Kobe in memoriam

Kobe in memoriam

November 18, 2017 15:38
Beste Fabienne en vrienden van ACE SHIN

We zijn nog steeds in shock. We begrijpen nog steeds niet wat er is gebeurd. We kunnen dit niet plaatsen. Het zal nog heel lang duren voor dit zijn plaatsje gevonden heeft in ons leven. Maar mijn maatje en mijn schaduw Kobe (vroeger Jacobus), onze lieve schat, is overleden in de nacht van maandag 20 april op dinsdag 21 april.

Maandagavond leek alles nog in orde. Hij was springlevend. Niets bijzonders. Maar omstreeks 21u heeft hij zijn avondeten overgegeven en dan is alles heel vlug gegaan. Hij ging zich verstoppen in de badkamer. Hij wou niet meer recht staan. We hebben 2 maal naar de dierenarts gebeld. De eerste maal stelde hij ons gerust. Waarschijnlijk zijn eten niet verteerd. Toen Kobe zich in de tuin verstopte onder een struik en er niet meer vandaan was te krijgen, wisten we dat het héél erg was. Toen we dus een tweede maal (het was toen reeds 23u) belden naar die vervanger van onze dierenarts, zei hij dat we ons maar tot een dierenkliniek moesten wenden als we dachten dat het toch zo ernstig was. Dat hebben we onmiddellijk gedaan. Om kwart voor middernacht waren we daar. Bleek dat Kobe maar 35°C lichaamstemperatuur meer had. Men heeft nog een RX genomen van zijn buik, bloed getrokken, een infuus aangelegd, cortisone gegeven tegen het in shock gaan maar niets mocht baten. Uiteindelijk heeft hij de strijd verloren. Nog voor de resultaten van zijn bloed er waren. Toen zijn hartje stil viel, is zelfs nog hartmassage toegepast door de dierenarts. Maar we stonden erbij, keken ernaar en waren machteloos. Kobe heeft die laatste strijd verloren.

Nadien bleek uit de bloedafname dat hij waarschijnlijk al een paar dagen een interne bloeding had (gezien zijn leeftijd – hij zou in mei 14 jaar geworden zijn – denkt de dierenarts dat hij misschien ergens een tumor had waarvan wij het bestaan niet afwisten en die intern beginnen bloeden is) maar als we zekerheid wilden over de doodsoorzaak moesten we een autopsie laten uitvoeren. Dat hebben we niet gewild, uit respect voor onze Kobe. Die autopsie kon onze Kobe toch niet terug brengen. Kobe was vetrokken naar achter de regenboogbrug en zou niet meer terug komen. We konden alleen maar hopen dat hij niet te veel geleden had. We hopen dat hij nu speelt en onnozel en gek doet in het gezelschap van Joey, Tobby, Kozak en Benji, onze andere hondjes waarvan we reeds afscheid moesten nemen.

Hij werd gecremeerd en staat nu op onze schoorsteen in het gezelschap van de urnes van al onze andere hondjes. We hebben reeds zeer zware dagen achter de rug en er zullen nog zware dagen volgen. Kobe was mijn maatje, mijn schaduw gedurende net geen vijf jaren. Ik herinner mij nog heel goed de dag dat we kennis met hem maakten bij Ann Vergeylen waar hij in pleegzorg was. Een schuchtere hond die zich verstopte onder de stoel en de tafel. En toch was er die click tijdens de kennismakingswandeling samen met onze andere twee hondjes. Jacobus deed iets met mijn hart op dat moment. Was het zijn blik, zijn onhandige manier van aan de leiband lopen, zijn angst, ik weet het niet. Maar de click was er. Dus werd Jacobus – Jaco zoals Ann en Marc hem noemden – Kobe en kwam hij in Machelen wonen.

We hebben samen vijf fantastische jaren meegemaakt en zijn zo dankbaar dat we onze Kobe in ons leven mochten verwelkomen. Hij was een schat van een hond, wat schuchter naar vreemden toe, maar eens hij je kende de grootste knuffel en meest onnozele gekke loebas die je je maar kon inbeelden. Met vreemde honden wilde het helemaal niet lukken. Kobe werd dan panisch. Daarom dat we ook de laatste twee keren niet meer naar de terugkomdag in Zoersel zijn geweest. Dit was een ware nachtmerrie voor Kobe. Zoveel honden… Dit kon hij niet aan. Hij werd er gek. En dus besloten we voor zijn welzijn dit niet meer te doen.

