die hen afgaven om te worden gedood,....

You can not save the whole world, but you can save the whole world for 1 dog......

Puerte Real is dicht...... geen dier zal hier nog branden....geen mens nog doden .....

Ik zou heel graag iedereen danken, en in het bijzonder de mensen van de VRT, Thomas, Michael en Dirk, die onze getuigen waren in een operatie die een hart harder doen kloppen, die heel voorzichtig haar doel bereikte, omdat waar een wil een weg is,...

samen staan we sterk.....

Fabiënne

4 december 2007

Vandaag maakte Adreas Holm dit filmpje van onze zorgenkinderen:

http://www.youtube.com/watch?v=XzFkkwaRPkI

Onze Puerto Real Honden...

Al jaren ligt het dodingsstation El Refugio Puerto Real in Cádiz onder vuur wegens wanpraktijken. Nooit eerder is er bewijs geweest van het dierenleed dat zich daar achter de deuren van dit station voltrok. Echter is er nu bewijs en er loopt een proces tegen het dodingsstation. Wij waren gebeld om de honden hulp te bieden, en hieronder volgt ons verhaal.

Na bijna drie uren rijden kwamen we aan op de plaats van bestemming, we dachten eerst dat we aan het verkeerde adres waren, want alles zag er zo netjes en propertjes uit, zo afgeborsteld, zo onecht, zo anders dan wij in ons gevoel verwacht hadden, na aanbellen en aankondigen, ja hoor,

het was de plaats van "EL REFUGIO in PUERTO REAL, CÁDIZ", we waren op de plaats waar duizenden hondjes hun laatste adem uitbliezen ....

De verbrandingsoven, als trofee en middenpunt van de perrera kwam als een donkere draak uitsteken boven het spotloze en propere zicht.

Elk hok heeft zicht op dit gebeuren, elk leven ziet een leven gaan, elke hond, kat ziet zijn korte toekomst in rook in beeld, elke dag opnieuw, de vele hondjes die er zaten keken je troosteloos en met weinig hoop in hun oogjes aan, het was meer dan hartverscheurend maar gevoelens mag je hier niet tonen, en slikken en denken, wegdrukken dat opkomende verdriet, woede....dat is mijn taak, hoe kunnen we hen die hier nu zijn helpen.....hoe redden we ze van de dood…

De befaamde dierenarts ontving ons, netjes en beleefd en heel medewerkzaam en bijzonder meewerkend, ik vroeg hem of dit nu de vreselijke plek was waar er zoveel over werd gepraat, in de media, op televisie ....overal.

Meneer…, ik vergat zijn naam...heeft ons recht in de ogen verzekerd dat het hele gedoe een montage van leugens is, en dat het allemaal niet kan, dat een terreur hen werd aangedaan...dat alles wat zij hier deden legaal en goedgekeurd is door de overheid....

Ik ben niet in discussie gegaan, wij waren daar om honden te redden en we willen niet ingaan op wat waar en niet waar zou zijn.

Er zaten meer dan 100 hondjes, graad- en graadmager te wachten op een verlossing en dus ga ik me niet bezig houden met hun ontzet of boos te maken, hoe zwaar dit ook was en is...

Ik wil daar naartoe rijden, mijn hele auto vol levens laden en redden wat ik redden kan, want sinds de openbaring van hun handelen in de media is er niemand die nog komt om hen te redden, werd ons gemeld en toen ze mij belden om te helpen, heb ik geen minuut nagedacht....

En nu, na dit alles te hebben gezien gevoeld, hoop ik dat er vele mensen me helpen de hondjes er uit te redden, wij mogen wel nog binnen en wij mogen van de eigenaar iedereen redden..... ik bid God dat mensen me willen helpen....want zij hopen mee met ons....zij die hun dagen aftellen tot de onverbiddelijke dood.....als iemand plaats heeft, en wil helpen, a.u.b. bel me, hier in Spanje dan, dan haal ik ze op .....