Het duurde wel steeds een tijdje voor Kobe onbekende honden vertrouwde en er niet voor wegvluchtte. Maar mits wat hulp en heel veel geduld, lukte het op termijn toch steeds weer met de nieuwe honden uit de vriendenkring en de familie. Op zondag naar de hondenspeelweide met de zeven honden (wij 3, mijn broer 2 en mijn zus 2), geen probleem. Zolang zijn mammie maar in de buurt was, kon Kobe dit aan. Maar onbekende honden, dan probeerde Kobe te vluchten, zo ver mogelijk weg. En dan was er geen houden aan.

We hadden net de paasvakantie doorgebracht aan zee. Veertien fantastische dagen. Alleen, Kobe gaf iedere ochtend een heel klein plasje gal over. Eens dit gebeurd was, was Kobe weer ok. Hij at goed, gaf zijn eten niet over maar omdat die ochtendmisselijkheid een tijdje bleef duren, zijn we aan zee al naar de dierenarts gegaan. Deze sprak over waarschijnlijk het begin van een leverontsteking “misschien maar niet zeker” vanwege een lichte temperatuursverhoging (38,9°C). Kobe kreeg wat antibiotica, werd op dieet gezet en na een paar dagen was het gedaan met gal overgeven. Dus toen we zondagavond naar huis vertrokken was alles meer dan in orde.

Toch besloten we maandagavond voor de zekerheid bloed te laten afnemen voor onderzoek omdat Kobe toch bijna 14 jaar werd en we zeker wilden zijn dat zijn lever ok was. Door toeval was onze dierenarts onverwacht afwezig tot 30 april lazen we op zijn deur. We besloten geen 10 dagen te wachten voor een bloedafnamen en trokken om 18u30 naar het spreekuur van zijn vervanger ook al was Kobe op dat moment springlevend en was er geen schijn van ziekte. Deze onderzocht Kobe, zei ons dat we ons geen zorgen moesten maken want dat Kobe fantastisch in orde was voor zijn leeftijd. Moest hij toch nog overgeven, moesten we met hem een afspraak maken om nuchter bloed te trekken op een ochtend. Wij op wolkjes naar buiten. Kobe was gezond. Avondeten gegeven en de rest van het verhaal kennen jullie ondertussen. Om 21uur avondeten overgegeven en om 1u30 ’s nachts overleden. Om 19u kerngezond verklaard door de dierenarts en geen vijf uren later overleden. Zo snel is het dus gegaan.

Kobe zal voor altijd een zeer grote plaats innemen in ons hart. In die net geen vijf jaren heeft hij zich zo weten geliefd te maken bij iedereen, dat zijn plotse afscheid voor iedereen die hem kende enorm zwaar om dragen is. We zoeken troost in het feit dat aan zijn dood geen lange lijdensweg is vooraf gegaan en dat, als hij al zou geleden hebben bij zijn heengaan, dit zeer kort zal zijn geweest. De dierenarts heeft ons verzekerd dat hij niet écht geleden heeft, hij was verzwakt en zijn hartje heeft het begeven.

Lieve mensen van ACE SHIN, bedankt dat jullie Jacobus opgevangen hebben in het asiel is Spanje. Daardoor heeft hij nog een kans gekregen toen Ann hem bij haar in pleegzorg nam. En dat verdiende Jacobus. Hij was een hond met een groot hart, een hart dat overstroomde van liefde voor al wie hij goed leerde kennen. Dankzij jullie heeft Kobe hopelijk nog vijf mooie jaren meegemaakt bij ons in Machelen en hebben wij een fantastisch maatje gehad.

Dikke merci aan alle vrijwilligers ook die dit mogelijk maken.

Daniëlle en Jean Degroef-Dewandeleer

Molly en Wippie

Help de honden en geef...

doneren

De website van ACE | SHIN maakt gebruik van cookies.