Wij hebben met hen een overeenkomst gemaakt dat wij gaan trachten zoveel mogelijk hondjes te redden, wij hebben hun toelating om hen te gaan halen, velen van hen zitten er nu misschien een dag of 6 of 7of 8 of 9.... ik weet niet wie er nog zal zijn als we terug gaan, 10 hondjes zitten nu in een kennel die zij ons speciaal hebben beloofd...... het was voor ons al heel wat, en niettegenstaande de gemengde gevoelens hebben wij ingestemd en hebben hen bedankt dat zij mogen blijven leven.....

De kleine normaal zo vinnige franse bulldog, was van de dierenarts zelf, toen we vroegen waarom zij niet gesteriliseerd was legde hij ons uit dat hij ermee fokte.... hij gaf de puppietjes weg als geschenk....een andere zwangere pointer stond op bevallen, maar ook deze mocht niet mee, zij zorgde voor de kleintjes.....

In heel de Refugio daar hebben we niet één pupje gezien.... ze zullen het niet hebben overleefd...

Zoalsu weet zijn wij actief binnen El Refugio van MIJAS COSTA, wij zijn het rescue center in deze Refugio die tot dezelfde uitbater toebehoort, wij hebben van hen de toelating sinds jaren om deze hondjes van de dood te redden en na tien dagen of na het afstaan van de hond door de eigenaar komen alle hondjes naar ons, het was een lange moeizame weg, en wij leven op goede basis met de Refugio mensen.

Hier in onze Refugio zorgen wij voor onze honden, en wij mogen dit met hun volle medewerking.

Wij weten heel goed wat er gebeurt in LOS BARRIOS, en in PUERTE REAL, maar wij kunnen en mogen niet oordelen, want wij willen onze eigen Refugio en zijn verlatenen, en ter dood veroordeelden niet in gevaar brengen, dat kunnen we niet, wij kunnen onmogelijk akkoord gaan wat er is openbaar gemaakt, en als dat zo is, hopen wij dat recht geschiedt, wij kunnen dit in geen enkel geval aanvaarden of goedkeuren.

Wij kunnen geen macht aan moordenaars geven, nooit en nimmer, wij hopen dat de waarheid zal boven komen en dat diegene die daar verantwoordelijk voor is en daaraan mee werkt zal worden gestraft op de meest afgrijselijke manier, want dat leed en dat verdriet, dat onnodige lijden kan ook God niet aanvaarden.

We hebben 8 hondjes meegenomen, we hebben weer God mogen spelen... het breekt je hele gestel, je hele innerlijke gaat tegen je vechten, het is vreselijk want elk van hen verdient om mee te gaan, elk van hen wil dat ene gouden mandje, het gehuil en geroep, wetende wat ze je vragen, de ogen die je blijven volgen tot je helemaal weg bent, priemen in je rug, de pijn en het verdriet,de angst, de dood, de mensen daar, wachtende tot je weg rijdt want er waren weer een hele auto vol met lijken klaar om te verbranden, dat is hun werk , hun job ... dat is de realiteit, en hoe hard je die dan ook verdringt,

het laat je niet meer los....

PUERTE REAL, die honden en katten daar, hebben ons nodig, meer dan waar ook.....

8 van de zovele.... namen we met ons mee ....allen zijn zeer zwaar ondervoed en zwak, de

beestjes waren echt uitgehongerd en bleven maar eten, en eten en eten, HOPE , de kleine zieke podenco, kon haar oogjes niet geloven toen ze die grote bak met eten voor zich kreeg, ze bekeek mij, en dan het eten, mij, en dan het eten, alsof een wereld van geluk voor haar open ging....allen zijn nog erg zwak, maar we beginnen alvast aan hun toekomst en die zal er in elk geval anders uit zien, dat is aan hen beloofd....

"...elk van hen wil dat ene gouden mandje, het gehuil en geroep, wetende wat ze je vragen, de ogen die je blijven volgen tot je helemaal weg bent, priemen in je rug, de pijn en het verdriet,de angst, de dood..."

........